Λίγο πριν την εμφάνισή τους στην Αθήνα τον Μάιο, οι Mecano Un-Ltd ανοίγουν τα χαρτιά τους σε μια συζήτηση που μοιάζει με καλλιτεχνική διαθήκη. Ο Dirk Polak μιλά για την ανάγκη η τέχνη να παίρνει θέση στην πραγματικότητα, τη μόνιμη, υποσυνείδητη επιρροή του David Bowie και τη μελαγχολία που μετατρέπεται σε δημιουργική δύναμη. Με το νέο τους άλμπουμ να σηματοδοτεί το τέλος μιας μεγάλης διαδρομής, ο δημιουργός τους εξηγεί γιατί επιλέγει πλέον τη συγγραφή και τη ζωγραφική, ενώ μοιράζεται το δικό του σύνθημα ζωής: να εκπλήσσεσαι μέχρι την τελευταία σου πνοή.
Καλώς ήρθες στο DEPART! Ας ξεκινήσουμε με το νέο σας άλμπουμ που μοιάζει να είναι το πιο άμεσο όσον αφορά τα μηνύματά του, οπότε θεωρείς ότι οι καλλιτέχνες γενικά οφείλουν να είναι πιο ξεκάθαροι στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε ή απλώς υπήρχαν πράγματα που ήθελες να ξεκαθαρίσεις οριστικά πριν το τέλος των Mecano Un-Ltd, σαν μια τελευταία επιθυμία και διαθήκη;
Dirk Polak (Mecano Un-Ltd): Ναι, γενικά μιλώντας, οι καλλιτέχνες οφείλουν να είναι πιο άμεσοι, ειδικά κατά τη διάρκεια αυτών των δύσκολων καιρών που διανύουμε, καθώς αυτό θα έπρεπε να αποτελεί υποχρέωσή τους, αφού η τέχνη οφείλει να αντανακλά την πραγματικότητα και να παίρνει θέση στα γεγονότα που καθορίζουν τη ζωή μας.
Όταν άκουσα τον δίσκο για πρώτη φορά, αμέσως σκέφτηκα ότι έπεσα πάνω σε ακυκλοφόρητα κομμάτια του David Bowie, καθώς τόσο η βελούδινη φωνή όσο και οι ενορχηστρώσεις γενικότερα μου θύμισαν τις δικές του δουλειές, οπότε μία δεκαετία μετά τον θάνατό του αντλείς νέα έμπνευση από αυτόν;
Ο Bowie αποτελεί έμπνευση, μια μόνιμη έμπνευση, αν και υποσυνείδητα, αφού η παρουσία του είναι πάντα εκεί και καθορίζει τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη μουσική χωρίς καν να το επιδιώκω.
Σε θυμάμαι στη σκηνή του Death Disco Festival με τη λέξη ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ γραμμένη στην μπλούζα σου, ενώ ακούγοντάς σε να λες «Depressionists of all countries» καταλαβαίνω ότι η μελαγχολία αποτελεί μια δήλωση για εσένα, οπότε πώς την αντιλαμβάνεσαι;
Παραφράζω το σύνθημα του Μαρξ «προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!» σε «καταθλιπτικοί όλων των χωρών, ενωθείτε!», καθώς η μελαγχολία αποτελεί μια δήλωση με την οποία μπορείς να δουλέψεις, όπως ακριβώς και η κατάθλιψη, αρκεί όλο αυτό να λειτουργεί ευεργετικά για τη δημιουργικότητα και να μετατρέπεται σε καλλιτεχνική έκφραση που δίνει νόημα στις δύσκολες στιγμές.
