Με μία ματιά...
Η Warner ήθελε τον Shinoda έξω από τη μπάντα. Ο παραγωγός δήλωνε άσχετος με το hip-hop και ο Chester του ούρλιαζε μέσα από το μικρόφωνο. Από εκείνο το χάος βγήκε το “Hybrid Theory”, ένας δίσκος που πουλάει εκατομμύρια και αφήνει πίσω του μια σκηνή αλλαγμένη. Να τι έγινε πραγματικά στο στούντιο.
- Σαράντα λεπτά που άνοιξαν δρόμο για Bring Me The Horizon, Billie Eilish και κάθε σημερινή μίξη ειδών.
- Το “Hybrid Theory” ένωσε rap, metal και electronica και έδωσε στα 00s το βασικό τους μουσικό λεξιλόγιο.
- Mike Shinoda, Chester Bennington, Joe Hahn και ο παραγωγός Don Gilmore έδωσαν στον δίσκο τη μορφή που ξέρουμε.
Το ντεμπούτο των Linkin Park κυκλοφόρησε το 2000 και άλλαξε αμέσως τα μουσικά δεδομένα. Το “Hybrid Theory” έφερε μια επανάσταση στον εναλλακτικό ήχο και άγγιξε τη μουσική βιομηχανία στο σύνολό της. Κάμποσα χρόνια μετά, ο δίσκος ακούγεται ακόμα σαν οδηγός χρήσης για το πώς στήνεις έναν ήχο από το μηδέν.
Μιλάμε για ένα μείγμα από hip-hop, rock, pop και μια δόση ηλεκτρονικής μουσικής. Το “Hybrid Theory” είναι ένα από τα πιο επιδραστικά άλμπουμ όλων των εποχών, σε οποιοδήποτε είδος. Από την Billie Eilish μέχρι τους Bring Me The Horizon, πολλοί το μνημονεύουν ως μία από τις μεγάλες τους επιρροές.
Συγχρόνως, αυτός ο δίσκος μετράει ως ένα από τα διαμάντια στο στέμμα του nu-metal. Το “Hybrid Theory” γκρέμισε τα τείχη ανάμεσα στα είδη και φανέρωσε έναν νέο μουσικό κόσμο σε εκατομμύρια ανθρώπους. Ο ήχος του έγινε κοινό λεξιλόγιο για μια ολόκληρη γενιά.
Φυσικά, το 2000 ήταν η εποχή που το internet έμπαινε για τα καλά στη ζωή μας. Ξαφνικά βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τόνους μουσικής και το “Hybrid Theory” ήταν η τέλεια εισαγωγή. Υπήρχαν βέβαια και οι μανιακοί της μουσικής που ήδη καταβρόχθιζαν λίγο απ’ όλα.
Πώς ξεκίνησαν οι Linkin Park από το Λος Άντζελες;
Τύποι όπως οι Mike Shinoda, Chester Bennington, Rob Bourdon, Brad Delson, Dave Farrell και Joe Hahn ήθελαν να συνδυάσουν την αγάπη τους για το hip-hop, το rock και την electronica. Έτσι σχημάτισαν τους Linkin Park, μια μπάντα με ήχο που σήμερα μας ακούγεται οικείος. Τότε ήταν μια ριζοσπαστική διαφοροποίηση στους μουσικούς κανόνες.
«Η μουσική σήμερα αντιπροσωπεύει την ανάμειξη των ειδών πολύ καλύτερα απ’ ό,τι τότε», λέει ο Hahn και αναπολεί την εποχή που οι παιδικές χαρές ήταν γεμάτες από παιδιά τα οποία καθορίζονταν από το τι έπαιζε στα ακουστικά τους. Ήξεραν ότι κάπου εκεί έξω υπήρχαν παιδιά σαν κι αυτούς και σε εκείνα μιλούσαν. «Ήμασταν όλοι προϊόντα του περιβάλλοντός μας, οπότε ως μπάντα δεν ανησυχούσαμε για το αν ο κόσμος δεν το καταλάβαινε. Ξέραμε ότι υπήρχαν άνθρωποι σαν κι εμάς εκεί έξω και απλά θέλαμε να τους μεταφέρουμε τη μουσική μας. Δεν ήταν στόχος μας να χτυπήσουμε τις μάζες».
