Με μία ματιά...
Οι Coroner, το ελβετικό τρίο που όρισε το τεχνικό θρας στα τέλη των ‘80s, εμφανίστηκαν στο Gagarin 205 της Αθήνας σε μια βραδιά με τρεις μπάντες. Πριν από αυτούς, οι Βρετανοί Cryptic Shift έπαιξαν μία ώρα astrodeath και οι Γερμανοί Depressive Age κράτησαν τη σκηνή σχεδόν ενενήντα λεπτά. Το set των headliners πέρασε από όλη τη δισκογραφία τους, από το “Punishment For Decadence” μέχρι τον νέο τους δίσκο.
- Οι Depressive Age, θρύλοι του βερολινέζικου progressive thrash των ‘90s, έπαιξαν όσο μια κανονική headline εμφάνιση και τελείωσαν το set με τον κιθαρίστα και τον μπασίστα καθιστούς.
- Οι Coroner γύρισαν στην Αθήνα μετά από 15 χρόνια και έκλεισαν το encore με δύο κομμάτια από τα “R.I.P.” και “No More Color”, δύο δίσκους που έστησαν το ελβετικό τεχνικό θρας στα τέλη των '80s.
- Οι Cryptic Shift από το Leeds είναι το νέο αίμα του technical death, με sci-fi θεματολογία, εικόνα από τα ‘80s και ένα support set που έπιασε την ώρα που παίρνει συνήθως headliner.
Παρασκευούλα ζάχαρη, Παρασκευούλα μέλι, με τρεις μπάντες και το τεχνικό θρας των Ελβετών να έχει την τιμητική του στο Gagarin. Οι Cryptic Shift άνοιξαν τη βραδιά και μας έκαναν να αναθεωρήσουμε όσα νομίζαμε πως ξέραμε για το death και όσα νομίζαμε ότι είχαμε ήδη ακούσει. Οι Depressive Age ακολούθησαν με μιάμιση ώρα βερολινέζικου παραλογισμού, που το κοινό υποδέχτηκε με μεγάλη προθυμία. Τέλος, οι Coroner έκλεισαν με ένα set που θύμισε γιατί το όνομά τους βρίσκεται στην κορυφή της τεχνικής θρας σκηνής.
Cryptic Shift
Λίγο μετά τις 19.15 ανέβηκε στη σκηνή το κουαρτέτο από την Αγγλία, με το Gagarin ήδη έτοιμο, αφού υπήρχε πάρα πολύς κόσμος και στον εξώστη και κάτω. Αν η βραδιά ξεκινά έτσι από νωρίς, θα πάει τρένο.
Η εικόνα τους ήταν βγαλμένη κατευθείαν από τα ‘80s: όλοι με flawless μακριά μαλλιά (διαφήμιση L’Oréal), σωλήνες, αμάνικα και μποτάκια, σωστοί απόγονοι των Obituary. Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως «Phenomenal Technicological Astrodeath». Ειλικρινά, τι μπορεί να πάει λάθος με αυτό το combo; Πολλά, θα απαντήσω. Αν νομίζαμε ότι τα έχουμε ακούσει όλα στο death ιδίωμα, τα παλικάρια μάς διέψευσαν.
Χεράτο μπάσο, κάτι που είχα καιρό να δω, δίκασο και δύο κιθάρες. Τίμιο ορθόδοξο θρασοντέθ για τους λάτρεις της αμερικανικής σχολής, με αρκετά τεχνικά μέρη για γέμισμα. Ο τραγουδιστής με μπλούζα Gorguts (από πότε είναι αυτή η εφημερίδα;) συμπλήρωνε το καρέ. Έπαιξαν μια ολόκληρη ώρα, κάτι άκρως ασυνήθιστο για support. Πολύ απολαυστικοί, τους ξαναέβλεπα άνετα.
Depressive Age
Στις 20.48 ανεβαίνουν στη σκηνή οι Depressive Age. Δεν καταλαβαίνω τι ακούω. Θρας; Χαρντ ροκ; Ένα κράμα και των δύο; Γενικά, έχω πολλές απορίες για όσα συμβαίνουν στο Gagarin αυτή τη στιγμή. Το κοινό γύρω μου φαίνεται να γουστάρει και να τους ξέρει κιόλας.
Μετά τους πιτσιρικάδες, εδώ έχουμε να κάνουμε με έμπειρους γκριζομάλληδες. Ο frontman, ένας γλυκούλης με εκπληκτικό λευκό μακρύ μαλλί, βγαλμένος κι αυτός από διαφήμιση της L‘Oréal, προσπάθησε να μας μιλήσει ελληνικά. Το μόνο που κατάλαβα ήταν το «ευχαριστούμε». Η προσπάθεια μετράει.
Είναι ομιλητικότατος και εκφραστικότατος: χορεύει, κοπανιέται, κάνει πως παίζει ξύλο, γενικά κάνει τον τρελό με φουλ χαβαλέ. Τα αγγλογερμανικά του είναι λίγο ακατάληπτα. Ο άνθρωπος είναι πραγματικά θερμός και κάνει μπαμ ότι στα νιάτα του ήταν party animal.
