Η επιστροφή μιας εμβληματικής ιστορίας τρόμου στο σινεμά φέρνει συχνά μεγάλες προσδοκίες για τους λάτρεις του είδους. Το “Lee Cronin’s The Mummy” επιχειρεί να αφήσει εντελώς πίσω του την παραδοσιακή περιπέτεια και να βουτήξει σε ένα πολύ πιο σκοτεινό και κλειστοφοβικό περιβάλλον. Ο δημιουργός της ταινίας “Evil Dead Rise” αναλαμβάνει να δώσει μια νέα, αρκετά διαφορετική πνοή σε ένα γνώριμο κινηματογραφικό τέρας.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα έργο που παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στο βαρύ οικογενειακό δράμα και τον ακραίο σωματικό τρόμο. Η φιλοδοξία του σκηνοθέτη να φτιάξει κάτι εντελώς πρωτότυπο είναι ξεκάθαρη από τα πρώτα λεπτά, μολαταύτα η εκτέλεση σκοντάφτει στις ίδιες της τις υπερβολές.
Βρισκόμαστε αρχικά στο γεμάτο ζωή Κάιρο, εκεί όπου ο σκληρά εργαζόμενος δημοσιογράφος Charlie και η σύζυγός του Larissa ζουν αρμονικά με την οικογένειά τους. Η ήρεμη καθημερινότητά τους διαλύεται βίαια όταν η μικρή τους κόρη, η Katie, εξαφανίζεται κάτω από εξαιρετικά περίεργες συνθήκες.

Οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά από αυτό το τραγικό συμβάν, η τοπική αστυνομία ανακαλύπτει το κορίτσι ζωντανό μέσα σε μια αρχαία και σφραγισμένη σαρκοφάγο. Οι εξουθενωμένοι γονείς αποφασίζουν να μετακομίσουν στο New Mexico ελπίζοντας σε μια εντελώς νέα αρχή, έχοντας πια κοντά τους το χαμένο τους παιδί. Η αναμενόμενη τρυφερή επανένωση δίνει γρήγορα τη θέση της σε έναν ανείπωτο εφιάλτη που κανένα μέλος του σπιτιού δεν είναι προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει.
Το ταλαιπωρημένο κορίτσι επιστρέφει σε μια μόνιμα κατατονική κατάσταση, φέροντας πάνω στο κορμί του έντονα σημάδια ακραίας σωματικής παραμόρφωσης. Οι απελπισμένοι γονείς προσπαθούν με κάθε δυνατό τρόπο να κατανοήσουν την υγεία της κόρης τους, ενώ ταυτόχρονα κλείνουν τα μάτια στα ξεκάθαρα προειδοποιητικά σημάδια.
Παράλληλα, η έμπειρη ντετέκτιβ Dalia Zaki προσπαθεί να ενώσει τα σκοτεινά κομμάτια του παζλ πίσω στην Αίγυπτο. Η παρουσία της Katie μέσα στο καινούργιο σπίτι αρχίζει να επηρεάζει εξαιρετικά αρνητικά τα μικρότερα αδέρφια της με εντελώς ανεξήγητους τρόπους. Η οντότητα που κρύβεται βαθιά μέσα στο τραυματισμένο κορίτσι αποδεικνύεται μια ανεξέλεγκτη, αρχέγονη απειλή για ολόκληρη την οικογένεια.
Το βάρος της πλοκής
Ένα από τα πιο βασικά και ενοχλητικά προβλήματα του έργου εντοπίζεται στη μεγάλη του διάρκεια. Το “Lee Cronin’s The Mummy” ξεπερνά τις δύο ώρες συνολικά, ένας χρόνος που φαντάζει πραγματικά υπερβολικός για τις ανάγκες του συγκεκριμένου είδους. Η επίμονη ανάγκη του σεναρίου να εξηγήσει την κάθε μικρή λεπτομέρεια γύρω από την αρχαία κατάρα και τους δαίμονες σκοτώνει σταδιακά το μυστήριο.