Με μια χούφτα demos, το συγκρότημα προσπάθησε να βρει συμβόλαιο και έτρωγε απορρίψεις. Οι άνθρωποι των εταιρειών δεν καταλάβαιναν ποιος θα ήθελε να ακούσει ένα τέτοιο συνονθύλευμα ήχων. Η τύχη τους άρχισε να αλλάζει όταν ο Jeff Blue πήρε τη θέση του αντιπροέδρου στη Warner Records και η μπάντα επιλέχθηκε, με τη μάχη για τον δίσκο που ήθελαν να μένει ακόμα ανοιχτή.
Warner Records: Γιατί ζήτησαν να φύγει ο Mike Shinoda από το “Hybrid Theory”;
«Είχαμε πολλούς ανθρώπους που μας έλεγαν να κάνουμε κάτι διαφορετικό», εξηγεί ο μπασίστας Dave Farrell. Κάποια στιγμή η δισκογραφική έριξε την ιδέα να αντικαταστήσουν τον Shinoda και να κάνουν τον Bennington μοναδικό frontman. Ο Chester αρνήθηκε, καθώς αυτός και οι υπόλοιποι Linkin Park ήξεραν ακριβώς τι ήθελαν να κάνουν. «Αν δεν μπορούσαμε να το κάνουμε με τον δικό μας τρόπο, καλύτερα να μην το κάνουμε καθόλου», συνεχίζει ο Farrell.
Ο Shinoda θυμάται την πίεση εκείνων των μηνών. «Στο στούντιο υπήρχε μεγάλη αγωνία για να το κάνουμε σωστά. Και μετά, σχεδόν αμέσως, οι προσδοκίες από εμάς ως συγκρότημα αυξήθηκαν τόσο γρήγορα». Ήταν παιδιά και περίμεναν από αυτά να γίνουν headliners σε μεγάλα φεστιβάλ με σαράντα λεπτά μουσικής στα χέρια τους. Η πίεση ήταν τεράστια.
Έπαιξαν σε πάνω από 300 συναυλίες για την προώθηση του δίσκου. «Αισθανόμασταν ότι έπρεπε να αποδείξουμε ποιοι είμαστε κάθε φορά που βγαίναμε στη σκηνή», θυμάται ο Hahn. Όλη η μουσική που τους άρεσε είχε μέσα της κάτι επαναστατικό και το hip-hop τους έμοιαζε με ένα νέο punk rock. «Ήμασταν σίγουρα υπέρ του να πολεμάμε ενάντια στο σύστημα και να σηκώνουμε ένα μεγάλο μεσαίο δάχτυλο».
Τι σημαίνει τελικά ο τίτλος “Hybrid Theory”;
Η βασική δύναμη των Linkin Park βρίσκεται στην ποικιλομορφία των μελών τους. Τρεις φίλοι από το λύκειο, ο Mike Shinoda, ο Brad Delson και ο Rob Bourdon, έστησαν τον πυρήνα και βρήκαν τον δυναμικό frontman τους στο πρόσωπο του Chester Bennington. Μαζί τους, ο turntablist Joseph Hahn και ο μπασίστας Dave “Phoenix” Farrell συμπλήρωσαν το παζλ.
Το όνομα Linkin Park είναι από μόνο του ένας φόρος τιμής στον σχηματισμό της μπάντας, αφού αντικατοπτρίζει την ένωση του Lincoln Park στη Σάντα Μόνικα με το Lincoln Park στο Λος Άντζελες. Ο τίτλος “Hybrid Theory” λειτουργεί ως ολόκληρη φιλοσοφία, ένα σημείο συνάντησης του παραδοσιακού με το πρωτοποριακό και του μελωδικού με το σκληρό. Στο επίκεντρο αυτής της συγχώνευσης βρισκόταν το πάντρεμα του rock με το rap, δύο ειδών που σπάνια είχαν διασταυρωθεί με τέτοια ακρίβεια και δύναμη.
