Αν όταν έγραφα το κείμενο για την “Αλεξάνδρεια” ήταν η ανάγκη μου να εκφράσω τη γοητεία της καύσης και της εξάγνωσης, το “Αμάλγαμα” είναι η ανάγκη να μιλήσω για το τι απομένει όταν η φωτιά σβήσει. Ο Ραψωδός Φιλόλογος (ΡΦ) επιστρέφει, και μαζί του επιστρέφει η αλληγορία του «κελιού», σημείο κατατεθέν στην καριέρα του, τόσο στον στίχο όσο και στο εξώφυλλο (διά χειρός 3rdEyeRevolution). Μόνο που αυτή τη φορά, το κελί δεν τον κρατά αιχμάλωτο.
Στην “Αλεξάνδρεια” εστιάσαμε στη ζύμωση, στη διαδικασία της αναγέννησης μέσα από τις φλόγες. Ήταν ένας δίσκος γεμάτος ατμόσφαιρα και αυστηρά θεματικός, μια μπαρόκ εμπειρία με πιάνα και κινηματογραφικά scores. Μετά το πειραματικό και άκρως εσωστρεφές μονοπάτι του “Εγκεφαλικού Τετ α Τετ 2” (ΕΤΑΤ2), το οποίο σε προσωπικό επίπεδο με κράτησε σε απόσταση λόγω της ατμόσφαιρας, των μουσικών επιλογών και των επιλογών της ερμηνείας, το “Αμάλγαμα” έρχεται ως το τελικό φυσικό αποτέλεσμα της αναγέννησης του Ραψωδού Φιλόλογου.
Εδώ δεν έχουμε πια τη φωτιά που καταστρέφει για να δημιουργήσει, αλλά το μέταλλο που σφυρηλατήθηκε από αυτήν. Υπάρχει μια ψυχραιμία και μια διαύγεια που διαπερνά τον δίσκο, ακόμα και όταν ο ΡΦ battle-άρει, και το κάνει αρκετά, στοχευμένα και εμπεριστατωμένα, όπως έκανε πάντα, με τις λέξεις να σπάνε κόκαλα. Ο δίσκος είναι μια επιστροφή στην «καθαρή χιπ-χοπίλα», που όμως κουβαλά όλη την πνευματική καλλιέργεια των προηγούμενων ετών σε προσωπικό και μουσικό επίπεδο.
Αυτός είναι ένας αμιγής χιπ-χοπ δίσκος, όχι κάτι «άλλο», όπως ήταν η “Αλεξάνδρεια”, ούτε παραμένει αυστηρά θεματικός σε κάθε κομμάτι, αλλά υπάρχει μια συνεκτικότητα όσον αφορά την οπτική γωνία που ο ΡΦ φέρνει στο τραπέζι για τον άνθρωπο, την ελληνική ραπ σκηνή και, κατ’ επέκταση, τη ζωή. Έχει προσωπικά κομμάτια, έχει battle, έχει ερωτικά. Συνεργάτες σε αυτό το αποτέλεσμα είναι οι Eversor, Sumo Beats, OH6, Λόγος Απειλή, ο Junk33 με τα scratches του και φυσικά ο Κριτής, ο οποίος μας προσφέρει και δύο κουπλέ, για τα οποία εγώ προσωπικά διψούσα και το ήξερα. Επιπλέον, συμμετέχουν ερμηνευτικά οι Ζωγράφος, Vale Tudo, Λόγος Απειλή και ο Μπούκλας. Τη μίξη και το mastering επιμελήθηκε ο Eversor.
Ο ΡΦ παραμένει, αυταπόδεικτα, ο πιο καλλιεργημένος Έλληνας MC. Όσο περνούν τα χρόνια, αρνείται να επαναπαυθεί μουσικά, προσωπικά, πνευματικά και στιχουργικά. Συνεχίζει να χρησιμοποιεί τις λέξεις όπως κανένας άλλος καλλιτέχνης ραπ στην Ελλάδα, με πλούσια flows όσο καμία άλλη φορά, όμορφα ρεφρέν, στρέφοντας τα πυρά του προς κάθε κατεύθυνση. Παράλληλα, τα ερωτικά κομμάτια του δίσκου αποφεύγουν τις ευκολίες. Ο ΡΦ προσεγγίζει την ανθρώπινη επαφή και την απώλεια με μια ωριμότητα που θυμίζει περισσότερο ποίηση, όπως πάντοτε. Το 14ο κομμάτι (“Ιθάκη”), μαζί με το “Η Τελευταία Φαντασίωση” από τον δίσκο “Αλεξάνδρεια”, είναι τα καλύτερα ερωτικά κομμάτια ελληνικού χιπ-χοπ που έχω ακούσει στη ζωή μου, καθώς καταφέρνουν το αδύνατο: να διατηρήσουν τον ερωτισμό και το πάθος των ανθρώπινων σχέσεων, αλλά με απόλυτη ευλάβεια και πνευματικότητα, χωρίς υποτίμηση του συναισθήματος.
