Κάποιες συναυλίες ξεκινούν από τη σκηνή. Άλλες ξεκινούν από την αίσθηση ότι κάτι πρόκειται να συμβεί. Η κοινή εμφάνιση των Void Droid και Sebia ανήκε ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Μια βραδιά που χτίστηκε με θεμέλια το groove, το βάρος και τη σταδιακή ένταση, οδηγώντας σε μια εμπειρία που ξεπέρασε την απλή live εκτέλεση.
Sebia
Στο ερώτημα “πόσο γκρουβάτο το θες;”, η απάντηση θα είναι πάντα: ΝΑΙ. Αρκεί το βάρος να σπάει κάπου. Να ραγίζει. Γιατί όταν πέφτει ολόκληρο, χωρίς χαραμάδα ελαφρότητας, οδηγεί κατευθείαν στην παράνοια. Όχι ότι μας χαλάει, απλώς μερικές φορές ίσως θέλεις να ξέρεις πού πας.
Οι Sebia ανεβαίνουν στη σκηνή και το groove πέφτει αμέσως. Βαρύ, αλλά όχι ασήκωτο. Υπάρχει χώρος να αναπνεύσεις. Φαινομενική δυσαρμονία παντού: τονικότητες, φωνητικά και riffs σε κάποια κομμάτια δεν κουμπώνουν όπως θα περίμενε κανείς. Κι όμως, αυτή η αντίφαση είναι η ισορροπία τους. Τα φωνητικά δεν παλεύουν με τις κιθάρες, τις κοιτάζουν στα μάτια και συνυπάρχουν ευγενικά και σκληροπυρηνικά. Πώς γίνεται; Συμβαίνει, όπως μας δείχνουν οι Sebia.
Η θεατρικότητα του Λεωνίδα στα φωνητικά είναι δομικό στοιχείο του performance και της ταυτότητας του σχήματος γενικά. Χρωματισμοί αλλάζουν διάθεση από φράση σε φράση. Breakdowns σκάνε εκεί που δεν τα περιμένεις, ενώ μπάσο και τύμπανα γεμίζουν τον χώρο με την άνεση ανθρώπων που ξέρουν πότε να επιτεθούν και πότε να αφήσουν κενό. Ανά διαστήματα, κάτι επικό σηκώνει κεφάλι και εξαφανίζεται μέσα στο σκοτάδι.
Blackened stoner, κυνήγι μαγισσών και γυναικεία growls που σαρώνουν. Easter eggs που περνούν ξώφαλτσα, δεν είσαι σίγουρος αν τα άκουσες ή αν απλώς τα φαντάστηκες μέσα στην αναπαραστατικότητα και τον χείμαρρο. Η σκηνική παρουσία των Sebia είναι εκρηκτική αλλά συγκροτημένη.
Στο τελευταίο κομμάτι, η ένταση χαμηλώνει απότομα. Για μια στιγμή όλα απλοποιούνται και έρχεται σαν κεραυνός η υπενθύμιση πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε η ένταση, ούτε η στιγμή, ούτε το ότι είμαστε όλοι εδώ. Το λες και επαναφορά στο παρόν. Οι Sebia προετοίμασαν τη βραδιά θερμά, ακριβώς όπως της άρμοζε.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Void Droid
Αναμονή. Από αυτές που δεν μιλάς πολύ. Κοιτάς γύρω σου και σφίγγεις το ποτήρι. Το γνωστό, και μη εξαιρετέο, κιμονό ξεπροβάλλει στη σκηνή και το γνώριμο γρέζι της φωνής γεμίζει τον χώρο. Χωρίς συνεννόηση, κοινό και μπάντα παίρνουμε θέση. Στην αρχή υπάρχει μούδιασμα. Όχι αδιαφορία, αλλά μια προσπάθεια κατανόησης και αφουγκρασμού. Το “Mythic” δεν σε αρπάζει από τον γιακά. Σε κοιτάζει στα μάτια, σου δίνει χώρο και ριζώνει απαλά και αργά. Για λίγο, το ίδιο κάνουν και οι Void Droid. Μια αμηχανία, μια ανάγκη για ανταπόκριση που λαμβάνουν σχεδόν αμέσως, και τότε κάτι αλλάζει. Η ανταλλαγή αρχίζει να ζυμώνεται και να λειτουργεί συμπληρωματικά.