Papercut
Mike Shinoda: «Για μένα, τα δύο τραγούδια που ήταν τα πιο σημαντικά ήταν το “Papercut” και το “In The End”. Το “Papercut” ήταν όλη η ταυτότητα των Linkin Park συγκεντρωμένη σε ένα τραγούδι. Ξεκινά με αυτόν τον ρυθμό και πάει κατευθείαν σε ένα double-time bouncy rap με βαριές κιθάρες, ενώ ο Chester ραπάρει μαζί μου στο ρεφρέν. Δεν μπορείς καν να με ακούσεις λόγω της μίξης, ακούγεται σαν να είναι μόνο αυτός, στην πραγματικότητα είμαστε και οι δύο».
«Όταν φτάσεις στη γέφυρα, ακούς αυτό το υπέροχο, τεράστιο φωνητικό. Δεν επιστρέψαμε σε ρεφρέν στο τέλος του, ήταν μια μοναδική δομή τραγουδιού. Αισθάνομαι ότι τσέκαρε πολλά από τα κουτάκια όσον αφορά το τι πραγματικά ήταν το συγκρότημα. Ξέραμε από τη στιγμή που είχαμε το τραγούδι ότι έπρεπε να ανοίξει το άλμπουμ».
Joe Hahn: «Το “Papercut” εκείνη την εποχή ήταν ένα από τα αγαπημένα μου. Προσπαθούσαμε πραγματικά να ανακατέψουμε στυλ και νομίζω ότι το κάναμε αρκετά επιτυχημένα. Ο δίσκος ονομάζεται “Hybrid Theory” επειδή αντιπροσωπεύει αυτό ακριβώς το ιδανικό».
One Step Closer
Mike Shinoda: «Όταν επιλέξαμε τον Don Gilmore ως παραγωγό για το “Hybrid Theory”, ήμασταν πραγματικά διστακτικοί. Ο Don είχε περισσότερα από αυτά τα ραδιοφωνικά εναλλακτικά τραγούδια και δεν ήξερε τίποτα για το hip-hop. Μας το είπε κιόλας όταν μας συνάντησε και αυτό έφερε αρκετές εντάσεις στην πορεία».
«Στο “One Step Closer” εγώ και ο Chester γράφαμε κυριολεκτικά για τον Don, ήμασταν τόσο θυμωμένοι μαζί του. Το “shut up” riff ήταν κυριολεκτικά ο Chester που ούρλιαζε στον Don, είχαμε χάσει το μυαλό μας. Σε εκείνο το σημείο της διαδικασίας σκεφτόμασταν γιατί δεν μας εμπιστεύεται. Αυτό είναι το άλμπουμ μας».
Joe Hahn: «Αισθάνομαι ότι εκείνη την εποχή αυτό ήταν το πιο δυνατό μας τραγούδι, το οποίο μετατράπηκε στο πρώτο single. Φτιάχνοντας εκείνον τον δίσκο δεν μας καταλάβαινε η δισκογραφική, κυρίως επειδή υπήρχε μια κατηγοριοποίηση του σε ποιον κουβά ταιριάζεις. Θυμάμαι ότι κάποια στιγμή μάς ζήτησαν να έχουμε λιγότερο ραπάρισμα. Αν ακούσετε τις ραδιοφωνικές εκδοχές, έβγαλαν το scratching από τη γέφυρα του τραγουδιού και αυτό με ενόχλησε αρκετά».
With You
Joe Hahn: «Δουλέψαμε με τους Dust Brothers για αυτό το κομμάτι. Μας έδωσαν ένα σωρό stems από ένα αχρησιμοποίητο remix που είχαν, οπότε τα συμπεριλάβαμε στο τραγούδι. Μερικοί από τους ήχους στην αρχή, κάποιες από τις λούπες και τα drum breaks στο “With You” είναι από εκεί».
Mike Shinoda: «Πάντα μου άρεσε το “With You”, ήταν πιο της εποχής, ήταν πολύ nu-metal. Μου αρέσουν πραγματικά τα μέρη του Joe σε αυτό, η παραγωγή και τα beats. Είχαμε πολλά μπρος-πίσω για την παραγωγή σε αυτό το κομμάτι».
Points Of Authority
Mike Shinoda: «Υπάρχουν πολλά πράγματα στο “Points Of Authority” που είναι ενδιαφέροντα. Τα φωνητικά που κάνω στην εισαγωγή είναι εμπνευσμένα από τους Roots και τον Black Thought. Τον άκουσα να το κάνει στο “Illadelph Halflife” και σκέφτηκα ότι θα συνδυαζόταν καλά με το scratching, οπότε το δοκιμάσαμε».
