Με μία ματιά...
Το 1990 οι Iron Maiden άφησαν πίσω τις υπερπαραγωγές των 80s. Κλείστηκαν σε έναν αχυρώνα στην Αγγλία και ηχογράφησαν το “No Prayer For The Dying”. Ο ήχος του δίσκου προσγείωσε το συγκρότημα σε μια νέα εποχή.
- Ο δίσκος αποτελεί ένα απαραίτητο μεταβατικό βήμα που απέδειξε πως οι Iron Maiden αρνούνται να επαναπαυθούν στις δάφνες τους.
- Ο όγδοος δίσκος των Iron Maiden αντικατέστησε τις μεγαλοπρεπείς συνθέσεις με σύντομα κομμάτια, σκληρά riffs και σύγχρονη θεματολογία.
- Η αποχώρηση του Adrian Smith έφερε τον Janick Gers στις κιθάρες, αλλάζοντας τη χημεία δίπλα στον Bruce Dickinson.
Στο κλείσιμο της δεκαετίας του ’80, οι Iron Maiden γέμιζαν αρένες σε όλο τον πλανήτη με τεράστιες υπερπαραγωγές και φουσκωμένο ήχο. Με το που μπήκε η νέα δεκαετία, την 1η Οκτωβρίου 1990, έβγαλαν από την πρίζα τα synthesizers και γύρισαν στα βασικά με την κυκλοφορία του “No Prayer For The Dying”. Μέσα από αυτόν τον όγδοο δίσκο τους άφησαν πίσω το επικό στυλ των προηγούμενων ετών, παρουσιάζοντας παράλληλα αλλαγές στη σύνθεση της μπάντας. Ήταν μια προσέγγιση που άνοιξε αμέσως έντονες συζητήσεις γύρω από τη νέα κατεύθυνση του γκρουπ.
Μία από τις πιο σημαντικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του δίσκου ήταν η αποχώρηση του επί σειρά ετών κιθαρίστα Adrian Smith. Δυσαρεστημένος με τη νέα κατεύθυνση του συγκροτήματος, ο Smith έφυγε αφού πρώτα βοήθησε συνθετικά στο κομμάτι “Hooks In You”, αφήνοντας έναν υπαινιγμό για τον νέο τους ήχο. Τη θέση του πήρε ο Janick Gers, ο οποίος έφερε μαζί του μια διαφορετική ενέργεια. Έχοντας ήδη δουλέψει με τον Bruce Dickinson στα solo του, ο νέος κιθαρίστας πρόσθεσε ένα φρέσκο στυλ στη μουσική τους. Η προσθήκη αυτή άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο για τους Iron Maiden, σηματοδοτώντας ταυτόχρονα έναν αποχαιρετισμό στον καθιερωμένο ήχο που είχαν όλοι μέχρι τότε αγαπήσει.
Για την ηχογράφηση του “No Prayer For The Dying”, η μπάντα μαζεύτηκε στα Barnyard Studios του Steve Harris στο Essex της Αγγλίας, χρησιμοποιώντας και το Mobile Studio των Rolling Stones. Οι Iron Maiden ήθελαν πολύ να ηχογραφήσουν ξανά στην Αγγλία, για πρώτη φορά μετά το “The Number Of The Beast”. Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν με αρκετή ζωντάνια, με τον Bruce Dickinson να παραδέχεται αργότερα ότι οι συγκεκριμένες επιλογές αδίκησαν τελικά τον ήχο τους.
Στην πράξη, το “No Prayer For The Dying” αποτέλεσε μια απομάκρυνση από το φιλόδοξο ύφος του “Seventh Son Of A Seventh Son”, με την μπάντα να επιλέγει πιο σύντομα και “ευθύβολα” κομμάτια. Αυτή η επιστροφή στόχευε στην επανασύνδεση με τις ρίζες τους στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Το τελικό αποτέλεσμα έφερε ανάμεικτες αντιδράσεις στο κοινό, καθώς μερικοί εκτίμησαν την επιστροφή σε ένα απλούστερο στυλ και άλλοι θεώρησαν ότι έλειπε η πολυπλοκότητα και το ταλέντο που χαρακτήριζε τις καλύτερες δουλειές των Iron Maiden.
Πώς άλλαξε ο ήχος των Iron Maiden το 1990;
Τα τραγούδια του δίσκου ήταν αισθητά πιο σύντομα, βγάζοντας έναν πιο “απλό” ήχο. Κομμάτια όπως τα “Tailgunner” και “Holy Smoke” έδειχναν ξεκάθαρα αυτή την αλλαγή, συνδυάζοντας σκληρά riffs με απλοποιημένες δομές. Αντίστοιχη στροφή υπήρχε και στους στίχους, αφού το συγκρότημα άφησε στην άκρη τα συνηθισμένα φανταστικά ή ιστορικά θέματα για να μιλήσει για σύγχρονα ζητήματα. Για παράδειγμα, το “Holy Smoke” ασκούσε κριτική στους τηλε-ευαγγελιστές και το “Mother Russia” προβληματίστηκε για την ανατροπή της ΕΣΣΔ.
