Με μία ματιά...
Η συγκεκριμένη ζωντανή εμφάνιση αποτέλεσε ένα κομβικό σημείο για τους φίλους των πειραματικών ακουσμάτων της πρωτεύουσας. Η αρχική επιφύλαξη έδωσε γρήγορα τη θέση της στην απόλυτη προσήλωση, καθώς η βραδιά εξελίχθηκε σε μια πρωτόγνωρη ηχητική ιεροτελεστία.
- Ο Ghone δημιούργησε ένα κατακερματισμένο ηχοτοπίο που παρέπεμπε κατευθείαν στις ένδοξες εποχές της ευρωπαϊκής avant-garde.
- Το σχήμα των ΜΜΜΔ προσέφερε μια βαθιά δονητική προσέγγιση, παντρεύοντας την ανατολίτικη παράδοση με τις υπερχαμηλές συχνότητες.
- Τέλος, ο Ιάπωνας βετεράνος απέδειξε τη διαχρονική αξία της αναλογικής δημιουργίας, παράγοντας το υλικό του επί τόπου μέσω βιομηχανικών αντικειμένων και χειροποίητων οργάνων.
Με τον Merzbow έχω τα αντίστοιχα «καυγαδάκια» που έχω με όσους καλλιτέχνες εκτιμώ αλλά κάπου κάθομαι και το υπεραναλύω. Γκρινιάζω, υποτιμώ, τρώγομαι με τον εαυτό μου, αποκαθηλώνω αναίτια. Με έμφαση στο «γκρινιάζω». Όταν λοιπόν ανακοινώθηκε η συναυλία του στο An ξίνισα. Τα τελευταία σκηνικά με το AI, η αδυναμία μου να κρατήσω το ρυθμό του και να τον παρακολουθήσω τα τελευταία χρόνια, το μόνιμο ερώτημα του αν μας δουλεύει η όχι και η δαμόκλειος σπάθη του «θα προσποιείται ότι κάτι κάνει μπροστά από έναν υπολογιστή και θα μας δουλεύει στα μούτρα μας» ήταν οι πρώτες σκέψεις.
Από την άλλη, την πρώτη (αν δεν έχει διαφύγει κάποια άλλη) εμφάνιση του Akita στην Ελλάδα δε γίνεται να τη χάσεις αν έχεις ασχοληθεί έστω και επιδερμικά με το θόρυβο. Είναι κάτι που έχεις ακούσει να μιλάνε γι’ αυτό, ξέρεις ότι είναι μόνιμη αναφορά, έχεις την περιέργεια να δεις προς τι η φήμη. Συνεπώς ακόμα και με γκρίνια δεν υπάρχει καν ερώτημα. Είναι το σημαντικότερο συναυλιακό event του Σεπτέμβρη. Και αν κρίνω από την προσέλευση, δεν ήμουν ο μόνος που καταλάβαινε τι σήμαινε αυτό.
Από την αρχή του event διέκρινα άτομα που είχα να τα δω σε συναυλία κοντά δεκαετία. Είδα κόσμο να μιλάει αγγλικά και να λέει ότι ήρθε Ελλάδα γι’ αυτό. Και μέχρι το τέλος του event είδα κόσμο να τιγκάρει το υπόγειο. Για τον Merzbow. Το τονίζουμε προς εμπέδωση.
Ghone
Τον Ghone τον θυμάμαι την εποχή της βαμμένης με κίτρινο σπρέι πρώτης κασέτας του κάπου το 2012. Να τη βάζουμε σε ένα πάρτυ για να ξενερώσουμε κόσμο με τις λούπες του και να το πετυχαίνουμε. Και ο αξιαγάπητος Κοντάν ήταν πάντα εκεί σε μικρά πειραματικά live αλλά και στη διακίνηση του ήχου μαζί με τον larger than life Μανώλη στην Coherent States. Και όπως και τις προηγούμενες φορές που τον είδα, έτσι κι εδώ στάθηκε αντάξιος όσων περιμένεις από αυτόν.
Με τις λούπες του πρώτου δίσκου παρούσες, η βάση για ένα αφαιρετικό τείχος θορύβου άρχισε να χτίζεται. Όχι ωστικού αλλά ψηγματικού. Σκόρπια κομμάτια που κάπως ενώνονταν και δεν έβγαζαν σαφές νόημα αλλά συμπλήρωναν μια αφηρημένη, πειραματική εικόνα. Πιο κοντά στη σχολή της Mego και κάπως πιο ποτισμένο από το αψέντι των Nurse With Wound-δε γίνεται να έχεις label με Μανώλη και να μην αναφέρεσαι σε Stapleton.
