Συνήθως τα καλοκαίρια είναι που μας βρίσκουν καθημερινά και σε διαφορετικά lives. Ωστόσο μια στο τόσο κάποια θαύματα συμβαίνουν και πριν καν εικοσαρήσει η θερμοκρασία, οι απανωτές συναυλίες γεμίζουν τη ζωή μας με νότες. Και το από κοινού live των Havukruunu με τους Heretoir στο Gazarte έδωσε υποσχέσεις ήδη από την ανακοίνωσή του. Δύο συγκροτήματα που συμβαίνουν τώρα και διαπρέπουν στους ήχους τους.
Μπαίνοντας στο venue κατά τις 9 η εικόνα ήταν κάπως αποκαρδιωτική λόγω του ελάχιστου κόσμου. Λίγο πριν την εμφάνιση των Heretoir όμως είχε αυξηθεί σημαντικά η προσέλευση και, ευτυχώς και για τις δύο μπάντες, η ανταπόκριση υπήρξε ομολογουμένως θερμή από τον κόσμο που τίμησε τη συναυλία.
Heretoir
Με τους Heretoir δεν είχα ασχοληθεί καθόλου. Όχι επειδή δεν τους είχα πετύχει, αλλά επειδή μου τους διαφήμιζαν ως post-black και melodeath, δύο από τα ιδιώματα που βαριέμαι περισσότερο. Χρόνια τώρα τα έχω εγκαταλείψει γιατί θεωρώ ότι πολλές κυκλοφορίες υποφέρουν από κλισεδιάρικα τεμπελιάσματα που δεν έχουν να προσφέρουν το κάτι παραπάνω στα γεροπαράξενα αυτιά μου. Πώς γίνεται όμως μια μπάντα να παίρνει ό,τι βαριέμαι και θεωρώ άψυχο σε αυτά τα ιδιώματα, να το γεμίζει ψυχή και ένταση, να το κάνει ενδιαφέρον και να το καταπίνω αμάσητο; Δεν έχω ιδέα. Οι Heretoir έχουν.
Με συγκλονιστικό ήχο και τεχνική κατάρτιση έδειξαν ότι η μουσική τους δρα ως απελευθέρωση από τους εαυτούς τους. Δε γράφουν κομμάτια για να ακουστούν cool και να πουν «καλά ε, εδώ το κοινό θα φλιπάρει». Που δε νομίζω να το έλεγαν γιατί ούτε ελληνικά μιλάνε ούτε από βιντεοκασέτα του Μιχαλόπουλου βγήκαν. Αντιθέτως, γράφουν για να βγάλουν ό,τι τους καίει. Και το πιστεύουν και το ζουν αλλά παράλληλα μένουν ταπεινοί. Θα μπορούσαν να είναι υπερτεχνικοί καθότι βιρτουόζοι, αλλά όχι. Αν δε χτυπήσει κέντρο η νότα δεν έχει νόημα. Και παρότι ο ντράμερ τους αντικαταστάθηκε λόγω ανωτέρας βίας από έναν υπερταλαντούχο πιτσιρικά, δεν έμοιαζαν καθόλου να το φοβούνται. Και το κοινό τους το ανταπέδωσε ένθερμα.
Και είναι συγκλονιστικό να βλέπεις έναν frontman σαν τον Eklatanz να ελίσσεται με τόση άνεση ανάμεσα σε καθαρά και brutal φωνητικά ποικίλων αποχρώσεων. Να ευγνωμονεί το κοινό για την καλύτερη δυνατή πρώτη εμπειρία που θα μπορούσε να έχει στην Αθήνα. Να βουρκώνει με τους στίχους του και να σπάει. Και να κερνάει και μια ηλεκτροακουστική διασκευή του “Just For A Moment” των Austere μόνος του επί σκηνής. Το κλείσιμο με το “The Circle” τους βρήκε νικητές κι εμάς να λέμε «ρε τι ωραία μπάντα ήταν αυτή;». Επόμενη φορά πότε;
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Havukruunu
Οι Havukruunu στους δίσκους τους ακούγονται σαν μια μπάντα που βγαίνει επί σκηνής με σπαθιά και τομάρια ζώων και μας καλεί στη μάχη εναντίον των Χριστιανών που ήρθαν να καταστρέψουν την παγανιστική αθωότητα. Εντάξει, μουσικά εξακολουθούν να κυμαίνονται εκεί και ζωντανά. Αλλά αυτό που δεν περιμένεις είναι το πόσο μη-σοβαρά παίρνουν τους εαυτούς τους και πόσο χιούμορ έχουν. Σαν οι Leningrad Cowboys του Aki Kaurismaki να το γύρισαν στο black metal. Με deadpan βαριεστημένη εκφορά των λέξεων που ακούγονται τόσο αστείες σε βαθμό που δεν μπορείς να μην τους αγαπήσεις. Και με έναν μπασίστα ορισμό του κουλ μύστακα με χαίτη, δεν μπορείς να πας λάθος.
Είναι όμως μόνο χιούμορ οι Havukruunu; Όχι, έχουν μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις Bathoryικής κοπής που μπορείς να ακούσεις ζωντανά. Βγαλμένες καρφί από το τσουκάλι όπου βράζει όλος ο φινλανδικός πριμαριστός ήχος αλλά με την επικότητα στο επίκεντρο. Σαν Ulver της Bergtatt περιόδου αν ήταν πιο χεβιμεταλλάδες. Και από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, κέρασαν απλόχερα ψύχος, ταχύτητα και υμνικά φωνητικά.
Και αν τελικά σε κερδίζει κάτι στους Havukruunu είναι η τιμιότητά τους. Απέναντι στο υλικό τους, το κοινό και τον ήχο που πρεσβεύουν. Ζωντανά αυτός ανεβαίνει πολλά επίπεδα και κομμάτια όπως το ομώνυμο από το “Tavastland”, το “Kuoleman Oma”, το “Havukruunu ja talvenvarjo” και το “Kuolematon laulunhenki” μετατρέπονται σε σύγχρονους παιάνες. Μακάρι τέτοιες συναυλίες να συμβαίνουν συχνότερα για να θυμόμαστε και οι κυνικότεροι ότι ναι, υπάρχει ΠΟΛΥ καλή μουσική στο παρόν.