«Η κιθαριστική γραμμή του τραγουδιού ήταν αρχικά εντελώς διαφορετική. Κάποια στιγμή καταλάβαμε ότι το αρχικό riff ήταν πολύ απλό, οπότε μπήκα στο Pro Tools και το τεμάχισα. Μετακίνησα τα κομμάτια για να πειραματιστώ με το πώς θα μπορούσε να ακουστεί, σαν να ήταν δείγμα από δίσκο. Το ρεφρέν που ξέρετε γράφτηκε αργότερα στο στούντιο με τον Don, επειδή αποφασίσαμε ότι χρειαζόταν κάτι μελωδικό».
Joe Hahn: «Σκηνοθετώ την πλειοψηφία των μουσικών βίντεο, οπότε διασκέδασα πολύ κάνοντας αυτό. Γράψαμε το σενάριο με μια ομάδα animation στο Λος Άντζελες και στήσαμε έναν κόσμο με έναν αγώνα ενάντια σε μια άλλη φυλή. Θυμάμαι ότι αναφερόμουν στο “Saving Private Ryan” και έβλεπα πολλά anime και τη δυναμική των πραγμάτων που ανατινάζονται».
Crawling
Mike Shinoda: «Για το βίντεο του “One Step Closer” είχαμε πολύ μικρό budget και δεν είχαμε ξανακάνει βίντεο. Όταν ήρθε η ώρα για το δεύτερο, είχαμε λίγο περισσότερα χρήματα και η εταιρεία ήταν καθοριστική ώστε να βρούμε μια πολύ καλή ομάδα. Ο Joe είχε αρχίσει να αποκτά περισσότερη αυτοπεποίθηση και εκείνο το βίντεο έκανε πολλά για να γνωρίσει ο κόσμος το συγκρότημα».
Joe Hahn: «Το “One Step Closer” είναι ένα αρκετά επιθετικό τραγούδι και δεν ακούγεται γλυκό σε καμία περίπτωση. Όταν βγήκε το “Crawling”, αντιπροσώπευε μια διαφορετική πλευρά αυτού που κάνουμε, μπλέκοντας κάτι πολύ οικείο με ένα ξέσπασμα συναισθημάτων. Παίζαμε πάντα με αυτό που λειτουργεί, με τη μουσική και τη δυναμική των φωνητικών που έφερναν στο τραπέζι ο Chester και ο Mike».
Mike Shinoda: «Κερδίσαμε ένα Grammy για το “Crawling”, για την καλύτερη hard rock ερμηνεία. Εκείνη την εποχή δεν ήξερα τη διαφορά ανάμεσα στο hard rock τραγούδι και την hard rock ερμηνεία, αφού υπήρχαν Grammy και για τα δύο. Τελικά σκέφτηκα ότι αυτό είναι ένα Grammy για τα φωνητικά του Chester».
Runaway
Mike Shinoda: «Το “Runaway” ήταν αρχικά ένα τραγούδι που λεγόταν “Stick And Move” και οι στίχοι ήταν πραγματικά τετριμμένοι. Ήταν κεφάτο και διασκεδαστικό, σε όλες τις πρώτες μας συναυλίες ήταν το κύριο τραγούδι μας και μας το ζητούσε ο κόσμος. Σκεφτόμασταν πάντα ότι είναι σημαντικό και πρέπει να το βγάλουμε στο στούντιο».
«Μόλις αρχίσαμε να διαμορφώνουμε κάποια από τα άλλα τραγούδια, είπαμε ότι ένα από τα καλύτερά μας είναι τώρα ένα από τα χειρότερα. Νομίζαμε ότι είχαμε αυτό το διαμάντι και τελικά αποδείχτηκε κάπως χάλια. Διαλύσαμε εντελώς το τραγούδι και το ξαναγράψαμε, κρατήσαμε τις συγχορδίες και μερικά από τα grooves, προσθέσαμε ένα σωρό νέα πράγματα, ξαναγράψαμε όλους τους στίχους και έγινε το “Runaway”».
