Οι Primitive Man είναι μια από τις πιο πνιγηρές μπάντες που κυκλοφορούν στον ακραίο ήχο αυτή τη στιγμή. Από τότε που άκουσα τη συνεργασία τους με τους Full of Hell είπα ότι θα τους παρακολουθώ στενότερα και θα περιμένω τις επόμενες κινήσεις τους.
Και όντως, με το “Observance” δεν απογοήτευσαν τις όποιες προσδοκίες. Παρέδωσαν ένα ακόμα μνημείο ακρότητας και μίσους που αποδεικνύει ότι ο μονολιθικός ήχος όταν έχει γερές βάσεις δε χρειάζεται να ξεφεύγει πολύ από την πεπατημένη, αρκεί να ξέρει να πει με ακρίβεια και στόμφο αυτά που θέλει.
«Είμαστε ανακουφισμένοι που κυκλοφορεί και μέχρι στιγμής η ανταπόκριση δείχνει να είναι αρκετά θετική» μας απαντούν όταν τους ρωτάμε για το «νεογνό» τους. Αλλά τι μπορεί να συμβαίνει όταν έρχεται η ώρα να συνθέσεις σε ένα ηχητικό πλαίσιο το οποίο μπορεί να ενέχει τον σκόπελο της επανάληψης και να οδηγεί σε συνθετικό μπλοκάρισμα; «Το να συνθέτεις στο συγκεκριμένο χώρο είναι μια διαδικασία που πάει κι έρχεται. Όταν κάτι δείχνει να μη λειτουργεί κάνουμε ένα διάλειμμα και επανερχόμαστε σε μια ιδέα την επόμενη εβδομάδα» .
Αυτό κατά μια έννοια συμπυκνώνει την ουσία της ζύμωσης της μουσικής τους. Δε μοιάζει με ένα απλό αναμάσημα και μια ψυχαναγκαστική «άντε να τελειώνουμε» υπόθεση. Απαιτεί διεργασία και κόπο. «Και οι τρεις μας προφέρουμε /δημιουργούμε οπότε αυτό μας βοηθάει πολύ στο να τραβάμε ο ένας τον άλλον έξω από το δημιουργικό βούρκο».
Φυσικά το σωστό sludge δεν είναι τίποτα χωρίς την κατάλληλη οπτική αισθητική. Και μέσα σε αυτά τυχαίνουν κάποιες ευτυχείς συμπτώσεις. Τι εννοώ; Flashback λίγα χρόνια πίσω. Το 2018 στο διήμερο της Smoke The Fuzz με Amenra/Chelsea Wolfe περιμένουμε έξω από το Gagarin. Εκεί γνωρίζω μια Αμερικανή που ακολουθεί τους Amenra.
Τα λέμε, μου μιλάει για την καριέρα της ως φωτογράφος, τη ζωή στην Αμερική. Τη λένε Diana Lungu. Αντάρουμε ο ένας τον άλλον στα social media και παρακολουθώ τη δουλειά της. Οχτώ χρόνια αργότερα το όνομά της μοστράρει ως σκηνοθέτιδα ενός υπέροχου videoclip για το “Natural Law”.
Σε αυτό το κρύο μέταλλο παντρεύεται με τα ζεστά χρώματα της φύσης, μια θεματική που βρίσκω εντυπωσιακά δοσμένη. Ήταν μια προμελετημένη από μεριάς της μπάντας επιλογή η απεικόνιση της βίαιης παρέμβασης του ανθρώπου στο φυσικό τοπίο; Ή μια ατομική ερμηνεία;
«Δεν ήταν ακριβώς προμελετημένο. Ναι, είναι κάτι για το οποίο έχουμε μιλήσει επανειλημμένα μέσω της μουσικής μας. Η Diana είχε τους στίχους, το concept και τη μουσική νωρίτερα και κατέληξε σε ένα τέλειο αποτέλεσμα. Και αυτό αποτελεί μια τέλεια συνεργασία».
Μιλώντας περί συνεργασιών, φυσικά αναφέρω το πόσο λάτρεψα τη συνεργασία τους με τους έτερους άρχοντες του πνιγηρού θορύβου, Full of Hell. Μια περίπτωση που ο Θόρυβος βρήκε τις αποχρώσεις που έπεισαν ότι ναι, αυτοί εδώ ΔΕ θέλουν το καλό μας. Με ποιους άλλους καλλιτέχνες θεωρούν ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί ένας συνεργατικός δίσκος ο οποίος θα μπορούσε δυνητικά να φέρει το τέλος του κόσμου;
Και με αφορμή το ακατάσχετο namedropping καλλιτεχνών, θυμόμαστε ότι έχουν δηλώσει μεγάλοι fans των Drab Majesty οπότε η μόνιμη απορία ταιριάζει κι εδώ: ποιοι καλλιτέχνες οι οποίοι καμία σχέση δεν έχουν με τους Primitive Man είναι αυτοί οι οποίοι «κρύβονται» πίσω από τις νότες τους;
«Για συνεργασίες θα λέγαμε τους Jesu, τον The Bug, τον John Wiese (σ.σ. ΩΠΑ ΤΗΣ) και την Otay:Onii. Για πιο μελωδικά συγκροτήματα τώρα, θα λέγαμε τους Portishead, τους Cure, τους Depeche Mode και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να αναφέρουμε ονόματα για μέρες».
Μη γελιόμαστε, οι Primitive Man είναι ένα από τα συγκροτήματα τα οποία ουσιαστικά ακούγονται σαν το Τέλος του Κόσμου. Ή έστω το τέλος του σύγχρονου πολιτισμού όπως τον έχουμε μάθει κι αντιλαμβανόμαστε. Το να επιστρέψει η ανθρωπότητα στην πρωτόγονη εποχή, δεδομένων των συρράξεων ανά την υφήλιο αυτή τη στιγμή και την απειλή ενός πυρηνικού πολέμου είναι αναπόφευκτο;
«Μιλάς ουσιαστικά για ένα σενάριο πυρηνικής καταστροφής. Νομίζω ότι όλοι απλά θα πεθάνουν και όποιος επιζήσει δεν θα έχει πολύ χρόνο μπροστά του. Η ιδέα της ανατροφής παιδιών σε έναν κόσμο καλυμμένο από ραδιενεργό νέφος είναι απίθανη και θα έρθει η ώρα της γης να επουλωθεί και να ξεκινήσει από την αρχή.
Όταν βρουν τα λείψανά μας κάτω από το χώμα, θα μπορούν να κάνουν κάθε είδους ερωτήσεις για το γιατί καταστρέψαμε τη γη με τον τρόπο που το κάναμε. Θα ήθελα να είμαι μια μύγα στον τοίχο για να δω τα πρόσωπα των όποιων πλασμάτων συζητούν για τον ηλίθιο και απολύτως αποτρέψιμο θάνατό μας».
Τέλος, αναπόφευκτα δεν έχω παρά να τους ρωτήσω για την επερχόμενη συναυλία τους στην Αθήνα. Τι να περιμένει κανείς; Και τι έχουν να μοιραστούν με το κοινό; «Ερχόμαστε για να σας καταστρέψουμε. Ευχαριστούμε που μας καλείτε στην Αθήνα. Δεν ξέρουμε πόσο συχνά θα μπορούμε να ερχόμαστε εδώ, οπότε κοπιάστε».
Απορίες κανείς; Μάλλον όχι. Ετοιμαστείτε για πρόσκρουση.