Η αφήγησή του είναι γλαφυρή, με τον εικονοπλαστικό του λόγο να πρωταγωνιστεί. Το κομμάτι 13 (“Η Πρώτη Φαντασίωση”) είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της μαεστρίας του ΡΦ και της ικανότητάς του να χτίζει εικόνες και να γράφει ιστορίες (και μάλιστα horror), ικανότητα που έκανε τον “Θανατοποινίτη” το πιο επιτυχημένο/γνωστό/ανατριχιαστικό/εμπνευσμένο κομμάτι storytelling της ελληνικής σκηνής. Θα μπορούσε κάλλιστα να υπογράφει κινηματογραφικά σενάρια ή σκαλέτες.
Η ευχάριστη έκπληξη για τους παλιούς είναι η επιστροφή των LADOSE (“Μην Κουνηθεί Κανείς”), οι οποίοι κατάφεραν το ακατόρθωτο και έσπασαν το κλισέ. Κατάφεραν να ακούγονται «κλασικοί» χωρίς να θυμίζουν σκιές του παρελθόντος, αλλά ταυτόχρονα ανανεωμένοι. Έχουμε πήξει σε comebacks συγκροτημάτων μετά από έτη αεργίας, τα οποία ακούγονται σκουριασμένα, με 1-2 καλλιτέχνες να ξεχωρίζουν μόνο. Στις δε συμμετοχές του δίσκου, ο ΡΦ είναι γενναιόδωρος, κάνοντας το κουπλέ του να ξεχωρίζει. Εντάξει, δίσκος του είναι, στην τελική.
Φυσικά, η τέχνη είναι υποκειμενική. Στις σημειώσεις μου, το 12ο κομμάτι (“Το Φως που Σβήνει”) φαντάζει ως η πιο αδύναμη στιγμή, κυρίως γιατί η ερμηνεία του μου ανακάλεσε την αισθητική του “ΕΤΑΤ2”, η οποία δεν κατάφερε να με αγγίξει. Είναι όμως μια μικρή παρένθεση σε έναν δίσκο που, εάν η νοσταλγία με αφήσει από τα δεσμά της, ίσως με το πέρασμα του χρόνου θεωρώ ως τον καλύτερο δίσκο του Ραψωδού Φιλόλογου, και αυτό το λέει ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να ξεπεράσει τη βαρύτητα του “Κελί 2-18”, το οποίο ήταν αψεγάδιαστο.
Σε μια εποχή που η ραπ μουσική μεσουρανεί και συχνά αναλώνεται σε ένα άμορφο μάλαγμα ήχων και στίχων χωρίς ταυτότητα, μαλακό και ασταθές, ο Ραψωδός Φιλόλογος επιλέγει τον δύσκολο δρόμο της σύνθεσης. Το “Αμάλγαμα”, σταθερό και συμπαγές, είναι η ένωση του θυμού και της αγανάκτησης με τη σοφία, του κλασικού boom-bap με τον σύγχρονο λυρισμό και της εσωτερικής απομόνωσης με την εξωστρεφή δημιουργία. Είναι η απόδειξη πως ο καλλιτέχνης βγήκε από το κελί του, όχι απλώς επιζών, αλλά κυρίαρχος.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Ραψωδός Φιλόλογος
Album: Αμάλγαμα
Release Date: 23/01/2026
Genre: Hip Hop
1. Κάγκελα
2. 21∞ (Ft. Kritis)
3. Εγώ Ξέρω
4. Βασιλεία των Μετρίων
5. Μυστικό Τραγούδι (Ft. Zografos)
6. Death Day
7. Ζήτημα Φωτός (Ft. Vale Tudo)
8. Απόκρυφη Γλώσσα
9. Περιμένω Βαρβάρους
10. Μην Κουνηθεί Κανείς (Ft. Ladose)
11. Der Schrei Der Natur
12. Το Φως Που Σβήνει
13. Η Πρώτη Φαντασίωση
14. Ιθάκη
Ραψωδός Φιλόλογος (ΡΦ): Αμάλγαμα
Το "Αμάλγαμα" είναι η απόλυτη κατάθεση ωριμότητας του Ραψωδού Φιλόλογου. Ένας δίσκος συμπαγής και αμιγώς χιπ-χοπ, που μετουσιώνει την αναγέννηση σε διαύγεια και λυρικό δυναμισμό. Επιστρέφει από το "κελί", παραδίδοντας ένα έργο που διεκδικεί επάξια την κορυφή της δισκογραφίας του.
