Πριν από δεκαετίες, ένα μνημείο της σκοτεινής μουσικής κυκλοφόρησε. Μεταμόρφωσε και ταυτόχρονα καθόρισε μια ολόκληρη σκηνή. Παράλληλα, συνδέθηκε με ανθρώπους και περιστατικά που ακόμη συζητιούνται για τη σχέση μουσικής και δημιουργών. Παρόλα αυτά, το “In The Nightside Eclipse” των Emperor παραμένει θεμέλιο του επικού, ατμοσφαιρικού black metal.
Ο Ihsahn, ο Samoth και ο Mortiis έχουν πλέον βρει τον ήχο που τους εκφράζει. Έχουν ήδη παρουσιάσει τις πρώτες τους δουλειές: ένα εξαιρετικό ξεκίνημα, το demo “Wrath of The Tyrant”, και ένα επιβλητικό EP με το όνομα του συγκροτήματος. Έχουν επίσης εντάξει στην ομάδα τους έναν ντράμερ από το Lillehammer, τον Faust. Και ενώ οργανώνουν τις επόμενες κινήσεις τους, έρχεται το «Καλοκαίρι του ’92».
Οι έφηβοι γύρω από τον Euronymous επιλέγουν να εκδηλώσουν το μίσος τους μέσα από καταστροφικές και βίαιες πράξεις. Ο Samoth παίρνει μέρος σε εμπρησμούς εκκλησιών. Ο Faust, πέρα από τη συμμετοχή του στις φωτιές, αφαιρεί τη ζωή ενός ανθρώπου, ισχυριζόμενος ότι δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση. Αν και οι αρχές κινητοποιούνται, χρειάζεται ένας χρόνος για να φανεί η εμπλοκή τους.
Μέσα σε αυτό το διάστημα, οι Emperor συνεχίζουν να εργάζονται πάνω στο νέο τους υλικό. Ο Tchort αναλαμβάνει το μπάσο, καθώς ο Mortiis επιλέγει να ακολουθήσει διαφορετική ηχητική κατεύθυνση. Μπαίνουν στο στούντιο και ηχογραφούν οκτώ συνθέσεις που αποπνέουν σκότος, πάγο και νυχτερινό ουρανό. Ο Pytten, παραγωγός του εμβληματικού “De Mysteriis Dom Sathanas”, φροντίζει ο δίσκος να ακούγεται απόκοσμος αλλά και επικός.
Επιθυμώντας ένα εξώφυλλο που να αποτυπώνει απόλυτα τον ήχο τους, οι Emperor συνδυάζουν δύο πίνακες. Μια νυχτερινή επιστροφή των Ορκ στη Μίνας Μόργκουλ, διά χειρός Necrolord, διακοσμείται με τον “Θάνατο του Gustave Doré“. Οι μπλε, μωβ και λευκοί τόνοι αναδεικνύουν τον συνδυασμό νυχτόβιας απειλής και επικής ατμόσφαιρας. Ακόμα και σήμερα, αποτελούν την ιδανική εισαγωγή για το ηχητικό αποτέλεσμα.
Το εισαγωγικό sample ανοίγει μια πύλη σε μια άλλη διάσταση. Μια βόρεια γη, που στέκεται ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό. Μαγνητίζει και ταυτόχρονα προκαλεί αγωνία για τη συνέχεια. Μέχρι που το “Into The Infinity of Thoughts” ξεσπά. Ένα βαγκνερικής υφής αμάλγαμα tremolo picking, μινιμαλιστικής ατμόσφαιρας από τα πλήκτρα και της μαινόμενης φωνής του Ihsahn. Η κληρονομιά των Bathory βρίσκει εδώ το ιδανικό μέρος για να φυλαχθεί.
Το “The Burning Shadows of Silence” ξεκινά μανιασμένα, προτού αποκαλύψει σταδιακά τον λυρικό του χαρακτήρα. Ο Ihsahn άλλοτε γρυλίζει και άλλοτε απαγγέλλει θεατρικά το ταξίδι μιας φιγούρας σε ένα αποκαλυπτικό τοπίο. Η μουσική αποκτά όλο και πιο αφηγηματική χροιά. Μετά από ένα midtempo μεσαίο μέρος, βυθίζει τον πρωταγωνιστή της ιστορίας στις επιθυμητές του “Σκιές της Σιωπής”.
