Από την ημέρα που οι Metallica ανακοινώθηκαν, οι συζητήσεις σχετικά με αυτούς κάλυψαν όλη την «εξεταστέα ύλη». Τιμές, μαυραγορίτες, ηλικίες, gatekeeping, πρωινάδικα, μπλουζάκια, ειδικά την τελευταία εβδομάδα τα πράγματα πύκνωσαν. Σε βαθμό που η Αθήνα φάνηκε να μην έχει τίποτα άλλο στο καρνέ της. Και όλο το Σάββατο ήταν εμφανές πως ναι, κανείς δε θα ξεφύγει από τα όσα διαδραματίζονται στο ΟΑΚΑ. Θέλει-δε θέλει.
Φοίβος
Σε αυτό το σημείο να πούμε ότι ναι, κάποιοι θεωρούν ότι αποκτούν επιπρόσθετη αξία με το να τους υποτιμούν. Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, δημοκρατία έχουμε και ο καθένας, ευτυχώς, μπορεί να λέει ελεύθερα τη γνώμη του. Ωστόσο, πείτε μου λίγο, πόσες μπάντες ξέρετε που να κατάφεραν αυτήν την κατά βάση σκυλοχώρα να την τραβήξουν να κάνει headbanging επί μία εβδομάδα; Να κάνουν όλους εμάς, τους μουσικούς παρίες, να γίνουμε το απόλυτο επίκεντρο; Εγώ, πάντως, μόνο τους Metallica.
Γιώργος
Σε μια κατάσταση που το λιοπύρι σιγοψήνει τις χιλιάδες κόσμου οι οποίες καταφθάνουν μαζικά, σιγά-σιγά βρήκαμε τη θύρα, τις θέσεις, την ακτίνα βολής μας και με τον ήλιο απέναντί μας να κάνει υποχρεωτικά τα μαύρα γυαλιά μπορέσαμε επιτέλους να πούμε ότι ναι, τώρα είμαστε σε συναυλία. Μεγάλη συναυλία. Που θα ξεβολευτούμε, θα ψαχνόμαστε, θα στριμωχτούμε αλλά θα έχει κάτι το ξεχωριστό. Όλα όμορφα, μένει να ξεκινήσει η μουσική.
Φοίβος
Knocked Loose
Οι Knocked Loose είναι όνομα το οποίο σημειώνει ραγδαία άνοδο στους core κύκλους. Δε με έχουν συγκινήσει, απέχουν εντελώς από τα γούστα μου αλλά η εμφάνισή τους ήταν ευπρόσδεκτη. Να δω τελικά τι γίνεται με δαύτους που έχω ακούσει κοντινούς μου να τους εκθειάζουν. Και όταν ανέβηκαν στη σκηνή τέντωσα αυτιά.
Δυστυχώς όμως δε βρήκα κάτι που να με κράτησε ή να το «έπιασα». Από τη μια ο ήχος παραήταν χαοτικός για να πιάσω τι γίνεται, από την άλλη σε καμία περίπτωση δεν είναι συγκρότημα για τέτοιο live. Θέλουν μικρότερο χώρο και αμεσότητα. Σε στάδια καταπίνονται ακόμα κι αν καίνε υψηλά οκτάνια. Ο κόσμος ναι μεν δείχνει να συμμετέχει αλλά σεμνά. Όχι όμως επειδή κρατάει δυνάμεις, αλλά επειδή δεν εντυπωσιάζεται. Και τουλάχιστον μέχρι εκεί που είδα, ένα pit δεν άνοιξε. Κάτι που σε core μπάντα το λες και ανησυχητικό.
Καθαρά μουσικά, αυτό το δύστροπο, νευρικό σύνολο ήχων που παίζουν δεν είναι για όλους. Και κυρίως όχι για «παλιότερους» φανς των Metallica. Βάλε στην εξίσωση και τα ιδιαίτερα φωνητικά (τα οποία ούτε εγώ τα μπορώ) και ναι, δε λειτουργεί. Όχι σε αυτές τις περιπτώσεις. Αξίζουν προφανώς μια ρεβάνς με δικούς τους όρους, αλλά και το να μην ενδιαφερθεί η πλειοψηφία είναι γεγονός κατανοητό.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Gojira
Οι Gojira από την άλλη είναι το πλέον καυτό όνομα του παρόντος στο metal. Μια μπάντα που στουντιακά δε με έχει αγγίξει και έχω χάσει την ευκαιρία να δω ζωντανά προκειμένου να έχω εικόνες για να συνοδεύσω νοητά τη μουσική τους. Οπότε με επιφύλαξη αλλά κυρίως ενδιαφέρον περίμενα να δω τι έχουν να πουν. Και συνοπτικά, με αποστόμωσαν.