Τα breakdowns πέφτουν βαριά, όπως τα περιμένεις. Οι εναλλαγές τονικότητας και η κινηματογραφική ατμόσφαιρα σε μεταφέρουν αλλού. Όχι απλώς σε άλλο ήχο, αλλά σε άλλο σκηνικό: μύθοι, φυσικά φαινόμενα και ιστορίες που δεν εξηγούνται αλλά γίνονται αισθητές. Αναπνέεις πιο αργά από προσοχή. Κάπου εκεί, οι Void Droid έκριναν πως ήρθε η στιγμή να θυμηθούμε τα παλιά με τα “Terrestrial” και “Bipolar”. Οικείες μελωδίες γεμίζουν τον χώρο και ο χρόνος μοιάζει να σταματά. Το κοινό ανασαίνει μαζί και κάθε νότα γίνεται γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το τώρα. Ο πάγος έσπασε για τα καλά.
Μετά το ξέσπασμα, επιστρέφουμε στην πιο αγνή τρυφερότητα. Παρά το βάρος, ξεπηδούν στίχοι που σπέρνουν αγάπη και καλούν τον έρωτα χωρίς να τον διακηρύσσουν. Και μετά ξανά: stoner εκρηκτικότητα, για να θυμίσει ότι δεν ήρθαμε για παρηγοριά, αλλά για αλήθεια. Υπάρχουν και άτυχες στιγμές, μικρά σπασίματα και αναμονές. Κάνουν θόρυβο, αλλά δεν κρατούν. Γιατί βλέπεις ανθρώπους που σηκώνονται ξανά, κάθε φορά λίγο πιο δυνατοί και πάντα με πρόθεση.
Μπαλαντοειδή σόλο ξεπροβάλλουν μέσα από το βάρος και ξαφνικά βρίσκεσαι σε σκηνικά που μυρίζουν 80s. Όχι σαν αναφορά, αλλά σαν ανάμνηση. Και τότε έρχεται το “Chameleon White”. Πρώτα ενθουσιασμός, έπειτα συγκίνηση. Είναι η ηρεμία πριν την καταιγίδα. Ο Αντρέας μοιράζεται ιστορίες που σε βυθίζουν σε υπαρξιακές σκέψεις, συνθλίβοντας κάθε ψήγμα εγωισμού. Δεν αντιστέκεσαι, γιατί βρίσκεις νέο νόημα και μια νέα οπτική στην ομορφιά της απλότητας. Αυτός είναι ένας βασικός λόγος να επιστρέφεις στις τελετουργίες των Void Droid.
Το τελευταίο κομμάτι της παρουσίασης είναι και το τελευταίο του δίσκου, το υπέρλαμπρο “Whisper of Stars”. Περπατάμε μέσα στο παραμύθι και αλλάζουμε κόσμο χωρίς να κουνηθούμε. Το “Mythic” μάς είχε ήδη αγγίξει, αλλά το live έσκασε αλλιώς, σαν ηλεκτροσόκ στο στήθος. Μας επανέφερε σε μια πραγματικότητα πιο ενδιαφέρουσα, δίνοντας πνοή σε πτυχές που είχαμε ξεχάσει πως υπάρχουν. Όταν άναψαν τα μεγάλα και κάπως άχαρα φώτα, δεν τελείωσε κάτι, απλώς επιστρέψαμε λίγο πιο βαριά, λίγο πιο ήσυχα, αλλά σίγουρα πιο ζωντανά.