Δε βγάζουν νόημα τα όσα λέω; Δεν πειράζει, το νόημα είναι υπερεκτιμημένο. Και ακόμα και την αδυναμία του limiter να σηκώσει το τέλος της εμφάνισής του, ο Ghone τη χειρίστηκε ανάλαφρα. Συμβαίνουν αυτά. Όπως συμβαίνει και η μουσική του. Λεβέντης και πανάξιος.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
MMMΔ
Από την άλλη τους ΜΜΜΔ (ή Mohammad) δεν τους είχα ξαναδεί. Τους είχα ξανακούσει, βεβαίως (για όνομα, έχουν «ντύσει» το έπος του Hagazussa) αλλά δεν γκελάραμε πουθενά συναυλιακά. Μέχρι τώρα. Και να είμαι ειλικρινής το καταχάρηκα.
Αυτό το πράγμα που κατάφεραν με ένα άταστο μπάσο, ένα κοντραμπάσο, παραμόρφωση και μερικές λούπες ήταν παραπάνω σωματικό απ’ ότι περίμενα ζωντανά. Ατμοσφαιρικό αλλά όχι με το ζόρι. Ογκώδες αλλά όχι απάνθρωπα. Σκοτεινό αλλά όχι συμβατικό. Και κυρίως sui generis. Ναι, είχαν drone καταβολές. Αλλά αντί για lemon haze όπως αυτό που πίνουν οι Sunn O))), αυτοί ανάβουν λουλάδες με δερβίσηδες. Ένα καταραμένο σμυρνέικο ταξίμι να κρύβεται κάπου στο βάθος όσο αυτοί αποδομούν ό,τι (νομίζουμε πως) ξέρουμε για το drone.
Και μετά ο βόρβορος των φωνητικών μαζί με μια πιο «κοσμική» στροφή. Φανταστείτε τον Furze εποχής Necromanzee Cogent στα καψαλίσματά του να θυμάται ότι λατρεύει τον Eduard Artemyev. Και κάπου κοντά είστε. Αν δε σας είπαν τίποτα τα παραπάνω δείτε τους ζωντανά. Όπου και όποτε. Τα υπόλοιπα δε θα τους προσεγγίσουν.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Merzbow
Τώρα ο Merzbow. Με τη μάσκα του να μας θυμίζει ότι δεν καπνίζουμε γιατί έχει θέματα υγείας να ανεβαίνει επί σκηνής για να βεβαιωθεί ότι όλα είναι στη θέση τους οι αλαλαγμοί ξεκινούν. Ξαναφεύγει. Ακολουθούν πέντε λεπτά που μοιάζουν αιώνας. Και μετά από κάποιες ανάσες υπομονής, πίσω από ένα τείχος πεταλιών, λαμβάνει θέση. Τα πρώτα samples παραμόρφωσης αρχίζουν να καλύπτουν και την παραμικρή ικμάδα σιωπής για να μην υπάρξει δίχτυ ασφαλείας. Και αντί να ανοίξει το λάπτοπ του να μας δείξει τη digital noise πλευρά του, κάνει την κίνηση ματ: βγάζει το αυτοσχέδιο μεταλλικό σκεύος με τα ελατήρια και το μικρόφωνο αφής και ένα κομμάτι μέταλλο. Και αντί να ασχολείται με μίκτες και κουμπάκια κερνά ένα scrap όλεθρο
Όταν ακούς δίσκους του νομίζεις ότι όλα είναι αποτέλεσμα κουμπιών και διακοπτών. Όταν τον βλέπεις όμως επί σκηνής να τα παράγει «χειροποίητα» όλα βγάζουν νόημα. Και από κάτι εύκολο και κλινικό, στο μυαλό σου γίνεται χειροτεχνία που απαιτεί σωστό μάστορα. Και αν μη τι άλλο ο Merzbow δεν είναι απλά μάστορας αλλά ιδρυτής μιας σχολής μουσικής χαλυβουργίας. Χωρίς τα visuals που συνόδευαν τις πρόσφατες εμφανίσεις του, χωρίς τίποτα άλλο εκτός από τον Ήχο.
Αλλά πάνω που θα μπορούσε να το λήξει και να πεις «καλό ήταν όσο κράτησε» έβγαλε το «κουτί», ένα ακόμα αυτοσχέδιο όργανο στη λογική της κιθάρας με ελατήρια τα οποία στρίγκλιζαν υψίσυχνα όσο τα κοπανούσε με ένα κομμάτι ατσάλι. Η αντιστροφή της τεχνολογίας που στρέφεται από τη μελωδία στον ήχο και στην κατάργηση του Ωραίου. Οι naraku του βουδισμού την εποχή του ηλεκτρισμού. Τα φρένα του ηλεκτρικού ως κομμάτι διαλογισμού. Τίποτα που να μην είναι σκόρπιοι συνειρμοί.
Μπήκα περιμένοντας μια διεκπεραίωση. Βγήκα με την αγάπη μου για το noise αναζωογονημένη. Δεν ξέρω αν θα τον ξαναδώ. Δεν ξέρω αν θα τον ξανακούσω με ίδια αυτιά. Δεν ξέρω αν θα μου φύγει ως εικόνα. Στο τώρα που γράφονται αυτές οι λέξεις, έφυγα για λίγο από τη Samsara. Και αυτό δεν το έπαθα αλλού φέτος. Αιώνια ευγνωμοσύνη.