Οι Γάλλοι ακούγονται σαν όλο το metal. Όχι σαν κάθε generic μπάντα, δεν το λέω με αυτή την έννοια. Αντιθέτως, ακούγονται σαν να πήραν όλο το metal που έχει γραφτεί, να κράτησαν τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του και να το ενσωμάτωσαν σε δικές τους συνθέσεις. Σίγουρα έχουν ακραίες απολήξεις αλλά η πρώτη και κύρια λέξη είναι το progressive. Ως συνθετική νοοτροπία και όχι ως τεχνική δεινότητα. Που την έχουν κι αυτή αλλά τα κομμάτια τους πάνε τη μουσική προς τα μπρος. Όγκος, ιδέες, παρουσία, όλα είναι με το μέρος τους. Και το κοινό ανταποκρίνεται. Στο “Flying Whales” μόνο πρέπει να μέτρησα οχτώ διαφορετικά pit.
Τελικά ναι, ίσως το μέλλον τους ανήκει. Έχουν φτάσει σε επίπεδο που ακόμα και ως support σε παρασέρνουν. Ναι, ακόμα κι αν ο ήχος απέχει αρκετά από το να αναδεικνύει τις ψηφίδες των κομματιών τους. Πλέον όμως χρειάζονται περισσότερα headline lives στην Ελλάδα. Γιατί είναι το μέλλον και αξίζουν να αντιμετωπίζονται ως πολύτιμοι.
Φοίβος
Από πέρσι ο Χρήστος με είχε φάει ότι ο Mario Duplantier είναι ίσως ο καλύτερος drummer αυτήν τη στιγμή στον ήχο μας. Οκ, καταλάβαινα ότι μιλούσε ο ενθουσιασμός του από την εμφάνισή τους στο Release, ωστόσο, ακούγοντάς τους χθες ξανά live, και λόγω αυτού λίγο πιο εστιασμένος στην αφεντιά του, ένα έχω να πω: «Χρήστο, δεν ήσουν τόσο υπερβολικός και συγγνώμη που αμφέβαλλα».
Όσον αφορά τα υπόλοιπα της εμφάνισής τους, δεν έχω να προσθέσω κάτι σε όσα άκρως εύστοχα έχει γράψει ο Φοίβος μέχρι τώρα, το μόνο που θα προσθέσω είναι αυτό που του είπα και στο live: «Αν ο Schuldiner ζούσε, λογικά οι Gojira θα ήταν η αγαπημένη μπάντα του».
Γιώργος
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Metallica
Ο ήλιος κοντεύει να δύσει, η αφίσα του Δία-κριτή της δισκογραφίας των Metallica έχει εμφανιστεί στα videowalls και πλέον είναι θέμα χρόνου. Θα ακουστεί το “It’s A Long Way To The Top” των AC/DC και όλοι θα μπουν στο νόημα. Γιατί ξέρουν τι ακολουθεί. Ξέρουν ότι η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Και ότι έχει για επίσημο soundtrack της το “Ecstasy of Gold” του Ennio Morricone. Όσες φορές κι αν ακουστούν τα εισαγωγικά riffs του “Creeping Death” η ανατριχίλα θα μένει η ίδια. Και το Έπος του “For Whom The Bell Tolls” εξακολουθεί να στέκεται στο τιτάνιο ύψος του. Με ένα κοινό να κάνει το ΟΑΚΑ να σείεται από τα sing alongs.
Που βέβαια δε θα αντιδράσει το ίδιο θερμά στο “Moth Into Flame” το οποίο είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι της post-Reload περιόδου. Αλλά εξακολουθούν να μας κρατάνε εκεί ψηλά ακόμα κι όταν ο Hetfield ζορίζεται στο ρεφραίν. Χαιρετούρες με το κοινό, μας έλειψαν και μας φύλαγαν μια έκπληξη. Το “King Nothing”. Με ένα κοινό να νιώθει την γκρούβα και να τραγουδάει την κατάληξη του ρεφραίν εντυπωσιακά δεδομένης της μικρότερης δημοφιλίας του. Ας κάνουμε και ένα σύντομο πέρασμα από το “72 Seasons” για να ανέβει το tempo με το “Lux Aeterna”.
Ambient εισαγωγή, δεν είμαστε σίγουροι που θα καταλήξει ο παλμός από τα ηχεία μέχρι που μια μελωδία μας το μαρτυρά. Το “Unforgiven” μπορεί να είναι ανάμεσα στα κομμάτια που έχουν καεί από το airplay. Ζωντανά όμως μετατρέπεται σε μεταφυσική εμπειρία. Σε ανατριχιαστικό βίωμα που θυμίζει ό, τι αισθανθήκαμε στην πρώτη μας ακρόασή του. Οι τόνοι κατέβηκαν, όπως και το tempo και οι εικόνες έγιναν προσωρινά ασπρόμαυρες. Αλλά δεν μπορεί να μείνει εκεί ήδη από τα ξεκινήματα. Και για να ισιώσουμε το πυρ του “Fuel” έρχεται να ξανανάψει τα αίματα. Αρχοντικά πράγματα, η αδρεναλίνη φτάνει κόκκινο.