Ο Αυτοκράτορας ως μορφή που διψά για γνώση και δύναμη κυριαρχεί στο “Cosmic Keys To My Creations And Times”. Το κοσμικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τους Emperor ξεδιπλώνεται. Ένα διαστρικό ταξίδι σε κόσμους που μπορούν να ικανοποιήσουν την άπληστη φιγούρα και τη δίψα της για απόλυτη κυριαρχία. Τα πλήκτρα φλερτάρουν πιο έντονα με το kosmische στοιχείο. Μια πορεία στο σκότος του Απείρου.
Φύση και Σατανάς ενώνονται στο σχεδόν ρομαντικό “Beyond The Great Vast Forest”. Τα νορβηγικά τοπία μεταμορφώνονται σε έναν διαβολικό ναό που εκπέμπει το Κακό. Ο Samoth είχε αναφέρει στο παρελθόν πως η φύση αποτελεί πηγή έμπνευσης για το συγκρότημα. Και σε αυτή τη σύνθεση αποδεικνύεται περίτρανα. Η φύση μέσα από τη ματιά των Emperor δεν είναι ένα γαλήνιο, ειρηνικό περιβάλλον, αλλά προκαλεί σκοτεινό δέος.
Το εισαγωγικό άρπισμα του “Towards The Pantheon” προμηνύει απόλυτα αυτό που θα ακολουθήσει. Η πιο μελωδική στιγμή του δίσκου, ένα οριακά ambient ξεκίνημα. Ο Ihsahn ουρλιάζει σαν τους λύκους των στίχων. Αυτή τη φορά, όμως, δεν είναι μέσα στη διαβολική καταιγίδα. Είναι έξω από αυτήν και τη βλέπουν να πλησιάζει. Μαυροντυμένες φιγούρες ετοιμάζονται να διεκδικήσουν τον θρόνο του κακού, ενώ συμφωνικά πλήκτρα δίνουν έναν επικό τόνο που ολοένα και κορυφώνεται. Για εμένα ανήκει αναμφίβολα στην τριάδα των σπουδαιότερων κομματιών που έγραψαν ποτέ.
Το Bathoryικό riff του “The Majesty of The Nightsky” βρίσκει ξανά τον Αυτοκράτορα στη μέση της καταιγίδας. Οι ουρανοί ματώνουν και η Γη σείεται. Θα γίνει ένα με τον ουρανό. Τα πλήκτρα φανερώνουν τη σταδιακή εξύψωσή του στους αιθέρες. Τη Θέωση. Αυτό το μεσαίο μέρος, όπου τα πλήκτρα κυριαρχούν, προσθέτει έναν μυστικιστικό τόνο. Σταδιακά αρχίζει να λάμπει, ενώ ο Ihsahn μεταμορφώνεται σε μια σοφή οντότητα που περιγράφει την ανώτερη δύναμη. Ποτέ ξανά το black metal δεν είχε ακουστεί τόσο κοντινό στην ορχηστρική μουσική.
Το “I Am The Black Wizards” διαθέτει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα riffs σε ολόκληρο το black metal. Τόσο εμβληματικό που όλοι προσπαθούν να βρουν ποιo είναι το κυρίαρχο του είδους. Αυτό, το “Mother North” των Satyricon ή το “Freezing Moon” των Mayhem; Όπως και να έχει, το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα νορβηγικού riffing. Ο Αυτοκράτορας βρίσκει τους πιστότερους υπηρέτες του. Οι μαύροι μάγοι γίνονται μια ενιαία οντότητα μαζί του και διασχίζουν ολόκληρη την Ύπαρξη. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Κυριαρχεί το Κακό.
Το “Inno A Satana” κλείνει τον δίσκο με μια υμνική μελωδία. Ο Ihsahn, εκτός από τα λυσσασμένα φωνητικά του, τραγουδά και με καθαρή φωνή, αποδεικνύοντας πως είναι ένας πραγματικός γνώστης της μελωδίας. Πρόκειται για ένα κομμάτι που θα καθορίσει όλη τη μετέπειτα πορεία των Emperor.
Ο δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε από άτομα που μόλις είχαν κλείσει τα είκοσι χρόνια. Άτομα που συνελήφθησαν για φρικτές πράξεις και μέχρι σήμερα αποτελούν αμφιλεγόμενες προσωπικότητες. Ωστόσο, είναι από τις στιγμές που ένα παράξενο, κόκκινο άστρο έλαμψε στον μουσικό ουρανό. Η επική μουσική μόλις είχε αποκτήσει ένα νέο πρόσωπο. Το “A Fine Day To Die” των Bathory συμπεριλήφθηκε στην επανακυκλοφορία του δίσκου ως μια άριστη διασκευή. Όμως ο ίδιος ο δίσκος των Emperor είναι που παραμένει διαυγής σαν το Βόρειο Σέλας σε μια ξάστερη νύχτα.