Οι πολύ εκτενείς επεξηγήσεις διακόπτουν συνεχώς τον ρυθμό της ταινίας, κάνοντας την αφήγηση να σέρνεται απελπιστικά σε πολλά σημεία. Όταν ένας δημιουργός επιλέγει να αναλύσει διεξοδικά τον μύθο του, αφαιρεί από τον θεατή τη χαρά του αγνώστου και αποδυναμώνει τον πυρήνα του τρόμου.
Διακόπτοντας απρόσμενα τη δράση στους χώρους του σπιτιού, η ιστορία μεταφέρεται πολύ συχνά στην αστυνομική έρευνα που τρέχει παράλληλα σε άλλη ήπειρο. Αυτή η συνεχής διπλή αφήγηση δημιουργεί μια τεράστια ανισορροπία στο γενικότερο ύφος της παραγωγής. Από τη μία πλευρά βλέπουμε ένα σκοτεινό θρίλερ δωματίου γεμάτο ένταση και από την άλλη παρακολουθούμε ένα τυπικό διαδικαστικό αστυνομικό δράμα αναζήτησης στοιχείων.
Η συχνή αλλαγή σκηνικού έχει ως άμεσο αποτέλεσμα να χάνεται η αγωνία κάθε φορά που η κάμερα απομακρύνεται από το New Mexico. Η βίαιη εναλλαγή ανάμεσα στον μεταφυσικό τρόμο και την ψυχρή αστυνομική έρευνα λειτουργεί σαν φρένο στην αδρεναλίνη που προσπαθεί να χτίσει η ταινία.
Παρατηρώντας προσεκτικά τη γενικότερη συμπεριφορά των κεντρικών πρωταγωνιστών, προκύπτουν αρκετά σοβαρά ζητήματα κοινής λογικής. Ο Jack Reynor και η Laia Costa υποδύονται δύο κουρασμένους γονείς που αρνούνται πεισματικά να δουν την εφιαλτική αλήθεια που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια τους. Οι καθημερινές τους αντιδράσεις απέναντι στα εξαιρετικά ακραία και βίαια γεγονότα που συμβαίνουν στο ίδιο τους το σαλόνι στερούνται κάθε στοιχειώδους πειστικότητας.
Είναι σίγουρα κατανοητό να υπάρχει μεγάλη άρνηση λόγω του πρόσφατου τραύματος, εντούτοις εδώ η όλη κατάσταση ξεπερνά τα όρια της αφέλειας. Οι εντελώς παράλογες επιλογές των χαρακτήρων προκαλούν περισσότερο εκνευρισμό παρά ενσυναίσθηση, διώχνοντας τον θεατή μακριά από τον συναισθηματικό πυρήνα της ιστορίας.
Οπτική βία και αισθητική
Στον αντίποδα αυτών των προβλημάτων, η κινηματογραφική δουλειά διαπρέπει όποτε αποφασίζει να αφεθεί ολοκληρωτικά στην ωμή βία. Ο Lee Cronin ξέρει πάρα πολύ καλά πώς να στήνει άκρως ανατριχιαστικές εικόνες και δεν διστάζει καθόλου να δείξει αποτρόπαια σκηνικά στην οθόνη.
Τα καλοδουλεμένα πρακτικά εφέ και το εξαιρετικό μακιγιάζ της μικρής πρωταγωνίστριας είναι πραγματικά εντυπωσιακά, συμβάλλοντας τα μέγιστα στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Οι ορκισμένοι λάτρεις του ακραίου σινεμά θα βρουν αρκετές πρωτότυπες σκηνές που προκαλούν αυθεντική δυσφορία και ταραχή στο στομάχι. Η ωμή οπτική απεικόνιση της ανθρώπινης σήψης αποτελεί ίσως το πιο δυνατό χαρτί της παραγωγής, χαρίζοντας γνήσιες ανατριχίλες σε όσους αντέχουν το σκληρό θέαμα.
