Φαντάσου έναν σκοτεινό διάδρομο όπου κάθε βήμα ισοδυναμέι με τον ήχο μιας παραμορφωμένης κιθάρας. Εκεί ακριβώς μας μετέφεραν οι Annihilator την άνοιξη του 1989 με το “Alice In Hell“. Ο συγκεκριμένος δίσκος μοιάζει με ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή στα βάθη της ανθρώπινης παράνοιας. Σε εγκλωβίζει σε ένα δωμάτιο όπου οι τοίχοι πάλλονται από φρενήρεις ρυθμούς και απόκοσμες μελωδίες. Η εξάχορδη επίθεση κόβει σαν νυστέρι, καθοδηγώντας μια βουτιά στα πιο κρυφά και επικίνδυνα σημεία του μυαλού.
Όμως, πριν φτάσει το υλικό στην τελική του μορφή, μεσολάβησε μια πενταετία συνεχών αλλαγών. Ο Jeff Waters ξεκίνησε την προσπάθεια το 1984 στην Οτάβα, προσπαθώντας να βρει μουσικούς που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν τις απαιτητικές του παρτιτούρες. Οι δυσκολίες στη στελέχωση τον ανάγκασαν να ηχογραφήσει τα πρώτα ντέμο παίζοντας ο ίδιος κιθάρα, μπάσο και προγραμματίζοντας τα τύμπανα. Ένα από αυτά τα αρχικά demo κατέληξε στα χέρια του Monte Conner, του υπεύθυνου αναζήτησης ταλέντων της Roadrunner Records, προκαλώντας το άμεσο ενδιαφέρον του. Μια επιχορήγηση από την καναδική κυβέρνηση προσέφερε την απαραίτητη οικονομική ανάσα, διευκολύνοντας τη μετακόμιση στο Βανκούβερ για την εύρεση των κατάλληλων συνεργατών.
Το συμβόλαιο με την Roadrunner Records παρείχε την απαραίτητη ώθηση για την είσοδο στο στούντιο. Η διαδικασία έλαβε χώρα στα τοπικά Fiasco Bros. Studios, χρησιμοποιώντας τον διαθέσιμο αναλογικό εξοπλισμό της εγκατάστασης. Ο Jeff Waters ανέλαβε και τον ρόλο του παραγωγού, ρυθμίζοντας τον ήχο ώστε να αναδειχθούν οι ταχύτητες και η καθαρότητα των ριφ του. Οι ώρες εργασίας παρατείνονταν συχνά μέχρι το πρωί, εξαιτίας του περιορισμένου μπάτζετ που επέβαλε γρήγορους ρυθμούς. Κάθε λεπτομέρεια στην παραγωγή εξυπηρετούσε την ανάδειξη της τεχνικής, διατηρώντας ταυτόχρονα έναν οργανικό χαρακτήρα που ταίριαζε στο ύφος των συνθέσεων.
Η διαδικασία της ηχογράφησης
Στο μικρόφωνο, τελικά, βρέθηκε ο Randy Rampage, του οποίου η φωνή έδεσε αρμονικά με τις πολύπλοκες κιθάρες. Ο Ray Hartmann ανέλαβε τα τύμπανα, τα οποία ηχογράφησε ζωντανά για να δοθεί η αίσθηση του φυσικού παιξίματος. Βέβαια, στο εσώφυλλο του δίσκου αναγράφονται πέντε μέλη, παρότι η δουλειά στο στούντιο πραγματοποιήθηκε ουσιαστικά από τους τρεις προαναφερθέντες. Οι Wayne Darley και Anthony Brian Greenham προστέθηκαν στο σχήμα μετά την ολοκλήρωση της μίξης, προκειμένου να συμπληρωθεί η σύνθεση για τις συναυλίες. Η συγκεκριμένη λεπτομέρεια ξεκαθαρίστηκε πολύ αργότερα, λύνοντας τη σύγχυση που είχε προκληθεί γύρω από τις συμμετοχές.
Εξετάζοντας τις συνθέσεις, παρατηρούμε την ενσωμάτωση στοιχείων από την κλασική μουσική δίπλα στον “χαρακτηριστικό θόρυβο”. Ο αρχικός τραγουδιστής John Bates είχε αποχωρήσει νωρίτερα, διατήρησε την επαφή του με το σχήμα και συνεισέφερε με στίχους σε βασικά τραγούδια. Το εναρκτήριο “Crystal Ann” λειτουργεί ως μια αποκλειστικά ακουστική εισαγωγή που χτίζει την ατμόσφαιρα χωρίς τη χρήση κρουστών. Η μετάβαση στον ηλεκτρικό ήχο γίνεται σταδιακά, φανερώνοντας τη δομική πολυπλοκότητα που χαρακτηρίζει το σύνολο του “Alice In Hell”. Ο σχεδιασμός των τραγουδιών προδίδει μια μεθοδικότητα που απέχει από τον αυθορμητισμό άλλων συγκροτημάτων του ίδιου χώρου.
Βασικό χαρακτηριστικό της κυκλοφορίας αποτελεί η θεματολογία της, η οποία απομακρύνεται από τα συνηθισμένα μοτίβα. Η κεντρική ιστορία του “Alison Hell” αντλεί έμπνευση από ένα πραγματικό περιστατικό που έλαβε χώρα στο Montreal στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Μια νεαρή κοπέλα εμφάνισε σοβαρές φοβίες, με αποτέλεσμα οι γονείς της να την απομονώσουν στο δωμάτιό της. Ο πολυετής εγκλεισμός επιδείνωσε την ψυχολογική της κατάσταση, καταλήγοντας στον ιδρυματισμό της. Οι στίχοι καταγράφουν αυτή την πτωτική πορεία, εστιάζοντας στην ψυχική κατάρρευση και την απουσία κατανόησης από το οικογενειακό περιβάλλον.
