Σε μια εποχή όπου η ακραία μουσική συχνά επιλέγει τον μηδενισμό ή την ψυχρότητα ως βασικό εκφραστικό μέσο, οι Heretoir ακολουθούν μια διαφορετική διαδρομή. Με το πρόσφατο άλμπουμ “Solastalgia”, η μπάντα αγγίζει θέματα όπως η περιβαλλοντική κρίση, η εσωτερική κατάρρευση και η αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και πιο ασταθής.
Σε αυτή τη συζήτηση με τον mainman του σχήματος Eklatanz (κατά κόσμον David Conrad) μιλάμε για την έννοια της solastalgia, τη σχέση ανάμεσα στη φύση και την ανθρώπινη ψυχολογία, αλλά και για το πώς η μουσική μπορεί να παραμένει ένας χώρος ενσυναίσθησης, προβληματισμού και μιας μικρής σπίθας ελπίδας.
Ο όρος “solastalgia” περιγράφει τη θλίψη που προκαλείται από την περιβαλλοντική αλλαγή. Όταν επιλέξατε αυτόν τον τίτλο για το άλμπουμ, είχε κυρίως οικολογική ή υπαρξιακή διάσταση; Και πώς βιώνετε προσωπικά τη solastalgia στην καθημερινότητά σας;
Eklatanz: Μας άρεσε πολύ το γεγονός ότι ο όρος συνδυάζει τόσο οικολογικές όσο και υπαρξιακές διαστάσεις. Αυτό ισχύει και για τη μουσική μας, γι’ αυτό και θεωρούμε ότι το “Solastalgia” είναι ένας πολύ ταιριαστός τίτλος για το άλμπουμ. Στην καθημερινή ζωή συναντάμε τη solastalgia με πολλούς τρόπους. Προσωπικά θρηνώ καθημερινά για τα κατεστραμμένα τοπία της Ανθρωπόκαινου εποχής.
Ζούμε σε πολιτισμικά διαμορφωμένα τοπία όπου σχεδόν δεν υπάρχει πια χώρος για τη φύση ή την άγρια ζωή. Κάθε εκατοστό γης ελέγχεται, διαχειρίζεται και υποτάσσεται στα ανθρώπινα συμφέροντα. Η γεωργία κυριαρχεί πάνω στη φύση, ενώ οι υποδομές και η βιομηχανία υποτάσσουν την άγρια γη. Αυτό με γεμίζει θλίψη αλλά και οργή. Ο καταστροφικός τρόπος με τον οποίο οι βιομηχανικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν τον φυσικό κόσμο θα οδηγήσει τελικά και στην παρακμή του ίδιου του «πολιτισμένου» ανθρώπου. Περισσότερος χώρος, περισσότερη ελευθερία και περισσότερος σεβασμός προς τη φύση είναι επιτακτική ανάγκη.
Οι Heretoir ανέκαθεν ισορροπούσαν ανάμεσα στην απόγνωση και την κάθαρση. Συνθέτετε συνειδητά έχοντας αυτή τη συναισθηματική δυαδικότητα στο μυαλό σας ή προκύπτει οργανικά μέσα από τη διαδικασία σύνθεσης;
Μας αρέσει αυτή η αμφισημία στα τραγούδια μας. Φροντίζουμε να υπάρχουν σκοτεινά, θλιμμένα και μελαγχολικά κομμάτια, αλλά και στιγμές που κουβαλούν δύναμη και μια σπίθα ελπίδας.
Σε σύγκριση με το “Nightsphere”, το “Solastalgia” ακούγεται πιο άμεσο και, παραδόξως, πιο ευάλωτο. Ήταν αυτό μια συνειδητή καλλιτεχνική απογύμνωση ή αποτέλεσμα εσωτερικών αλλαγών στη μπάντα;
Οι ίδιοι άνθρωποι που δούλεψαν στο “Nightsphere” συμμετείχαν και στο “Solastalgia”. Επειδή το “Nightsphere” ήταν ένα αρκετά τυπικό post-black metal άλμπουμ, θέλαμε με το “Solastalgia” να κινηθούμε λίγο πιο σύγχρονα. Προσθέσαμε κάποια στοιχεία melodic death metal και metalcore, ενώ ταυτόχρονα δώσαμε ξανά περισσότερο χώρο σε post-rock περάσματα. Αυτό πιθανότατα κάνει το άλμπουμ να ακούγεται συνολικά πιο άμεσο και πιο σκληρό, αλλά ταυτόχρονα και πιο εύθραυστο.
