Ο σκοτεινός και μαγευτικός κόσμος των Dirty Granny Tales επιστρέφει στη σκηνή, φέρνοντας μαζί του την ατμόσφαιρα ενός απόκοσμου τσίρκου που ακροβατεί ανάμεσα στον τρόμο και τη λύτρωση. Με αφορμή τις επερχόμενες εμφανίσεις τους στο Arch Club, συνομιλήσαμε με το συγκρότημα για τη νέα τους παραγωγή “The Philanthropist”, μια παράσταση όπου η μουσική και το θέατρο γίνονται ένα, μετατρέποντας τους ίδιους τους μουσικούς σε πρωταγωνιστές μιας δυστοπικής ιστορίας.
Καλησπέρα! Χαιρόμαστε πολύ για αυτή τη συνομιλία και σας καλωσορίζουμε στο DEPART. Πού σας πετυχαίνουμε αυτή τη στιγμή και σε τι φάση βρίσκεται ο σκοτεινός κόσμος των Dirty Granny Tales;
Dirty Granny Tales: Καλησπέρα κι από μένα, χαίρομαι πολύ και σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Αυτή ακριβώς τη στιγμή ανοίγω το κουτί που μόλις παρέλαβα και ανυπομονώ να δοκιμάσω το πεταλάκι που θα βάλω στη μάντολα, καθώς μου αρέσει πολύ το unboxing. Εν ολίγοις, αρχίζουμε πρόβες για τις παραστάσεις που θα ξεκινήσουν τον Μάρτιο και κοιτάμε πώς να τις εμπλουτίσουμε.
Ας μιλήσουμε για την τελευταία σας παράσταση. Ποιος ήταν ο αρχικός σπόρος που γέννησε την ιστορία του “The Philanthropist” και πώς αυτό το όραμα μετουσιώθηκε σε μουσική και εικόνα;
Η παράστασή μας θα λεγόταν “Fishermen’s Island” και ήταν μια ιστορία που βασιζόταν στη θεοφοβία. Μετά τις καραντίνες και το δυστοπικό σενάριο που ζήσαμε για χρόνια, ένιωσα πως δεν μπορούσα πια να εκφραστώ μέσα από μια ιστορία θρησκευτικού χαρακτήρα. Η πραγματικότητα ξεπέρασε τη φαντασία, οπότε το μόνο που έμενε ήταν να εμπνευστώ από όσα βιώσαμε.
Στις πρώτες παραστάσεις έγραφα μουσική που λειτουργούσε ως οδηγός για το σενάριο, γι’ αυτό είχαμε πιο συναυλιακό χαρακτήρα. Ο θεατής άκουγε ολοκληρωμένα κομμάτια που διαδέχονταν το ένα το άλλο και κάποια συνοδεύονταν από θεατρικό performance. Τα τελευταία χρόνια η βάση είναι το σενάριο, δημιουργείται ένα σκηνοθετικό storyboard και έτσι βλέπω τι μουσική επένδυση χρειάζεται το έργο.
Ο θεατής θα μπει σε ένα σκηνικό βγαλμένο από τσίρκο του τρόμου και θα νιώθει στα αυτιά του το χαμόγελο του Τζόκερ
Σε σχέση με τις πρώτες παραστάσεις έχουμε πλέον πιο θεατρικό προφίλ, χωρίς η ταυτότητά μας να αλλάξει, καθώς απλώς εξελίχθηκε. Ο θεατής θα ακούσει πάλι κομμάτια, αλλά σε πολλά σημεία οι μελωδίες επαναλαμβάνονται με διαφορετική ενορχήστρωση ως σημεία αναφοράς σε δράσεις, ακολουθώντας τη λογική ενός soundtrack.
Ένα βασικό χαρακτηριστικό της καινούριας μας παράστασης είναι η τεχνική του looping, η οποία δίνει τη δυνατότητα σε έναν μουσικό να λειτουργεί ως άνθρωπος ορχήστρα. Με αυτόν τον τρόπο η μουσική δεν χρειάζεται να καλύπτεται πάντα από όλους, οπότε μπορούμε πολλές φορές να αφήνουμε την καρέκλα μας και να αναλαμβάνουμε θεατρικό ρόλο. Αυτή η προσέγγιση έδωσε την ευκαιρία σε εμάς τους ίδιους τους μουσικούς να είμαστε και οι πρωταγωνιστές της ιστορίας.