Θεματολογία και λογοτεχνικές αναφορές
Ο στιχουργικός προσανατολισμός επεκτείνεται και σε άλλες μορφές εσωτερικής ανησυχίας, όπως η σχιζοφρένεια και η παράνοια. Υπάρχουν κομμάτια που δανείζονται υλικό από τη λογοτεχνία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το τραγούδι “Ligeia” που βασίζεται στην ομώνυμη ιστορία του Edgar Allan Poe. Το εικαστικό κομμάτι, φιλοτεχνημένο από τον Len Rooney, αποτυπώνει οπτικά αυτές τις θεματικές ενότητες με ένα εξώφυλλο που απεικονίζει εφιαλτικά στοιχεία. Κάθε λεπτομέρεια της παραγωγής, από τα κείμενα μέχρι το εξώφυλλο, υπηρετεί την περιγραφή μιας διαταραγμένης πραγματικότητας. Αυτή η συνέπεια μεταξύ ήχου και εικόνας συνέβαλε στη δημιουργία μιας συμπαγούς κυκλοφορίας.
Μόλις τα αντίτυπα έφτασαν στα δισκοπωλεία, οι πωλήσεις παρουσίασαν σταθερή ανοδική πορεία στις αγορές της Ευρώπης και της Αμερικής. Η εταιρεία τους γιόρτασε τον πρώτο της χρυσό δίσκο, διαπιστώνοντας τη δυναμική των Annihilator. Ταυτόχρονα, τα μουσικά κανάλια της εποχής, με προεξάρχον το MTV, έδωσαν τηλεοπτικό χρόνο στα βίντεο κλιπ τους. Η αναγνωρισιμότητά τους αυξήθηκε ραγδαία, φέρνοντας το υλικό στα αυτιά ενός πολύ ευρύτερου κοινού. Οι ζωντανές εμφανίσεις έγιναν επιτακτική ανάγκη για την υποστήριξη της εμπορικής επιτυχίας και τη διατήρηση της επαφής με τους νέους ακροατές.
Οι συναυλιακές υποχρεώσεις τους έφεραν στον δρόμο μαζί με μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας δισκογραφίας. Στην ευρωπαϊκή ήπειρο εμφανίστηκαν ως βασικό support στην περιοδεία των Onslaught, παίζοντας σε ασφυκτικά γεμάτους χώρους. Η επιστροφή τους στις Ηνωμένες Πολιτείες συνοδεύτηκε από μια αντίστοιχα απαιτητική σειρά εμφανίσεων πλάι στους Testament. Η συναυλιακή τους παρουσία επιβεβαίωσε πως μπορούσαν να αποδώσουν τις πολύπλοκες παρτιτούρες του στούντιο σε ζωντανές συνθήκες. Το κοινό διαπίστωσε την ακρίβεια της κιθαριστικής εκτέλεσης, κατοχυρώνοντας τη φήμη τους ως μια εντυπωσιακή συναυλιακή μπάντα.
Η μετέπειτα πορεία και αποδοχή
Πολλά χρόνια μετά την αρχική του έκδοση, το υλικό συνεχίζει να τροφοδοτεί με ιδέες νεότερους μουσικούς. Μέλη συγκροτημάτων με διαφορετικό ήχο, όπως οι Opeth, έχουν αναφέρει επανειλημμένα τον συγκεκριμένο δίσκο ως βασικό σημείο μελέτης. Μουσικοί που συμμετείχαν στους Megadeth αποκάλυψαν παλαιότερα πως άκουγαν συστηματικά τα τραγούδια του κατά την προετοιμασία των δικών τους ηχογραφήσεων. Αυτές οι αναφορές μαρτυρούν τη σημασία των ριφ και τη δυνατότητά τους να ξεπερνούν τα στενά όρια του είδους.
Τα επιμέρους τραγούδια αναδεικνύουν την ικανότητα της μπάντας να παντρεύει την ταχύτητα με τη μελωδία. Το “Welcome To Your Death” διαθέτει μια κιθαριστική εξέλιξη που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, αποφεύγοντας την επαναληπτικότητα. Το “Human Insecticide” προσφέρει ένα ανελέητο κλείσιμο, επιδεικνύοντας τη φυσική αντοχή των μουσικών στις υψηλές ταχύτητες. Οι επιρροές από τη σκηνή του Bay Area αφομοιώνονται με τρόπο που διατηρεί έναν αυστηρά προσωπικό χαρακτήρα. Η δομή κάθε σύνθεσης εξυπηρετεί έναν ξεκάθαρο σκοπό, χωρίς να αφήνει χώρο για περιττά ή ανούσια γεμίσματα.
Ολοκληρώνοντας την αναδρομή σε αυτόν τον δίσκο, αντιλαμβανόμαστε τη βαρύτητά του για την καναδική μουσική. Μαζί με σχήματα όπως οι Voivod, βοήθησαν να στραφούν τα βλέμματα του κοινού εκτός των αμερικανικών και ευρωπαϊκών συνόρων. Ο χρόνος απέδειξε πως η επιμονή στη λεπτομέρεια αποδίδει καρπούς με μεγάλη διάρκεια ζωής. Αυτή η γερή βάση έστρωσε ιδανικά το έδαφος για το εξίσου εμβληματικό “Never, Neverland” που ακολούθησε την αμέσως επόμενη χρονιά.
