Με μία ματιά...
Οι Wolves in the Throne Room ξεκίνησαν από την Αθήνα την ευρωπαϊκή περιοδεία Knights of Tiamat, την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2026, σε βραδιά της Demons Gate στο Κύτταρο. Μαζί τους ανέβηκαν οι Ηρακλειώτες Imperium Infernalis και οι εξαμελείς Kosmogonia. Το σετ των Αμερικανών κράτησε περίπου εξήντα λεπτά και πάτησε σε υλικό από τον δίσκο “Estuary”, που κυκλοφόρησε δύο μέρες αργότερα. Κεριά, θυμίαμα και κίτρινος φωτισμός έστησαν κάτι που έμοιαζε πιο πολύ με τελετή παρά με συναυλία.
- Η ησυχία που κράτησε το κοινό σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισης είναι σπάνιο πράγμα για συναυλία καθημερινής στην Αθήνα.
- Στο Κύτταρο ανέβηκαν με τη σειρά οι Imperium Infernalis, οι Kosmogonia και οι Wolves in the Throne Room, από τις 20:00 ως τις 23:00 περίπου.
- Το σετ των Αμερικανών πάτησε σε νέο και παλιότερο υλικό, ανάμεσά τους το “Angrboda” και το “I Will Lay Down My Bones Among The Rocks And Roots”.
Τετάρτη βράδυ, 21 Οκτωβρίου, και το Κύτταρο έχει κόσμο να περιμένει ήδη πριν ανοίξουν οι πόρτες. Η Demons Gate, μετά το καταιγιστικό live των Pestilence, συνέχιζε ακάθεκτη: από το ωμό black metal των Imperium Infernalis και το μελωδικό folk των Kosmogonia, μέχρι το τελετουργικό των Wolves in the Throne Room. Οι αδελφοί Weaver είχαν διαλέξει την Αθήνα για να ανοίξουν την ευρωπαϊκή περιοδεία Knights of Tiamat, δύο μέρες πριν κυκλοφορήσει ο νέος τους δίσκος, ο “Estuary”. Όταν έσβησε και το τελευταίο κερί, κανείς δεν έμοιαζε να βιάζεται να φύγει.
Imperium Infernalis
Οι πόρτες άνοιξαν λίγο πριν τις οκτώ και μέσα σε λίγα λεπτά οι Ηρακλειώτες βρέθηκαν στη σκηνή. Για πρώτη μπάντα καθημερινής μέρας, ο κόσμος ήταν περισσότερος απ’ όσο θα περίμενε κανείς, και το Κύτταρο γέμιζε σταθερά όσο προχωρούσε το σετ.
Από το 2017 είχαν να εμφανιστούν στην Αθήνα και δεν το έκρυψαν. Μίλησαν για τη χαρά της επιστροφής και ευχαρίστησαν το κοινό για την παρουσία του. Το black metal τους ήταν σωστό και ωμό, χωρίς περιττά στολίδια. Όλοι εκτός από τον ντράμερ φορούσαν τραγιάσκες (by order of the Peaky Blinders) με το λογότυπο της μπάντας, μια λεπτομέρεια που τους έδινε ταυτότητα πριν παίξουν την πρώτη νότα. Αυτό που μας έμεινε, πέρα από τα blast beats, ήταν η εκφραστικότητα και η θεατρικότητα του τραγουδιστή, καθώς έδινε ένα επιπλέον βάθος στην εκτέλεση των κομματιών. Καλή επάνοδο στις σκηνές τους ευχόμαστε!
Kosmogonia
Έξι άτομα στη σκηνή, δύο γυναίκες ανάμεσά τους (you go girls!), ένα φλάουτο και μια οπερατική φωνή που μας εξέπληξε. Οι Kosmogonia ήταν άμεσοι και εμψυχωτικοί, ευχαρίστησαν που ήρθαμε και που τιμούμε τις μπάντες. Το κοινό τούς ακολουθούσε σε κάθε βήμα, με τα συμφωνικά φωνητικά να εναλλάσσονται με τις death κιθάρες και το φλάουτο.
Επίσης, έχετε δει ποτέ κάποιον να παίζει φλάουτο και να κάνει headbanging ταυτόχρονα; Εμείς ναι, και ακόμα αναρωτιόμαστε τι επίπεδο προσήλωσης, εξοικείωσης και τεχνικής απαιτεί αυτό για να μπορεί η κοπέλα να κάνει και τα δύο μαζί. Εξίσου καλά! Οι Kosmogonia μάς παρέσυραν στους folk χώρους μέχρι τις 21.30, όπου έπαιξαν το τελευταίο τους κομμάτι και έκλεισαν με το “The Oracle”.