Συχνά περιγράφετε την ενσυναίσθηση ως μια μορφή αντίστασης. Σε μια εποχή πόλωσης, κλιματικού άγχους και κοινωνικού κατακερματισμού, πιστεύετε ότι η ακραία μουσική μπορεί ακόμη να λειτουργήσει ως ηθική ή συναισθηματική αντιδύναμη;
Δεν νομίζω ότι η μουσική έχει τη δύναμη να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις παγκόσμιες εξελίξεις. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι η μουσική και οι συναισθηματικοί κόσμοι που ανοίγονται μέσα από τα τραγούδια μας είναι σημαντικοί για πολλούς ανθρώπους και μπορούν να λειτουργήσουν ως ένα είδος καταφυγίου σε έναν όλο και πιο αβέβαιο κόσμο.
Ταυτόχρονα πιστεύω ότι η μουσική μπορεί να ενθαρρύνει τον αναστοχασμό και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης. Συνολικά, θεωρώ ότι παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή πολλών ανθρώπων, ακόμη κι αν η επιρροή της στις μεγάλες πολιτικές εξελίξεις είναι περιορισμένη.
Πολλές post-black μπάντες υιοθετούν μια αισθητική ψυχρότητας ή μηδενισμού. Οι Heretoir όμως συχνά ακούγονται οικείοι και βαθιά ανθρώπινοι. Είναι αυτό μια συνειδητή απόσταση από το παραδοσιακό ethos του black metal;
Νομίζω ότι έχει να κάνει με τις προσωπικότητες των ανθρώπων που βρίσκονται στη μπάντα. Θα έλεγα ότι είμαστε γειωμένοι άνθρωποι που προσπαθούν απλώς να μη γίνονται μαλάκες. Προσπαθούμε να ζούμε με όσο το δυνατόν περισσότερη θετικότητα και χωρίς να προκαλούμε καταστροφή. Φυσικά, όπως όλοι οι άνθρωποι, κουβαλάμε ανησυχίες και αρνητικά συναισθήματα. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς σε έναν κόσμο γεμάτο αδικία, εκμετάλλευση ανθρώπων και φύσης σε παγκόσμια κλίμακα και πολέμους;
Παρ’ όλα αυτά προσπαθούμε πάντα να διατηρούμε μια στάση συμπόνιας και σεβασμού προς τον κόσμο και τα ζωντανά όντα γύρω μας. Εκτιμώ τη μηδενιστική ψυχρότητα αρκετών black metal συγκροτημάτων, που μερικές φορές μπορεί να είναι απελευθερωτική. Ωστόσο είμαι γενικά ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να έχει τα δικά του ιδανικά και να κρατά μια μικρή σπίθα ελπίδας.
Από το προσωπικό σου όραμα David εξελιχθήκατε σε ένα δεμένο τρίο. Πώς έχει επηρεάσει η συλλογική σύνθεση το DNA της μπάντας;
Είμαστε φίλοι εδώ και πολλά χρόνια, κάτι που βοηθά πολύ. Γνωρίζουμε καλά τις μουσικές προτιμήσεις ο ένας του άλλου και μπορούμε να συζητάμε τις διαφωνίες με ψυχραιμία, βρίσκοντας σχεδόν πάντα λύσεις. Στην πραγματικότητα ο Kevin και ο Stefan συμβάλλουν επίσης στη μπάντα με διαφορετικούς τρόπους, και αυτό κάνει τη συνεργασία μας πολύ ισορροπημένη. Είμαστε πραγματικά ευχαριστημένοι με το πώς λειτουργούμε μαζί.