Το “The Philanthropist” συνεχίζει τη διαδρομή του για δεύτερη χρονιά. Για κάποιον που θα βρεθεί για πρώτη φορά απέναντι από τη σκηνή, τι είδους κόσμος ξετυλίγεται μπροστά του και ποια συναισθήματα θέλετε να πάρει μαζί του φεύγοντας;
Ο θεατής θα μπει σε ένα σκηνικό βγαλμένο από τσίρκο του τρόμου και θα νιώθει στα αυτιά του το χαμόγελο του Τζόκερ μέσα σε μια σκοτεινή και ειρωνική ατμόσφαιρα. Θέλω να πιστεύω ότι θα φύγει προβληματισμένος και νομίζω πως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, πετυχαίνουμε τον στόχο μας. Είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι από το feedback που έχουμε λάβει για αυτή την παράσταση.
Κάθε παράσταση είναι ένα αυτόνομο κεφάλαιο ή μήπως όλες μαζί συνθέτουν ένα ενιαίο, ευρύτερο σύμπαν; Υπάρχουν νήματα που συνδέουν το “The Philanthropist” με τις προηγούμενες “ιστορίες” σας;
Οι τρεις πρώτες παραστάσεις μας, “Inversed World”, “Didi’son” και “Jealous”, θα μπορούσα να πω ότι αποτελούν μια τριλογία. Η επόμενη, “Rejection”, είναι μια ανεξάρτητη ιστορία, αλλά το κοινό χαρακτηριστικό με τις προηγούμενες είναι ότι οι μουσικοί έχουν ρόλο αφηγητή. Η τέταρτη παραγωγή μας, “Telion’s Garden”, είναι επίσης μια αυτόνομη ιστορία όπου οι μουσικοί έχουν έναν ρόλο στην πλοκή. Στην τελευταία μας παραγωγή, “The Philanthropist”, οι μουσικοί είναι οι πρωταγωνιστές του έργου, το οποίο επίσης δεν συνδέεται με τις παλαιότερες ιστορίες μας.
Πώς γεννιέται μια παράστασή σας και πώς καταφέρνετε να δέσετε τόσο αρμονικά τη μουσική με το animation και το θέατρο; Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζετε μέχρι να ανέβει η αυλαία;
Θα διαχωρίσω ξανά τη διαδικασία της παράστασης “The Philanthropist” από τις προηγούμενες, λόγω του ότι τώρα οι μουσικοί είναι και οι πρωταγωνιστές. Το πρώτο βήμα είναι η ιδέα, όπου εμπνέομαι συνήθως από επίκαιρα συναισθήματα, γεγονός που κάνει το αποτέλεσμα πιο βιωματικό και βαθύ.
Δεύτερο βήμα είναι το σενάριο, που αποτελεί ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι, γιατί παράλληλα πρέπει να σκέφτομαι αν μπορεί να πραγματοποιηθεί σκηνοθετικά, έχοντας υπόψη μου την ταυτότητα των Dirty Granny Tales. Στο “The Philanthropist” για παράδειγμα, έπρεπε να υπολογίσω τέσσερις μουσικούς και έναν επιπλέον περφόρμερ, οπότε η ιστορία έπρεπε να μην είναι τόσο περίπλοκη για να δραματοποιηθεί σωστά.
Τα πάντα γύρω από την τέχνη αλλάζουν, αλλά μια σημαντική αλλαγή είναι ότι το χειροποίητο πλέον έχει μεγαλύτερη αξία
Με λίγα λόγια, όσο σκέφτομαι την ιστορία, σχεδιάζω παράλληλα και τη σκηνοθεσία. Κάνω ένα προσχέδιο με τις σκηνές του έργου για να δω τι χρειάζεται να κατασκευαστεί και, αφού σχεδιάσω κοστούμια, κούκλες και ό,τι άλλο απαιτεί το έργο, έρχομαι σε συνεννόηση με τον κατασκευαστή. Έχοντας πλέον την πλήρη εικόνα, αρχίζω να συνθέτω τη μουσική και μετά ξεκινούν οι πρόβες. Στο “The Philanthropist” πρώτα μάθαμε να παίζουμε τα κομμάτια ως γκρουπ και μετά δουλέψαμε το θεατρικό μέρος και τις χορογραφίες.
Αφού ολοκληρώσαμε αυτά τα στάδια, κάναμε πρόβες ροής από την αρχή μέχρι το τέλος της παράστασης, εντάσσοντας στη συνέχεια τις κατασκευές και το animation projection. Η διαφορά με τις προηγούμενες παραγωγές μας ήταν ότι οι μουσικοί έκαναν πρόβες ξεχωριστά από τους χορευτές και τους κουκλοπαίκτες, και μετά βρισκόμασταν όλοι μαζί για να δέσουμε το αποτέλεσμα. Κάθε καινούριο έργο μας αποτελεί μια πρόκληση, γεγονός λογικό καθώς δεν ακολουθούμε δοκιμασμένες συνταγές.
