Ας είμαστε ειλικρινείς: το streaming μας έκανε κακομαθημένους. Φτιάχνουμε λίστες για κάθε πιθανή ψυχολογική κατάσταση, οχυρωνόμαστε πίσω από αλγόριθμους και πατάμε skip με την ταχύτητα που αλλάζουμε γνώμη. Όμως, το ραδιόφωνο παραμένει ο μοναδικός «σαμποτέρ» που έχει επιβιώσει. Είναι εκείνη η απρόβλεπτη φωνή από το πουθενά που θα σε βρει στο γραφείο, στο τιμόνι ή στο λεωφορείο, για να σου επιβάλει κάτι που δεν διάλεξες, αλλά τελικά χρειαζόσουν.
Υπάρχουν τραγούδια που στο σπίτι δεν θα τα άγγιζες ούτε με σφαίρες. Κομμάτια που τα θεωρείς κλισέ, υπερβολικά οικεία ή «εκτός χαρακτήρα». Κι όμως, όταν τα ερτζιανά αποφασίζουν να στα πετάξουν κατάμουτρα την ώρα που οδηγείς στη Μεσογείων ή που παλεύεις με τα deadlines, κάτι κλικάρει. Το χέρι πάει μόνο του στο volume, η αντίσταση κάμπτεται και η «ήττα» είναι απολαυστική.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου, αφήνουμε για λίγο τα «ψαγμένα» και παρουσιάζουμε τις δικές μας ένοχες (ή και όχι τόσο) ραδιοφωνικές απολαύσεις. Από τα pixel του FIFA και τις κινήσεις του Travolta, μέχρι την «κατσαρόλα» του Kiwanuka και το κεραυνό των AC/DC, αυτά είναι τα κομμάτια που μας κάνουν να δυναμώνουμε την ένταση, μόνο και μόνο επειδή μας βρήκαν απροετοίμαστους.
Eagle-Eye Cherry: Save Tonight
Κάθε φορά που στο ραδιόφωνο παίζει το “Save Tonight“, το χέρι μου πάει σχεδόν αυτόματα στο volume. Όχι επειδή είναι ένα τραγούδι που αγαπώ πραγματικά, αλλά επειδή, όταν με βρίσκει απροετοίμαστο, λειτουργεί διαφορετικά. Το ραδιόφωνο του προσφέρει το σωστό πλαίσιο: γραφείο, οθόνες που δεν κλείνουν, ειδοποιήσεις, μια στιγμή που δεν μου ανήκει πλήρως. Εκεί γίνεται κάτι σαν παρεμβολή, ένα σύντομο διάλειμμα που, παρότι δεν το ζήτησα, το αποδέχομαι με μεγάλη χαρά. Στο σπίτι, όμως, η ακρόαση είναι συνειδητή επιλογή. Και εκεί μοιάζω σαν να μην αντέχω την τόση «οικειότητα» μαζί του. Νιώθω σαν να χάνει το νόημά του όταν πρέπει να το αποφασίσω εγώ.
Γιώργος
Bee Gees: Staying Alive
Όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε το είδος της μουσικής που ακούω, ακόμα και με ακουστικά στο λεωφορείο, το ράδιο παίζει μέχρι classic rock. ΑΛΛΑ, έτυχε να βάλω κατά λάθος άλλον σταθμό, με πιο χαρούμενο είδος, και το άκουσα. Ε, με λίγα λόγια, ρεζίλι έγινα πάλι, γιατί εκτός από τον ρυθμό που έχει, μου ήρθαν στο μυαλό οι κινήσεις του Travolta από την ταινία και το χέρι έκανε τη γνωστή κίνηση από μόνο του, λες και κάποιος με είχε κάνει μαριονέτα. Όποτε λοιπόν το ακούω, ακόμα και καθισμένη, οι κινήσεις γίνονται αυτόματα και γελάω σαν χαζό με την πάρτη μου, γιατί το διασκεδάζω.
Εβελίνα
Nickelback: Photograph
Το “Photograph” των Nickelback μπορεί να είναι ένα από τα πιο πολυπαιγμένα, κλισέ και κοινότοπα τραγούδια στην ανθρωπότητα, αλλά ΤΑ ΣΠΑΕΙ. Είναι ένα τραγούδι που πολλοί από εμάς το έχουμε συνδέσει άμεσα με τα νεανικά μας χρόνια και για κάποιους λίγο μικρότερους (όπως εγώ) είναι, κακά τα ψέματα, ένα από τα πρώτα rock κομμάτια που ακούσαμε ποτέ από τον εκάστοτε ραδιοφωνικό σταθμό και μας συντροφεύει από τότε. Σίγουρα δεν θα το βάλω να το ακούσω μόνος μου, αλλά αν μπει την ώρα που οδηγώ, πρώτον θα ενθουσιαστώ φουλ και δεύτερον θα φωνάξω: «ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΕΒΑΛΕ;» και αμέσως θα το δυναμώσω στο τέρμα.