Κάποια τραγούδια στο Solastalgia ασχολούνται άμεσα με περιβαλλοντικά ζητήματα, άλλα με την εσωτερική κατάρρευση. Τα βλέπετε ως ξεχωριστά θέματα ή ως όψεις της ίδιας κρίσης;
Νομίζω ότι αυτά τα ζητήματα είναι βαθιά αλληλένδετα, όπως υποδηλώνει και ο ίδιος ο όρος solastalgia. Οι άνθρωποι είναι άλλωστε ζώα… θηλαστικά! Εξαρτόμαστε άμεσα από τα φυσικά οικοσυστήματα. Χρειαζόμαστε καθαρό αέρα για να αναπνέουμε, καθαρό νερό για να πίνουμε και υγιή περιβάλοντα για να ζούμε. Όταν αυτά τα οικοσυστήματα εξαφανίζονται, όταν οι πόλεμοι εξαπλώνονται και ο φυσικός κόσμος καταστρέφεται από την απληστία για χρήμα και εξουσία, αυτό επηρεάζει αναπόφευκτα και την ανθρώπινη ψυχολογία.
Οι σύγχρονες κοινωνίες καταστρέφουν όχι μόνο τη φύση αλλά και τις ίδιες τις ανθρώπινες κοινότητες και το μέλλον της ζωής στον πλανήτη. Ένας κατεστραμμένος πλανήτης και η διάλυση των κοινοτήτων οδηγούν σε ψυχικά τραυματισμένους ανθρώπους και το αντίστροφο.
Ο σύγχρονος κόσμος φαίνεται να ταλαντεύεται ανάμεσα στην υπερσυνδεσιμότητα και τη συναισθηματική απομόνωση. Πιστεύετε ότι η μουσική των Heretoir μιλά περισσότερο για συλλογική απόγνωση ή για προσωπική μοναξιά;
Νομίζω ότι η μουσική μας μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους και αγγίζει και τα δύο θέματα. Ταυτόχρονα πιστεύω ότι η υποτιθέμενη σύνδεση μέσω τεχνολογιών όπως τα smartphones και τα κοινωνικά δίκτυα είναι σε μεγάλο βαθμό μια ψευδαίσθηση. Η πραγματική κοινότητα και οι ουσιαστικές σχέσεις δημιουργούνται στον πραγματικό κόσμο, ανάμεσα σε ανθρώπους που συναντιούνται πρόσωπο με πρόσωπο.
Υπάρχει μια έντονη μελαγχολία στη μουσική σας, αλλά σπάνια αυτή οδηγεί σε απόγνωση. Πού επιβιώνει η ελπίδα μέσα στη δική σας κοσμοθεωρία;
Δεν είναι εύκολο να κρατήσεις μια σπίθα ελπίδας σε έναν κόσμο που προσφέρει λίγους λόγους για αισιοδοξία. Μερικές φορές ούτε εγώ ξέρω πού να τη βρω. Είναι όμως τα μικρά πράγματα, οπως οι συναντήσεις με ανθρώπους που αγαπάς και η επαφή με τη φύση, που μου θυμίζουν πόσο όμορφη μπορεί να είναι η ζωή. Όταν συναντώ φίλους, βλέπω αγαπημένα πρόσωπα ή παρατηρώ τα πρώτα λουλούδια της άνοιξης και τα πουλιά να τραγουδούν, τότε θυμάμαι τι σημαίνει ζωή και πόσο σημαντική είναι μια θετική στάση απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη. Μπορούμε να μάθουμε πολλά από τις υγιείς σχέσεις, τόσο με τους ανθρώπους όσο και με τα άλλα ζωντανά όντα.
Αν οι Heretoir έπρεπε να συνοψίσουν σήμερα την καλλιτεχνική τους αποστολή σε μία πρόταση, πόσο θα διέφερε από εκείνη πριν δέκα χρόνια;
Νομίζω ότι εξακολουθούμε να δημιουργούμε μελαγχολική μουσική με έντονη ατμόσφαιρα. Μουσική που είναι ταυτόχρονα θλιμμένη αλλά και ελπιδοφόρα.