Μπαίνοντας στα κομμάτια, ο δίσκος ανοίγει με το “Tailgunner”, ένα τραγούδι γύρω από τον πόλεμο που αφήνει πίσω τη φινέτσα των προηγούμενων επιτυχιών, κρατώντας την ενέργεια του “Aces High” σε μια πιο απλή εκτέλεση. Στη συνέχεια, το ομώνυμο “No Prayer For The Dying” ξεκινάει ως “μπαλάντα” για να ξεσπάσει γρήγορα σε ένα κλασικό κομμάτι των Iron Maiden. Συνολικά έχει δυνατές στιγμές, μένοντας σε απόσταση από την επική αίσθηση του παρελθόντος των Maiden.
Ακολουθεί το “Bring Your Daughter… To The Slaughter”, το οποίο γράφτηκε αρχικά από τον Dickinson για το “Nightmare In Elme Street 5” και έγινε το πιο αξιοσημείωτο κομμάτι του δίσκου. Η απαγόρευσή του από το BBC συνοδεύτηκε από την άνοδό του στο νούμερο ένα του βρετανικού singles chart. Οι στίχοι και το πιασάρικο ρεφρέν του το έκαναν αγαπημένο στα live, δείχνοντας πως το νέο στυλ του συγκροτήματος μπορούσε ακόμα να συγκινεί, με αρκετούς ακροατές να βλέπουν στην απλοϊκή δομή του τη συνολική έλλειψη βάθους του δίσκου.
Την ίδια ώρα, κομμάτια όπως το “The Assassin” και το “Run Silent Run Deep” προσπάθησαν να συνδυάσουν κλασικά στοιχεία των Iron Maiden με τον νέο ήχο, πέφτοντας συχνά στο κενό. Το “Mother Russia”, το κομμάτι που κλείνει τον δίσκο, στόχευε σε ένα μεγαλειώδες φινάλε που έμοιαζε τελικά ημιτελές. Χτισμένο πάνω σε μελωδίες εμπνευσμένες από την Ανατολή και στρατιωτικά θέματα, υπολείπεται σε δυναμική μπροστά στα προηγούμενα κλιμακούμενα τραγούδια του συγκροτήματος.
Ποια είναι η θέση του “No Prayer For The Dying” στην πορεία τους;
Το “No Prayer For The Dying” θεωρείται συχνά ως μια στιγμή κατά την οποία το συγκρότημα προσπάθησε να ξαναβρεί τον ήχο του μέσα σε σημαντικές εσωτερικές αλλαγές. Ο δίσκος έφτασε στο νούμερο 17 των Billboard charts και απέκτησε χρυσό status, σηματοδοτώντας ταυτόχρονα την αρχή μιας δύσκολης περιόδου. Αμέσως μετά την κυκλοφορία του, οι Iron Maiden αντιμετώπισαν αρκετές προκλήσεις που κορυφώθηκαν με την αποχώρηση του Bruce Dickinson το 1993.
Γι’ αυτόν τον λόγο, πολλοί κατατάσσουν συχνά το “No Prayer For The Dying” στους πιο αδύναμους δίσκους των Iron Maiden. Παράλληλα με τις όποιες αδυναμίες του, ο δίσκος κατέχει μια μοναδική θέση στην ιστορία του συγκροτήματος. Αποτυπώνει στην πράξη μια μπάντα σε μεταβατικό στάδιο, η οποία περνάει τις αλλαγές στη σύνθεση, τον ήχο και το μεταβαλλόμενο τοπίο του heavy metal στη δεκαετία του 1990.
Μένοντας σε απόσταση από τις κορυφαίες δουλειές τους, ο δίσκος αυτός επηρέασε σίγουρα τις επόμενες κυκλοφορίες και απέδειξε κάτι σημαντικό για τους Iron Maiden. Κατά την κυκλοφορία του οι Βρετανοί είχαν ήδη φτάσει σε θρυλικό status και έδειξαν στην πράξη ότι συνεχίζουν να ψάχνονται μουσικά. Αυτό το mindset το κράτησαν σε όλη τη διάρκεια των ‘90s (και το διατηρούν μέχρι και σήμερα), φέρνοντας στην πορεία μερικές από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες τους. Έτσι, μαζί με τις ατέλειές του, το “No Prayer For The Dying” παραμένει ένα κρίσιμο κομμάτι του παζλ των Iron Maiden, δείχνοντας μια περίοδο αλλαγών που συνεχίζει να διαμορφώνει τη μουσική τους μέχρι σήμερα.