Μέσα σε αυτό το αιματηρό μακελειό, η υποκριτική δεινότητα της Natalie Grace καταφέρνει να ξεχωρίσει με τεράστια διαφορά. Το μικρό κορίτσι κατορθώνει να μεταδώσει τον αγνό τρόμο χρησιμοποιώντας σχεδόν αποκλειστικά τη γλώσσα του σώματος και τις παραμορφωμένες εκφράσεις του προσώπου της.
Η αφύσικη ακινησία της και το διαπεραστικό της βλέμμα χτίζουν σταδιακά μια απειλητική οντότητα που στοιχειώνει τον χώρο. Παρά τις εμφανείς αδυναμίες του κειμένου, η φυσική της παρουσία στο σετ κρατά το ενδιαφέρον του κοινού ζωντανό μέχρι το τέλος. Είναι πραγματικά σπάνιο για μία τόσο νεαρή ηθοποιό να σηκώνει το βάρος μιας ολόκληρης ταινίας τρόμου με τόση τεράστια πειστικότητα και τρομακτική φυσικότητα.
Τεχνικά μιλώντας, το “Lee Cronin’s The Mummy” έχει σίγουρα να επιδείξει μερικά πάρα πολύ ενδιαφέροντα και καλοδουλεμένα στοιχεία. Η συχνή χρήση συγκεκριμένων φακών δημιουργεί μια διαρκή και πιεστική αίσθηση ότι κάτι εξαιρετικά κακό καραδοκεί στο παρασκήνιο. Ο συνολικός ηχητικός σχεδιασμός είναι απλά υποδειγματικός, γεμίζοντας το κάθε δωμάτιο με ανατριχιαστικούς θορύβους που εντείνουν την αγωνία των παρευρισκόμενων.
Υπάρχουν πολλά σκοτεινά πλάνα που αποδεικνύουν την ικανότητα του έμπειρου δημιουργού να συνθέτει κάδρα γεμάτα άγχος. Ο σχεδόν άψογος τεχνικός τομέας καταφέρνει σε αρκετές καίριες στιγμές να καλύψει τις σεναριακές τρύπες, χτίζοντας μια γνήσια και ασφυκτική απειλητική ατμόσφαιρα.
Φτάνοντας στο τέλος αυτού του φιλόδοξου εγχειρήματος, μένει τελικά μια πικρή αίσθηση μεγάλης ανεκπλήρωτης υπόσχεσης. Η αρχική προσπάθεια να ανανεωθεί ο αιγυπτιακός μύθος μέσα από το πρίσμα του βαριού οικογενειακού τραύματος είχε σίγουρα όλες τις προδιαγραφές για κάτι σπουδαίο. Η φλύαρη υπερανάλυση όμως και η παντελής έλλειψη εστίασης στέρησαν από το έργο τη δυναμική που θα μπορούσε εύκολα να έχει. Παρότι το “Lee Cronin’s The Mummy” προσφέρει κάποιες πολύ δυνατές συγκινήσεις στους θεατές, τελικά χάνεται άδοξα μέσα στις ίδιες του τις φιλοδοξίες. Πρόκειται εν κατακλείδι για μια ενδιαφέρουσα αλλά υπερβολικά άνιση προσπάθεια που εντυπωσιάζει οπτικά, χωρίς να καταφέρνει ποτέ να συγκινήσει πραγματικά.
Artist: Morrissey
Album: I Am Not a Dog on a Chain
Label: BMG
Release Date: 20/03/2020
Genre: Indie Rock
Movie: Lee Cronin’s The Mummy
Year: 2026
Duration: 134′
Genre: Horror, Mystery
Director: Lee Cronin
Jack Reynor, Laia Costa, May Calamawy, Natalie Grace, Verónica Falcón
Lee Cronin's The Mummy
Απογοητεύει όσους περιμένουν μια σφιχτοδεμένη πλοκή, όμως κερδίζει τους φανατικούς των ακραίων εικόνων. Διαθέτει εξαιρετικό μακιγιάζ και τεχνική αρτιότητα, αλλά σκοντάφτει σε κακογραμμένους διαλόγους και αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια, αφήνοντας εντελώς ανεκμετάλλευτη τη βασική της, εξαιρετική, ιδέα.