By Myself
Joe Hahn: «Αυτό ήταν επίσης ένα από τα τραγούδια που μεταφέραμε από τα πρώτα demos. Θυμάμαι αυτό το ήσυχο προς το δυνατό vibe, που από σχεδόν ψίθυρο πήγαινε να σε αρπάξει από τα μαλλιά. Δούλευε από την πρώτη στιγμή».
Mike Shinoda: «Το “By Myself” ήταν η προσπάθειά μας να κάνουμε τους πιο ήπιους στίχους και κάθε άλλο μέρος του τραγουδιού τους πιο άσχημους, δυνατούς ήχους που μπορούμε. Αντλούμε περισσότερη έμπνευση από σχήματα όπως οι Nine Inch Nails και οι Ministry, παρά από nu-metal μπάντες. Αυτό ακούγεται καθαρά μέσα στο κομμάτι».
«Θυμάμαι ότι έκανα τα demo για το τραγούδι στο διαμέρισμά μου στο Glendale και ο γείτονάς μου με μισούσε. Οι τοίχοι ήταν σαν χαρτί, εγώ και ο Chester ουρλιάζαμε το ρεφρέν και πρέπει να νόμιζαν ότι δολοφονούσαμε κάποιον στο δωμάτιο. Χτυπούσαν τον τοίχο στις δέκα κάθε βράδυ για να μας πουν ότι ήταν ώρα για ύπνο, οπότε ηχογραφούσαμε μέχρι να ακούσουμε το χτύπημα».
In The End
Mike Shinoda: «Είχαμε ένα σωρό κομμάτια που μας άρεσαν πολύ, ξέραμε όμως ότι χρειαζόμασταν έναν κράχτη. Κλειδώθηκα στο στούντιο από τις εφτά η ώρα και έμεινα όλη τη νύχτα, χωρίς παράθυρα, χωρίς να ξέρω τι ώρα είναι. Έγραφα όλη τη νύχτα και κατέληξα με το “In The End” το πρωί».
«Ο ντράμερ μας ο Rob ήταν ο πρώτος που εμφανίστηκε εκείνο το απόγευμα και του το έπαιξα. Μόλις το άκουσε μου είπε ότι φανταζόταν ένα μελωδικό τραγούδι που θα μας πήγαινε στο επόμενο επίπεδο, με ρεφρέν που θα σου μένει, και ότι έφτιαξα ακριβώς αυτό. Ήταν η πρώτη έγκριση και μετά από αυτό όλοι όσοι το παίζαμε είχαμε τον ίδιο ενθουσιασμό».
Joe Hahn: «Ξέραμε ότι χρειαζόμασταν περισσότερη μελωδία και ότι έπρεπε να ολοκληρώσουμε αυτό που κάναμε. Ο κόσμος δεν θέλει να του φωνάζουν για έναν ολόκληρο δίσκο, καλά, κάποιοι το θέλουν. Μερικές φορές υπάρχουν αυτές οι μαγικές στιγμές όπου όλα τα στοιχεία ενώνονται τέλεια την ίδια στιγμή και το “In The End” είναι μία από αυτές».
A Place For My Head
Mike Shinoda: «Το “A Place For My Head” ονομαζόταν κάποτε “Esaul” και ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια, ίσως στο πρώτο demo που κάναμε εγώ και ο φίλος μου Mark Wakefield, όταν η μπάντα ήταν μόνο οι δυο μας. Πέρασε από διαφορετικές εκδοχές μέχρι αυτήν που γνωρίζετε όλοι. Όταν ηχογραφήθηκε στο στούντιο για το “Hybrid Theory”, η ενέργεια ανέβηκε πολύ και έγινε το τραγούδι με το οποίο κλείναμε τις συναυλίες μας, είτε αυτό είτε το “One Step Closer”».
Joe Hahn: «Για ένα διάστημα φτιάχναμε αυτά τα τραγούδια που είχαν αυτό το ξέσπασμα ενέργειας και προκαλούσαν mosh pits. Θέλαμε να μεταφέρουμε στιχουργικά και μουσικά το συναίσθημα της απογοήτευσης, σχεδόν σαν να γεμίζεις ένα μπουκάλι και να το κουνάς μέχρι να εκραγεί. Νομίζω ότι αυτό το τραγούδι το καταφέρνει πολύ καλά».
