Η πρόσφατη βραδιά στο Gazarte εξελίχθηκε σε μια έντονα κοινωνικοπολιτικά φορτισμένη εμπειρία. Ήταν μια από εκείνες τις συναυλίες που περιμέναμε καιρό, καθώς ξέραμε εξαρχής πως θα δούμε δύο σχήματα με πολλά να πουν και έντονο αποτύπωμα στη σύγχρονη punk σκηνή. Αυτή η συνάντηση μάς υπενθύμισε με τον καλύτερο τρόπο ότι η τέχνη και ειδικά η μουσική δεν μπορεί να διαχωρίζεται από την κοινωνία και τα προβλήματά της. Το να βλέπεις τους Tramhaus και τους Maruja να μοιράζονται την ίδια σκηνή στην Αθήνα, αποτελεί από μόνο του ένα σπουδαίο γεγονός.
Tramhaus
Η πρώτη μου επαφή με τους Tramhaus ήταν σε αυτό ακριβώς το live. Ερχόμενοι από το αγαπημένο μου Rotterdam της Ολλανδίας, κατάφεραν να με κερδίσουν αμέσως με την παρουσία τους.
Στο ξεκίνημα της βραδιάς το Gazarte δεν ήταν ακόμα πολύ γεμάτο και ο κόσμος φαινόταν κάπως διστακτικός. Πολύ γρήγορα όμως το κλίμα ζεστάθηκε, με όλους μας να λικνιζόμαστε όλο και πιο έντονα στους noise/post punk ρυθμούς τους. Σε αυτό βοήθησε ξεκάθαρα ο αρκετά καθαρός ήχος που είχαν για τα δεδομένα του είδους, μαζί με την εκρηκτική performance του Lukas Jansen, ο οποίος παρέσυρε το κοινό να χορεύει ασταμάτητα.
Με το μπάσο και το kick των drums να χτυπούν αλύπητα, η αίσθηση που μου άφησαν έμοιαζε με μια νοερή επιστροφή σε μια ξεχασμένη εφηβεία. Με μετέφεραν σε κάποιο μικρό, ιδρωμένο venue, όπου απλώς αφήνεσαι και πιάνεις τον εαυτό σου να χορεύει άθελά του. Ο 15χρονος εαυτός μου σίγουρα θα τους λάτρευε, εξίσου υπέροχα όμως πέρασε και ο σημερινός, 34χρονος εαυτός μου με τις μουσικές τους.
Με τη συχνότητα που μας επισκέπτονται πλέον, όσοι αγαπάτε τον συγκεκριμένο ήχο οφείλετε να τους δώσετε μια ευκαιρία την επόμενη φορά. Θα περάσετε πραγματικά υπέροχα.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Maruja
Αν κάποιες μπάντες εκτιμώ ένα κλικ παραπάνω από τις υπόλοιπες, είναι αυτές που δεν μένουν αμέτοχες στα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα και που μιλάνε για τους αδύναμους, για αυτούς που δεν έχουν φωνή. Μια από αυτές είναι σίγουρα οι Maruja. Και ίσως βγάζει νόημα το γιατί. Προερχόμενοι από το working class Manchester της Αγγλίας, θεωρώ ότι δεν θα μπορούσαν και ούτε θα έπρεπε να πράττουν διαφορετικά.
Πριν ανέβουν στη σκηνή για το σετ τους, κρέμασαν τη σημαία της Παλαιστίνης, με τα συνθήματα αλληλεγγύης στον λαό της να κατακλύζουν το κατάμεστο venue.
Με την πρώτη νότα του “Bloodsport“, η ατμόσφαιρα έγινε έντονα ηλεκτρισμένη και γηπεδική, με το κοινό να φωνάζει τους στίχους και να χορεύει. Ήταν η καλύτερη έναρξη για το live, που σίγουρα προμήνυε το πώς θα συνεχιστεί.
Με πρωταγωνιστές τους Joe Caroll (σαξόφωνο) και Harry Wilkinson (φωνητικά), το κοινό έχανε το μυαλό του και ζητωκραύγαζε. Ειδικά ο πρώτος, κάθε φορά που έπαιρνε τα ηνία με τα σόλο του και τη συνολική σκηνική του παρουσία (δύο φορές κατέβηκε στο κοινό, τη δεύτερη κάνοντας crowdsurf), απογείωνε τη βραδιά.
Αν εξαιρέσεις κάποια τεχνικά θέματα με την κιθάρα του Harry, εξαιτίας των οποίων αναγκάστηκαν να παίξουν ένα κομμάτι δύο φορές, και μικροπροβλήματα στον ήχο (η κιθάρα χανόταν συνέχεια και δεν την άκουγα όσο καθαρά θα ήθελα), η τρίτη εμφάνιση των Maruja στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ανάγκη για ενότητα, αλληλεγγύη, αγάπη και ανθρωπιά ξεπερνάει τις τεχνικότητες. Και αυτό φάνηκε στο τρομερά ετερόκλητο κοινό που συγκεντρώθηκε για να τους απολαύσει.
Αν πρέπει να κρατήσω κάτι στο μυαλό και την καρδιά μου μετά την εμπειρία που ονομάζεται Maruja, είναι οι στίχοι του “Saoirse”: “It‘s our differences that make us beautiful“.