Έχεις δηλώσει πως αυτό το άλμπουμ θα είναι το τελευταίο στη διαδρομή των Mecano Un-Ltd, οπότε πώς προέκυψε αυτό, υπάρχουν άλλα σχέδια στα οποία θα προτιμούσες να αφοσιωθείς ή είναι απλώς μια ανάγκη να μείνεις μακριά από την καλλιτεχνική δημιουργία, έστω και για αόριστο χρονικό διάστημα;
Ο κύκλος των Mecano ολοκληρώθηκε, καθώς οφείλω πλέον να τελειώσω δύο βιβλία, ένα μυθιστόρημα σε τρία μέρη και τα απομνημονεύματά μου, οπότε λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία μου, σκοπεύω να αφιερώσω τον χρόνο που μου απομένει στη συγγραφή και τη ζωγραφική, αναζητώντας νέους τρόπους έκφρασης μακριά από τη μουσική σκηνή.
Πώς βλέπεις τη σημερινή post-punk σκηνή, θεωρείς ότι τα νέα συγκροτήματα κρατούν ακόμα τη φλόγα αναμμένη ή τους λείπει κάποιο κεντρικό σημείο αναφοράς, και ποιες μπάντες έχουν κερδίσει το ενδιαφέρον σου τα τελευταία χρόνια;
Ομολογουμένως, δεν παρακολουθώ τη σημερινή μουσική σκηνή, καθώς προτιμώ να ακούω τους ψυχεδελικούς μου δίσκους από τη δεκαετία του ’60, ωστόσο ένας ενδιαφέρων και πολλά υποσχόμενος καλλιτέχνης είναι ένας μουσικός του δρόμου από την Αγγλία που ονομάζεται REN, ένας σαιξπηρικός νεαρός που δημιουργεί σπουδαίες μικρογραφίες της πραγματικότητας και καταφέρνει να αποτυπώνει την πολυπλοκότητα της ζωής με έναν μοναδικό τρόπο.
Παρόλο που περιγράφεις την Ουτοπία με τα δικά σου λόγια στο ομώνυμο κομμάτι, δεν μπορώ παρά να σε ρωτήσω αν είναι κάτι που επιτυγχάνεται ευκολότερα από το να καταστρέφουμε τον κόσμο πολεμώντας μεταξύ μας.
Η ουτοπία αποτελεί ένα δημιούργημα της φαντασίας, μια ανάγκη του πνεύματος που μας συνοδεύει από την εποχή του Μεσαίωνα, την ίδια στιγμή που οι άνθρωποι συνεχίζουν ακατάπαυστα να πολεμούν μεταξύ τους μέχρι και σήμερα, αποδεικνύοντας πως η ειρηνική συνύπαρξη παραμένει ένα άπιαστο όνειρο απέναντι στην καταστροφική μας φύση.
Αν μπορούσες να συνοψίσεις το Modus operandi σου σε μια μικρή πρόταση, σαν ένα πιστεύω ή ένα σύνθημα, ποιο θα ήταν αυτό και για ποιο λόγο;
Το να εκπλήσσεσαι και να εντυπωσιάζεσαι μέχρι την τελευταία σου πνοή, γιατί για μένα αυτό είναι που ξυπνά τα πιο λεπτά και ευγενή συναισθήματα, δίνοντας ουσιαστικό νόημα σε κάθε στιγμή της ύπαρξής μας και κρατώντας την εσωτερική μας φλόγα ζωντανή απέναντι στη φθορά του χρόνου.
Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου, οι τελευταίες λέξεις ανήκουν σε εσένα.
Είναι και πάλι μεγάλο προνόμιο να δείχνω τη δουλειά μου στο εξωτερικό, σε μέρη όπου οι άνθρωποι δείχνουν να είναι πιο αφοσιωμένοι σε αυτήν από ό,τι στη δική μου χώρα, οπότε ανυπομονώ πραγματικά για τη συναυλία του Μαΐου στην Αθήνα και για την επαφή με το ελληνικό κοινό που πάντα με υποδέχεται με θέρμη, εκτιμώντας την καλλιτεχνική μου πορεία με έναν τρόπο μοναδικό και συγκινητικό.