Το κουκλοθέατρο και το θέατρο σκιών είναι πια κομμάτι του DNA σας. Τι σας τράβηξε σε αυτή την τέχνη και πώς καταφέρατε να την εντάξετε σε έναν τόσο σκοτεινό και ενήλικο κόσμο;
Δεν θα έλεγα ότι το θέατρο σκιών μάς χαρακτηρίζει, καθώς μέχρι στιγμής το είχαμε μόνο σε μια σκηνή από την παράσταση “Jealous”. Όσον αφορά το κουκλοθέατρο, αν σου πω ότι η μεγαλύτερή μου επιρροή είναι το “The Nightmare Before Christmas”, σου δίνω την απάντηση για το τι με τράβηξε. Δεν θεωρώ ότι η τέχνη της κούκλας αφορά μόνο τα παιδιά και δεν κάναμε κάποια καινοτομία επειδή απευθυνόμαστε σε ενήλικες.
Σε μια εποχή που η τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζουν τα πάντα γύρω από την τέχνη, η δική σας προσέγγιση παραμένει έντονα χειροποίητη και προσωπική. Πώς βλέπετε αυτή την πρόκληση για την αυθεντικότητα και πόσο επηρεάζει τον δικό σας δημιουργικό τρόπο σκέψης;
Για να έχει δύναμη ένα οποιοδήποτε έργο τέχνης, πρέπει να λειτουργεί ως μέσο έκφρασης, οπότε δεν έχει νόημα αν δεν υπάρχει απόλυτη ταύτιση με τον δημιουργό. Προσωπικά, χρησιμοποιώ την τεχνητή νοημοσύνη μόνο για να μου λύσει τεχνικά προβλήματα. Για το αισθητικό κομμάτι προτιμώ να ακούω τη γνώμη ανθρώπων που εμπιστεύομαι και ευτυχώς έχω φίλους μέσα από τον χώρο του θεάτρου που με έχουν βοηθήσει πολύ.
Συμφωνώ ότι τα πάντα γύρω από την τέχνη αλλάζουν, αλλά μια σημαντική αλλαγή είναι ότι το χειροποίητο πλέον έχει μεγαλύτερη αξία. Είναι σαν το μήλο που τρως από ένα δέντρο χωρίς μεταλλαγμένους σπόρους και φυτοφάρμακα, όπου νιώθεις τόσο έντονα τη γεύση του. Πριν από κάποια χρόνια αυτό θεωρούνταν δεδομένο.
Μας έχετε λείψει δισκογραφικά και η αλήθεια είναι ότι το κοινό σας διψάει για νέο υλικό. Υπάρχουν σκέψεις ή κάποιο πλάνο ώστε ο κόσμος του “The Philanthropist” να αποτυπωθεί σύντομα και σε ένα άλμπουμ;
Ναι, δεν θα έλεγα ότι είναι στους άμεσους στόχους μας, αλλά το έχουμε στα πλάνα μας. Το σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσουν κάποιες παραστάσεις μας σε μορφή live.
Αν και μάλλον ξέρουν ήδη την απάντηση, κάποιοι από την ομάδα μου με “πίεσαν” να ρωτήσω αν υπάρχει έστω και μια ελάχιστη πιθανότητα να ακούσουμε ποτέ το παραμικρό "σημάδι ζωής" από το στρατόπεδο των Horrified ή αν αυτό το κεφάλαιο έχει σφραγιστεί οριστικά;
Να κυκλοφορήσουμε καινούριο άλμπουμ δεν το βλέπω, αλλά κάποια στιγμή ένα live δεν το αποκλείω. Αν το δούμε όμως από μια άλλη οπτική γωνία, το μικρό σημάδι ζωής υπάρχει μέσα από τους Dirty Granny Tales. Αν έρθετε να δείτε το “The Philanthropist”, θα ακούσετε αρκετές φορές τις μελωδίες του “Funnyman”.
Φτάσαμε στο τέλος αυτης της κουβέντας. Αντί για επίλογο, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μια σκέψη που θα θέλατε να συντροφεύει τους αναγνώστες του DEPART μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούν μπροστά στη σκηνή σας.
Ανυπομονούμε να μεταμορφωθούμε πάλι σε αυτά τα αλλόκοτα πλάσματα στην industrial σκηνή του Arch Club και σας περιμένουμε.