Θοδωρής
ACDC: Thunderstruck
Το “Thunderstruck” δεν είναι τραγούδι που θα βάλεις με την ίδια συχνότητα να ακούσεις όταν περάσει το πρώτο κύμα της πόρρωσης με το hard rock. Είναι τραγούδι που σε βρίσκει. Δεν το αναζητάς, ίσως να μην είναι το πρώτο που θα επιλέξεις, απλώς κάποια στιγμή παίζει στο ραδιόφωνο και ξαφνικά οδηγείς πιο γρήγορα απ’ όσο θυμάσαι, το κεφάλι κουνιέται μόνο του και το χέρι πάει στο volume πριν καν προλάβεις να σκεφτείς. Μέχρι να τελειώσει το intro, έχεις ήδη αποδεχτεί την ήττα σου: «Εντάξει, το δυναμώνω». Όταν σε πετύχει τυχαία, θα το ακούσεις μέχρι τέλους σαν σωστός επαγγελματίας ραδιοφώνου. Γιατί το “Thunderstruck” σε χτυπάει εκρηκτικά και αστραπιαία.
Τζώρτζια
Blur: Song 2
Ο ορισμός του «ακούσιου» ενθουσιασμού. Για μια ολόκληρη γενιά (τη δική μου), το FIFA 98 (Road to World Cup) δεν ήταν απλά video game – ήταν κάλεσμα. Ο συνδυασμός αρχαϊκών πίξελ και “Song 2” στην εισαγωγή, κλίκαρε στον εγκέφαλο. Το άκουγες κι έλεγες: «Πρέπει να νικήσω, να τρέξω, να εκτονωθώ…». Αυτό ίσως λειτούργησε σαν ευχή και κατάρα για το κομμάτι: πολυακούστηκε γρήγορα. Μεγαλώνοντας μάλιστα, καταλαβαίνεις πως σε αυτά τα δύο μόλις λεπτά που διαρκεί, κλείνει περιπαικτικά το μάτι σε ολόκληρη την grunge σκηνή. Θορυβώδες, με στίχους χωρίς ιδιαίτερο νόημα, υπερβολικά απλό στη δομή του. Όμως η απλότητα είναι και χρυσός! Γι’ αυτό, όταν το πετυχαίνω στο ραδιόφωνο να μπαίνει χαλαρά, σχεδόν ερασιτεχνικά, περιμένω… Και λίγο μετά… WOO-HOO!!!
Δαμιανός
Μάνος Χατζιδάκις: Όταν Έρχονται Τα Σύννεφα
Θα κλέψω λίγο, γιατί δεν υπάρχουν κομμάτια που δεν ακούω στο σπίτι, αλλά τα δυναμώνω αν τα πετύχω ραδιοφωνικά. Από τη μία δεν ακούω πολύ ραδιόφωνο, από την άλλη αν κάτι μου αρέσει, μου αρέσει. Τελεία και παύλα. Όμως λειτουργεί σαν μια πολύ καλή υπενθύμιση του τι μου αρέσει κι έχω καιρό να ακούσω. Πεθαίνω για τον Χατζιδάκι, και “Το Χαμόγελο της Τζοκόντα” είναι ένας από τους τρεις αγαπημένους μου δίσκους όλων των εποχών. Σε όλη μου τη ζωή θυμάμαι να υπάρχει κάπου στο background για μεγάλες περιόδους. Μέχρι να προχωρήσω. Όμως, με τόσα ακούσματα, κάπου τον παραμελώ από καιρό σε καιρό.
Κάθε φορά, λοιπόν, που θα ακουστεί η εισαγωγική ομοβροντία της επερχόμενης βροχής από το ραδιόφωνο, πριν καν ακουστούν τα βιολιά στο “Όταν Έρχονται τα Σύννεφα“, η ένταση ανεβαίνει. Γιατί ξέρω πως, όταν γυρίσω σπίτι, πρέπει να τα ξαναπώ μαζί του. Μην τυχόν και σβήσουν οι ήχοι του και ξεχαστώ.
Φοίβος
Michael Kiwanuka: Love & Hate
Γενικά, από τότε που ανακάλυψα πως μπορείς να συνδέσεις το κινητό με το bluetooth του αυτοκινήτου σου, έχω σταματήσει να ακούω τόσο πολύ ραδιόφωνο. Ακόμα πιο ειδικά, είναι γνωστό τοις πάσι ότι η πλειοψηφία των ακουσμάτων μου αποτελείται από κατσαρόλες που κοπανιούνται και φωνητικά βγαλμένα απ’ την κόλαση (καλά, υπεραπλουστευμένη περιγραφή, αλλά οκ).
Αλλά, στις ελάχιστες περιπτώσεις που θα τύχει να βάλω ραδιόφωνο, αν παίξει το “Love & Hate” από τον Michael Kiwanuka, θα το δυναμώσω αυτόματα και θα αφήσω τον Μιχαλάκη να μου κάνει παρέα στην κίνηση της Μεσογείων. Αφετέρου γιατί όσοι έχουν δει “Suits” ξέρουν ότι αυτό το κομμάτι έχει συνοδεύσει ένα από τα πιο κομβικά sequences της σειράς, και αφετέρου γιατί είναι τόσο υπέροχο μελωδικά και στιχουργικά. Είναι συγκινητικό χωρίς να είναι μελό και ενέχει μια πολύ όμορφη στωικότητα και απλότητα μέσα στον συναισθηματισμό του.
Επίσης, άσχετο, αλλά για κάποιο λόγο ο Kiwanuka μου φαίνεται και πάρα πολύ κουλ τύπος. Εν τέλει, τώρα που το σκέφτομαι, αυτό το κομμάτι το αγαπώ πιο πολύ απ’ όσο νόμιζα και ίσως θα έπρεπε να το βάζω και εκτός ραδιοφώνου.
Άννα