Ήρθε η ώρα να πάρουν για λίγο τη σκηνή ο Kirk με τον Rob για το καθιερωμένο Doodle που κάνουν σε κάθε χώρα, διασκευάζοντας κομμάτια της μουσικής της. Μετά από ένα μονόλογο του Kirk σχετικά με το πόσο η Ελλάδα στήριξε τη θεωρία της παγκόσμιας μουσικής στις πλάτες της και ότι οφείλει τα πάντα σε αυτήν ως συνθέτης, πιάνουν τα όργανα. Το «ΣΤΑ’ ΠΑ» που είπα στον Γιώργο μόλις άρχισε να ακούγεται ο Ζορμπάς κάνει τους γύρω μας να μας κοιτάνε περίεργα. Αλλά εντάξει, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό, έχουμε συνηθίσει. Και έτσι μαζί με τις υπόλοιπες 80 χιλιάδες βαράμε παλαμάκια μπροστά στο πιο σουρεάλ θέαμα του καλοκαιριού μέχρι στιγμής.
Όταν όμως ο Ζορμπάς μετατρέπεται στο γκαραζάτο τσίριγμα του “Δε Χωράς Πουθενά” τότε είναι που πραγματικά κάθε έννοια λογικής φεύγει απ’ το παράθυρο. Και όταν μαζί με τον Rob βρισκόμαστε να γκαρίζουμε «Τι κρίμα» με το ΟΑΚΑ να σείεται είναι που λέμε ότι αυτό ναι, ΔΕΝ το περιμέναμε. Καλού κακού κάποιος να πάρει τηλέφωνο τον Αγγελάκα να ρωτήσει αν είναι καλά ή έπαθε έμφραγμα απ’ τη χαρά του.
Σε πιο σοβαρό τόνο, όμως, μέχρι τότε όλα δείχνουν να ακολουθούν την πεπατημένη προηγούμενων setlists. Και έτσι λογικά θα παραμείνει. Όχι; Όχι. Φυλάνε μια ακόμα έκπληξη. Μεγάλη. Το “Fade To Black” είναι ένα κομμάτι που ακόμα κι αν δεν ακούω συχνά Metallica στο σπίτι πλέον, το τιμώ για προσωπικούς λόγους και πρόσφατες αναμνήσεις. Και το να ακούγεται η ακουστική του κιθάρα κάτω από τα αστέρια με τις ιαχές του κόσμου, οδηγεί σε δάκρυα που δεν έχω ρίξει σε συναυλία εδώ και χρόνια. Και αναλογιζόμενοι ότι δε βλέπω μπροστά μου τα παιδαρέλια του “Ride The Lightning” αλλά τέσσερις ώριμους ανθρώπους που έχουν ζήσει πράγματα, το μετατρέπει σε επίπονα πανέμορφο βίωμα. Ακόμα κι αν κάνουν την καλύτερη δουλειά του πλανήτη όπως λένε, δείχνουν να είναι εκεί στον πόνο του.
Το υπόλοιπο setlist δεν περιελάμβανε κάτι εκτός του προβλεπόμενου. Και δεν ήταν άσχημο καθόλου. Απόλυτα λογικό όταν έχεις να τέρψεις κόσμο που σε μεγάλη ποσότητα σε βλέπει για πρώτη φορά και πρέπει να τα ακούσει γιατί είναι τα must της Metallica εμπειρίας. Το ανατολίτικο riff της περιπλάνησης του “Wherever I May Roam” ζέχνει δέος. Και σταθερά παραμένει μια συγκλονιστική live κορύφωση. Το “Nothing Else Matters” όσο κι αν το έχουμε βαρεθεί παραμένει κατάθεση ψυχής από τον Hetfield και το να φωτίζεται ένα ΟΑΚΑ από τα φλας των κινητών είναι με τον τρόπο του μυσταγωγικό. Το αμόνι του “Sad But True” ανοίγει τα κεφάλια μας και κρατάει σταθερό το tempo του μέχρι να ακουστεί αυτό το αναθεματισμένο «I’m inside, open your eyes/I’m you».