Forgotten
Mike Shinoda: «Το “Forgotten” ήταν το άλλο που ξεκίνησε ως ντέμο με εμένα και τον Mark και εκείνο ονομαζόταν “Rhinestone” τότε. Και τα δύο αυτά ντέμο στις αρχικές τους εκδόσεις βρίσκονται στο “Hybrid Theory 20”. Πήραμε την έγκριση του Mark για να τα βάλουμε, με τη φωνή του και όλα τα σχετικά».
Joe Hahn: «Αυτό ήταν ωραίο, γιατί τότε βάζαμε απλά κομμάτια που ταίριαζαν. Όταν ακούω αυτό το τραγούδι ακούω τα συστατικά, με τον τρόπο που ένας σεφ τρώει ένα πιάτο και ξεχωρίζει τι έχει μέσα. Έτσι δούλευε το στούντιο εκείνη την εποχή».
Cure For The Itch
Joe Hahn: «Ο Mike είχε αυτή την πολύ ωραία ιδέα για το beat, μας άρεσε πολύ το συναίσθημά του, δεν ήταν όμως τραγούδι. Είπα να βάλουμε ένα beat και μια εισαγωγή που θα μπορούσα να σκρατσάρω. Πήραμε την προσέγγιση να το κάνουμε ένα μουσικό ταξίδι πιο κοντά στην πλευρά του DJ και δίνει μια ωραία παύση στην ένταση του άλμπουμ».
Mike Shinoda: «Ο Joe και εγώ αγαπούσαμε τον DJ Shadow, τον Aphex Twin και πολλά από τα ηλεκτρονικά και trip-hop πράγματα που έβγαιναν τότε. Γι’ αυτόν τον λόγο το “Cure For The Itch” είναι λίγο πιο ελαφρύ και έχει μέσα του χιούμορ. Θέλαμε να δώσουμε στον Joe ένα κομμάτι που να τον βάζει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος».
Pushing Me Away
Mike Shinoda: «Ήμασταν πολύ ευχαριστημένοι με το πώς βγήκε το “Crawling”. Είπαμε λοιπόν να κάνουμε άλλο ένα μελωδικό τραγούδι σαν αυτό. Έτσι προέκυψε το “Pushing Me Away”».
Joe Hahn: «Αυτό είναι άλλο ένα από αυτά τα τραγούδια-μπαλάντες, που μοιάζουν με μία από αυτές τις συζητήσεις. Τα τελευταία χρόνια το είχαμε επαναφέρει στα live μας, ως a cappella και ακουστική εκδοχή. Δουλεύει ακόμα μια χαρά».
Γιατί ακούγεται ακόμα σαν καινούργιος δίσκος;
Το “Hybrid Theory” στέκεται σήμερα ως απόδειξη της δύναμης που έχει μια μπάντα όταν επιμένει στον ήχο της. Το μείγμα rock, rap και συναισθηματικά φορτισμένων στίχων βρήκε απήχηση σε εκατομμύρια ανθρώπους και εκτόξευσε το συγκρότημα στα ύψη. Το σημάδι που άφησε στη μουσική βιομηχανία μένει ανεξίτηλο.
Εμπορικά ο δίσκος έγινε θρίαμβος και πολιτισμικά στάθηκε ορόσημο που συνεχίζει να επηρεάζει καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο. Η ικανότητα των Linkin Park να γράφουν για τους αγώνες και τα συναισθήματα του κοινού τους έδωσε στη μουσική τους διαχρονική ποιότητα. Γι’ αυτό το “Hybrid Theory” χτυπάει ακόμα δυνατά σε κάθε νέα γενιά που το ανακαλύπτει.
Όποιος μπαίνει σήμερα για πρώτη φορά στο “Hybrid Theory”, ακούει έναν δίσκο που δεν ζήτησε άδεια από κανέναν. Σαράντα λεπτά μουσικής έφτασαν για να αλλάξει ο τρόπος που ακούγεται το rock στα 00s. Τα υπόλοιπα τα έγραψε ο κόσμος που πήρε το “Hybrid Theory” μαζί του.