Wolves in the Throne Room
Από τη μακρινή Olympia της Washington, οι Wolves in the Throne Room έφτασαν στο Κύτταρο λίγες μέρες πριν κυκλοφορήσει ο νέος τους δίσκος. Στις 22:00 ακριβώς ξεκίνησε να παίζει ένα ambient intro, όσο η υποφωτισμένη σκηνή τούς περίμενε με αναμμένα κεριά. Το άρωμά τους είχε απλωθεί σε ολόκληρο τον χώρο και τα χρυσοκίτρινα φώτα τούς συνόδευαν από την πρώτη νότα μέχρι την τελευταία.
Άνοιξαν με το “Estuary”, το πρώτο single του ομώνυμου δίσκου, που κυκλοφορούσε ήδη εδώ και καιρό. Το πιο εντυπωσιακό όμως ήταν το κοινό. Στις δύο πρώτες μπάντες το κλίμα ήταν χαλαρό και παρεΐστικο, με κουβέντες και πηγαδάκια. Όταν ανέβηκαν οι WITTR επικράτησε σιωπή και προσήλωση. Κανείς δεν μιλούσε με τον διπλανό του και όλοι κρατούσαμε το βλέμμα καρφωμένο στη σκηνή. Η μόνη φωνή που ακουγόταν ήταν οι ιαχές μετά από κάθε κομμάτι.
Η μουσική τους στηρίζεται σε υλικά που ξέρουμε όλοι: tremolo κιθάρες, blast beats, φωνές που ουρλιάζουν από μακριά. Αυτό που τα κάνει δικά τους είναι ο χρόνος. Χτίζουν αργά, σε κύματα, και ζητούν από τον ακροατή να μείνει μέσα ως το τέλος. Στο Κύτταρο αυτό έγινε σωματικό. Ο Nathan και ο Kody έπαιζαν τις κιθάρες τους, ο Galen κρατούσε το μπάσο και ο Aaron, πίσω από τα τύμπανα, έσερνε τον ρυθμό με ένα αργό μπασοτύμπανο που τραβούσε αντίθετα από το shredding. Δύο ταχύτητες που έλκονταν χωρίς να σπάνε. Η μόνη λέξη που βρήκα για το αποτέλεσμα ήταν κάθαρση. Στο τρίτο κομμάτι κανείς δεν κοιτούσε πια το ρολόι.
Οι ψαλμωδίες των φωνητικών στον δίσκο ακούγονται σαν μακρινό κάλεσμα. Ζωντανά, με τον Galen να συμμετέχει στα φωνητικά, χτυπούν στο στήθος, εκατό φορές πιο δυνατές απ’ ό,τι στο ηχείο του σπιτιού. Κάποια στιγμή έσβησαν τα φώτα, η ομίχλη κατέβηκε στη σκηνή και ο Kody Keyworth κυκλοφορούσε με αναμμένο φασκόμηλο, θυμιατίζοντας τον χώρο. Όποιος γνωρίζει την οικολογική τους ιδεολογία ξέρει πού κατοικεί το ιερό για τους WITTR: στα δάση, στα ποτάμια και στο χώμα του Βορειοδυτικού Ειρηνικού. Εκείνο το βράδυ ήρθε να μείνει για λίγο στο Κύτταρο, με καπνό και κεριά.
Προς το τέλος, οι κίτρινες δέσμες σχημάτισαν ακτίνες πάνω από τα κεφάλια μας, σαν φως που περνά ανάμεσα από κορμούς δέντρων. Η φωτογραφία το πιάνει όσο καλύτερα μπορεί ένα κινητό μέσα στο σκοτάδι.
Από το setlist κράτησα δύο τίτλους, το “The Old Ones Are With Us” και το “I Will Lay Down My Bones Among The Rocks And Roots”. Ανάμεσά τους πέρασε και το “Angrboda”, που δανείζεται το όνομά του από τη γιγαντίδα της σκανδιναβικής μυθολογίας και μητέρα του λύκου Fenrir. Τρεις τίτλοι που δείχνουν από μόνοι τους πού κοιτάζει η μπάντα.
Μία ώρα μοιάζει λίγη στα χαρτιά. Στο Κύτταρο όμως ο ήχος και η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνά, που αυτή η ώρα φάνηκε αρκετή. Λίγες μπάντες καταφέρνουν να σε βυθίσουν ολοκληρωτικά σε τόσο μικρό διάστημα, και αυτό μαρτυρά τη δύναμη της σκηνικής παρουσίας των Wolves in the Throne Room. Βάλσαμο στην ψυχούλα.