Το “One” παραμένει μια από τις αιώνιες κορυφές του metal ήχου και τίποτα δεν μπορεί να χαλάσει τη φρίκη και την ανατριχίλα του. Ούτε η μικρή καθυστέρηση με την οποία μπαίνουν τα τύμπανα του Lars. Και σε μια κίνηση που ακροβατεί μεταξύ απενοχοποίησης και χαβαλέ, το thrash ξυλίκι του “Seek And Destroy” εμπλουτίζεται με φουσκωτές κιτρινόμαυρες μπάλες M72. Τι μένει μετά από αυτό; Πού πάνε χωρίς “Master of Puppets”; Πουθενά. Και δεδομένης της πρόσφατης δημοφιλίας του, αναδεικνύεται στο απόλυτο anthem ενός ολόκληρου ιδιώματος.
Η καληνύχτα του “Enter Sandman” φαντάζει σχεδόν υποχρεωτική πλέον. Και ναι, ίσως είναι ο ιδανικός επίλογος μιας συναυλίας χορταστικής όσο λίγες. Έλειψαν κομμάτια, ναι, αλλά δε γίνεται κι αλλιώς. Όχι όταν πρέπει να τέρψεις τόσο κόσμο και σχεδόν όσα ανέφερα είναι «υποχρεωτικά» σε ένα τέτοιο setlist. Ακόμα και μετά το τέλος όταν για ένα τέταρτο έμειναν επί σκηνής να πετάνε πένες και μπαγκέτες με τη σέσουλα δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους. Γιατί κάπου μέσα σου ξέρεις ότι ίσως κάνεις καιρό να τους ξαναδείς. Ας ελπίσουμε πως όχι.
Φοίβος
Και αφού ο Φοίβος σάς τα περιέγραψε με το “νι” και με το “σίγμα”, θα πιάσω αυτά τα πιο γενικά (να ‘σαι καλά ρε μ@λάκα). Έκαναν λάθη οι Metallica; Ναι και μάλιστα κάμποσα. Πόση σημασία έχει αυτό όμως από το 0 έως το 100; -100! Οι Metallica ουδέποτε ήταν η μπάντα που θα σε εντυπωσίαζε με τις τεχνικές της ικανότητες, ακόμα και αν αυτές είναι υπαρκτές και αρκετές φορές πάρα πολύ υψηλές.
Οι Αμερικανοί ήταν ανέκαθεν το σχήμα που μίλαγε στην καρδούλα σου, που θα σε έκανε από τα πρωτοεφηβικά σου χρόνια, έως τώρα που βλέπεις φάτσα κάρτα τα δεύτερα -άντα, να παίζεις air guitaring σαν να μην υπάρχει αύριο. Και τα live τους ήταν, είναι και υποθέτω θα παραμείνουν μία κατάθεση ψυχής τεσσάρων (+ έναν ακόμα κάπου εκεί ψηλά) τύπων που, βγάζοντας τα εσώψυχά τους επί σκηνής, σου μεταδίδουν μία ενέργεια πρωτοφανή. Πραγματικά, όσες φορές και αν τους έχω δει, που είναι μπόλικες, πάντα υπάρχουν στιγμές που τα πάντα γύρω μου μοιάζουν μεταφυσικά.
Οπότε, υποθέτω ότι άπτεται στη λογική του καθενός τι θα κρατήσει. Όπως προείπα, δημοκρατία έχουμε, ο καθένας μπορεί να έχει τη γνώμη του, αν όμως, πάνω από την αίσθηση του να ακούς ζωντανά τα κομμάτια που σε έκαναν να αφήσεις μαλλιά, στίχους που θα θυμάσαι απ’ έξω για όλη σου τη ζωή, βάζεις τα ένα, δύο, πέντε, or whatever λάθη, επίτρεψέ μου να σε θεωρώ ψιλομίζερο.
Πάμε και στο δεύτερο κομμάτι που αφορά το ποιοι ήρθαν στη συναυλία. Αρχικά, να ηρεμήσουμε λίγο που θα κάνουμε κουμάντο στο τι θα ακούει ο καθένας. Όποιος θέλει, θα πηγαίνει όπου θέλει. Εξάλλου, έχει κάπως πλάκα να βλέπεις τύπους που νομίζουν ότι οι Metallica είναι το “Nothing Else Matters” να τρώνε απροετοίμαστοι στη μούρη το ωστικό κύμα του «Die by my hand». Αλλά εκεί είναι και η πραγματική τους δύναμη, ότι ακόμα και αυτούς, για δύο ώρες τους έκαναν metalheads.
Για να κλείσουμε, είδαμε ζωντανά τους Metallica, τη μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη (και όχι μόνο θα πω – είμαι οπαδός, τι θέλετε να κάνω;) ανεξαρτήτως είδους Και πώς ήταν το live τους; Όπως είναι όλα τους, μια εμπειρία ζωής που, μόνο αν τη ζήσεις, την κατανοείς πλήρως.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Metallica (OW) | Deezer | Facebook | Instagram | Live Metallica | Spotify | TikTok | Twitter | YouTube
