Υπάρχουν δίσκοι που αποτελούν σημείο τομής για καλλιτέχνες, και δίσκοι που αποτελούν σημείο τομής για ένα ολόκληρο είδος μουσικής και μια κουλτούρα. Το “All Eyez on Me” του 2Pac, που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1996, λίγο πριν τον θάνατο του, ανήκει και στις δύο κατηγορίες. Προσωπικά, ποτέ δεν προτιμούσα, ούτε τον 2pac, ούτε τον G-Funk ήχο της δύσης, ούτε αυτά τα διάσημα και εμβληματικά whistles στις μουσικές παραγωγές, που φαίνεται πως το μεγαλύτερο μέρος των χιπ-χοπ ακροατών λατρεύει. Ο δίσκος αυτός λοιπόν, τα έχει όλα αυτά, και αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα. Παρά το μεγάλο του μέγεθος (διπλός δίσκος, 27 κομμάτια), πόσο μάλλον για τα σημερινά δεδομένα, ακούγεται “νεράκι”.
Το παρασκήνιο του δίσκου θυμίζει σενάριο ταινίας. Ο Tupac Shakur βγαίνει από τις φυλακές τον Οκτώβριο του 1995, με τον “όρο” να βγάλει τρεις δίσκους με την Death Row Records. O 2pac έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά, και σε λιγότερο από μήνα, ηχογράφησε τον δίσκο που έμελλε να είναι ο τελευταίος του, όσο είναι ακόμα εν ζωή…
Παρά τις αισθητικές μου διαφωνίες λοιπόν, ο δίσκος αυτός, με παραγωγούς τους Johnny J, Daz Dillinger και εννοείται τον Dr.Dre, είναι από τους πιο ολοκληρωμένους δίσκους που έχω ακούσει. Υπάρχει μια ατμόσφαιρα, σχεδόν κινηματογραφική, και μάλιστα noir θα έλεγα, με τα κομμάτια αυτά να μοιάζουν – και πλέον αποτελούν – score ταινιών δράσης και street movies.
Κομμάτια όπως το “Ambitionz Az a Ridah”, “How Do U Want It”, “No More Pain”, δεν μπόρω να αρνηθώ πως έχουν ατμόσφαιρα που διαπερνάει τα ηχεία, και με αγγίζει. Από την άλλη, κομμάτια, ευρέως επιτυχημένα, όπως “California Love”, “2 Of Amerikaz Most Wanted”, δεν με αγγίζουν και με προσπερνάνε, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως αρνούμαι το μεγαλείο τους. Η συντονισμένη μουσική παραγωγή του δίσκου, οι εναλλαγές των κομματιών που συνοδεύονται και από εναλλαγές διάθεσης/κλίματος/ενέργειας αντίστοιχα, εξυπηρετούν τον ρυθμό του δίσκου και κάνουν την μεγάλη του διάρκεια, να μοιάζει μισή.
Την ίδια συνοχή ακολουθεί και ο 2Pac στιχουργικά. Εκφράζει τις πτυχές της προσωπικότητας του, και τα πολλαπλά του βιώματα, μέσα σε έναν δίσκο. Το “Thug Life” συναντά την υπαρξιακή αγωνία και κρίση, και τους προσωπικούς του προβληματισμούς. Πότε επιθετικός (“No More Pain”, “Holla At Me”), πότε προβληματισμένος με την απώλεια (“Life Goes On”), πότε μετανιωμένος και έτοιμος να συγχωρέσει (“I Ain’t Mad At Cha”), o 2Pac εκφράζεται ολιστικά, δίνοντας στις “classic” πλέον αυτές παραγωγές, ψυχή και στα κομμάτια πνοή.
Ο δίσκος αυτός, ήταν ο πρώτος solo διπλός hip-hop της ιστορίας. Αυτό δείχνει την διάθεση του 2Pac να εκφραστεί, και την παρρησία που τον διακατείχε σε όλη του τη ζωή. Μόλις κυκλοφόρησε, κατάφερε να κατακτήσει την N.1 θέση στο Billboard200, από την πρώτη του εβδομάδα. Διαθέτει hits που καθόρισαν την κουλτούρα των ’90s, όχι μόνο την hip-hop, αλλά και την pop, από το Hollywood μέχρι την Ευρώπη.
Ο Tupac, ακριβώς 7 μήνες αργότερα (to the day) από την κυκλοφορία του κύκνειου άσματος του, άφησε την τελευταία του πνοή, επιβεβαιώνοντας τον ίδιο τον τίτλο του δίσκου, σχεδόν προφητικά. Ο δίσκος αυτός, δεν χρειάζεται να σου αρέσει για να αναγνωρίσεις το μεγαλείο του. Ξέφυγε από τα όρια του hip-hop είδους, και επηρέασε το «στάνταρ» της κουλτούρας των ’90s, εγκαθιδρύοντας μια και καλή, το hip-hop σαν είδος που ήρθε για να μείνει, και να κατακτήσει τελικά την μουσική βιομηχανία. Για τώρα.
