Η σύγχρονη πραγματικότητα δεν θυμίζει πια τα δάση και τα βουνά της Σκανδιναβίας, ειδικά όταν την αντικρίζεις μέσα από το γκρίζο φίλτρο του Λονδίνου. Στην καρδιά της βρετανικής πρωτεύουσας, οι Umnother επιστρέφουν με το δεύτερο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ, το “State Dependent Memory”, μεταφέροντας το black metal στις αχανείς λεωφόρους και τα τσιμεντένια μπλοκ. Το σχήμα, που δραστηριοποιείται από το 2019, καταθέτει μια πρόταση που αρνείται πεισματικά να χωρέσει σε στεγανά, επιλέγοντας να μιλήσει για την αποξένωση, την ταξική πίεση και την ψυχική κατάρρευση μέσα από ένα πρίσμα πειραματισμού και ηχητικής βίας.
Η ταυτότητα του συγκροτήματος κουβαλά μια ιδιαίτερη σημειολογία, καθώς τα βασικά μέλη του είναι Έλληνες που ζουν και δημιουργούν στο εξωτερικό για πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Αυτή η απόσταση φαίνεται να μπολιάζει τη μουσική τους με μια συγκεκριμένη αίσθηση του «ανήκειν» που βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση. Η ρίζα τους δεν εκφράζεται μέσα από φολκλόρ στοιχεία, αλλά μέσα από μια βαθιά, υπαρξιακή αναζήτηση που συναντά την κρύα, βιομηχανική πραγματικότητα της ξενιτιάς.
Το εξώφυλλο του δίσκου λειτουργεί ως οπτικός προθάλαμος για αυτή την κατάσταση. Μια ανώνυμη μεγαλούπολη που μοιάζει με εφιάλτη από μπετόν, δίχως ουρανό, δίχως δέντρα, μόνο με απρόσωπες προσόψεις που θυμίζουν στήλες στο Excel. Στο κάτω μέρος, παραμορφωμένες φιγούρες συνωστίζονται, υποδηλώνοντας την απώλεια της ελευθερίας μέσα στον αστικό ιστό, μια εικόνα που πιθανώς αντανακλά το πώς νιώθει ένας ξένος σε μια χαοτική μητρόπολη.
Αυτή η αισθητική αποτυπώνεται πλήρως και στον ήχο των Unmother, όπου η παραγωγή, την οποία επιμελήθηκε η Angeliki Mourgela στο Λονδίνο και ο Roland Rodas στο Cavern of Echoes Studio, δίνει τον απαραίτητο χώρο σε κάθε όργανο. Με αυτόν τον τρόπο αναδεικνύονται οι δυναμικές των τυμπάνων του Krzysztof Klingbein, αλλά και το επιθετικό μπάσο που λειτουργεί ως η ραχοκοκαλιά των συνθέσεων.
Ο τίτλος του άλμπουμ παραπέμπει στο ψυχολογικό φαινόμενο της μνήμης που ανασύρεται μόνο όταν το άτομο βρεθεί στην ίδια κατάσταση συνείδησης στην οποία δημιουργήθηκε η ανάμνηση. Ίσως για δημιουργούς που ζουν για χρόνια μακριά από τη χώρα τους, η μνήμη παύει να είναι κάτι στατικό και μετατρέπεται σε εργαλείο επιβίωσης αλλά και σε πηγή διαρκούς δυσφορίας. Στο “State Dependent Memory”, αυτή η συνθήκη μεταφράζεται σε κομμάτια που λειτουργούν σαν αποσπασματικές αναλαμπές, όπου τα ηλεκτρονικά στοιχεία εισβάλλουν ως πηγές παρεμβολής και θορύβου, αρνούμενα να λειτουργήσουν ως ένα καθησυχαστικό ατμοσφαιρικό χαλί.
Στο “My Armor”, για παράδειγμα, τα synth pads και οι ψίθυροι στην αρχή δημιουργούν μια δυσφορία που σύντομα κλιμακώνεται σε μια δίνη από riffs και απόκοσμα φωνητικά. Η ρυθμική αστάθεια στο “Bear Hug” αποδεικνύει ότι το συγκρότημα δεν έχει πρόβλημα να πατήσει και πάνω σε progressive βάσεις, με το μπάσο να προσδίδει έναν όγκο που κάνει το σύνολο του ήχου να μοιάζει επικίνδυνο. Στο “Modern Dystopia”, ο ρυθμός πέφτει, δημιουργώντας μια αίσθηση κλειστοφοβίας, με τις κιθάρες να πλέκουν δυσαρμονικούς κύκλους και τα φωνητικά του V να θυμίζουν φωνές σε κατάσταση πανικού.
Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του δίσκου είναι η διασκευή στο “Attiki Victoria” των ΟΔΟΣ 55. Η επιλογή αυτή είναι βαθιά συμβολική. Οι Unmother υιοθετούν την punk/synth αισθητική του αθηναϊκού σχήματος και τη μπολιάζουν με το black metal τους. Το αποτέλεσμα είναι ένας ηλεκτρισμένος ύμνος στην αστική παρακμή, που συνδέει τη δυστοπία του Λονδίνου με εκείνη της πλατείας Βικτωρίας. Είναι η στιγμή που το παρελθόν τους στην Ελλάδα συναντά το παρόν τους στην Αγγλία, αποδεικνύοντας ότι τα τραύματα της σύγχρονης κοινωνίας παραμένουν κοινά, ανεξάρτητα από τη γεωγραφική θέση.
Το ομώνυμο εννιάλεπτο έπος, “State Dependent Memory”, αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα του δίσκου και την κορύφωση της πειραματικής τους κατεύθυνσης. Εδώ οι εναλλαγές ανάμεσα σε ξεσπάσματα και στιγμές απόλυτης παύσης δημιουργούν μια αίσθηση κενού, μια διαδικασία που δοκιμάζει τις αντοχές σου, καθώς το πιάνο και οι ψίθυροι διακόπτονται από έντονες φωνητικές εξάρσεις. Ο δίσκος ολοκληρώνεται με το “Magda”, όπου οι ήχοι εκκλησιαστικού οργάνου προσδίδουν μια τυπική επισημότητα που θυμίζει funeral procession.
Οι Unmother καταφέρνουν κάτι σπάνιο: χρησιμοποιούν το black metal ως εργαλείο κοινωνικού και ψυχολογικού σχολιασμού, μακριά από τα κλισέ του είδους. Ο δίσκος είναι γεμάτος αντιθέσεις, από την ένταση μέχρι την ηρεμία και από τη μελωδία μέχρι τη δυσαρμονία. Αν και ορισμένες στιγμές ο πειραματισμός φαίνεται απαιτητικός, η τόλμη του σχήματος να εξερευνήσει νέα εδάφη είναι αξιοθαύμαστη. Το “State Dependent Memory” απέχει από το να θεωρηθεί «εύπεπτο», απαιτεί την πλήρη προσοχή σου και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να σε ρίξει ψυχολογικά.
Αυτή είναι όμως και η καθημερινότητά μας. Ξυπνάς το πρωί για τη δουλειά και υπάρχει περίπτωση να μη γυρίσεις ποτέ επειδή κάποιος μπισκοτοπαραγωγός έβγαλε στο ζύγι τη ζωή σου ελαφρύτερη από τα κέρδη του. Όταν λοιπόν με την τέχνη σου επιδιώκεις να αποτυπώσεις την πραγματικότητα, η μουσική καταλήγει να είναι ταυτόχρονα συναρπαστική και καταθλιπτική.
Το “State Dependent Memory” αποτελεί μια brutal ηχητική καταγραφή της σύγχρονης παρακμής. Οι Unmother παραδίδουν ένα έργο που αρνείται τις εύκολες λύσεις, επιβάλλοντας στον ακροατή μια επίπονη αλλά αναγκαία ενδοσκόπηση.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Unmother
Album: State Dependent Memory
Release Date: 20/02/2026
Genre: Post Black Metal
1. My Armor
2. Bear Hug
3. Modern Dystopia
4. Attiki Victoria (ΟΔΟΣ 55 cover)
5. State Dependent Memory
6. Magda
Producer: Angeliki Mourgela, Roland Rodas
Unmother: V (Φωνή), Azoso (Κιθάρα), Declwa (Κιθάρα, μπάσο), Κrzysztof Klingbein (Τύμπανα)
Unmother: State Dependent Memory
Το “State Dependent Memory” αποτελεί μια brutal ηχητική καταγραφή της σύγχρονης παρακμής. Οι Unmother παραδίδουν ένα έργο που αρνείται τις εύκολες λύσεις, επιβάλλοντας στον ακροατή μια επίπονη αλλά αναγκαία ενδοσκόπηση.