Μπορεί να μην είναι στα γούστα μου (ομολογουμένως, οι Cryptic ήταν πιο κοντά). Έχουν μεγάλη ανταπόκριση από το υπόλοιπο κοινό και τα πρώτα headbanging ξεκίνησαν από τη στιγμή που ανέβηκαν στη σκηνή. Το σέβομαι.
Όλοι τους το ζουν στα άκρα και περνάνε τέλεια με τον παραλογισμό τους. Αν μη τι άλλο, είναι ανεβαστικοί και το vibe έχει ξεφύγει. Έπαιξαν κι αυτοί πάρα πολλά κομμάτια, κάτι που δεν έχω ξαναδεί σε support, και μαζί με το encore έφτασαν κοντά στη μιάμιση ώρα. Οριακά άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως είναι co-headliners για να έχουν τόσο μεγάλο σετ. Η γκρίνια μου μένει δική μου, το κοινό συνεχίζει και γουστάρει.
Στο δεύτερο μέρος του σετ τους, μετά την πρώτη έξοδο, ο κιθαρίστας και ο μπασίστας μπήκαν ξανά στη σκηνή κουβαλώντας και δύο καρεκλίτσες. Σοβαρή διάθεση σύνταξης, το εκτίμησα πολύ. Στο δεύτερο κομμάτι του encore τραγούδησε και ο μπασίστας, με φωνητικά που θύμιζαν Cavalera στο “Schizophrenia”. Ειλικρινά, παράνοια.
Intro
Lying In Wait
We Hate H.E.
Rusty Cells
Berlin
World In Veins
Cairo Crabat
WAR
She Lights
Electric Scum
Innocent
Toyland Hills
Circles CR
Port Graveyard
Eternal Twins
Coroner
Στους θρας κύκλους του μακρινού 2007-2008 υπήρχε ο άγραφος κανόνας ότι αν ακούς θρας και δεν ακούς Coroner, κάτι κάνεις λάθος. Γενικά, κάτι κάνεις λάθος αν δεν παρακολουθείς τις μετέπειτα τεχνικές εξελίξεις του θρας και του ντεθ. Αφενός γιατί υπάρχουν πολλά κάκαλα τεχνικής και δουλειάς, και αφετέρου γιατί η γκρούβα του τεχνικού θρας είναι απλά rite of passage. Μετά, αν θες, συνέχισε να ακούς κάδους και κατσαρόλες που κοπανιούνται με σφυριά.
Στις 22.30 ακριβώς, το ελβετικό σφυρί άνοιξε με το “Oxymoron”. Η φωνή του Ron ήταν ίδια με τους δίσκους που άκουγα πριν από 20 χρόνια. Το δίκασο του Diego χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά, το μπάσο οργώνει και η κιθάρα του Tommy έχει τόσο όγκο που κάνει για τρεις. Στο τρίτο κομμάτι άνοιξαν τα πρώτα μικρά pits, που έσβησαν βέβαια γρήγορα, γιατί στο κοινό είμαστε όλοι κάποιας ηλικίας.
Ένα κανονικό mood πάρτι απλώθηκε στο Gagarin, με sing alongs και κοπάνημα. Ο τύπος πίσω μου φώναζε «ναι ρε μαλάκα». Ωραία πράγματα.
«This next song is the first video from our second album. It’s about false leaders. This is Masked Jackal.» ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ. Είναι το “Masked Jackal” ένα από τα καλύτερα κομμάτια στην ιστορία του θρας; Φυσικά και είναι, και το να το ακούς live σε αψεγάδιαστη απόδοση είναι από μόνο του ένα εξαιρετικό γεγονός. Συνεχίζουμε με το “Symmetry” από τον νέο δίσκο, και εδώ ξεπροβάλλει δειλά-δειλά, ξανά, ένα μικρό pit στο κέντρο.
«So good to be back after 15 years», μας λέει ο Ron και αμέσως μετά ακολουθεί το “Semtex Revolution” από το “Punishment For Decadence”. Στο κοινό γίνεται χαμός, και δικαιολογημένα. Το riff αυτό είναι η πεμπτουσία του τεχνικού θρας. Με τα “Metamorphosis” και “Grin” επικράτησε πάλι πανικός και το “Renewal” κλείνει το κυρίως set.
Παραπονεμένοι δεν μείναμε, αφού βγήκαν και ξαναμπήκαν με encore βγαλμένο από τις πιο τρελές ονειρώξεις κάθε πρωτοδισκάκια: το “Reborn Through Hate” από το “R.I.P.” και, για κλείσιμο, το “Die By My Hand” από το “No More Color”. ΘΡΑΣ ΜΠΕΤΟΝ ΑΡΜΕ. Συγκίνηση.
Oxymoron
Consequence
Sacrificial Lamb
Divine Step
Serpent Moves
Masked Jackal
Symmetry
Golden Cashmere Sleeper Part 1
Semtex Revolution
Tunnel Of Pain
Metamorphosis
Grin
Renewal / Prolonging Outro
Encore
Reborn Through Hate
Die By My Hand
