Με μία ματιά...
Το “Crystal Lake” φέρνει στο Peacock το prequel που το “Friday The 13th” απέφευγε επί σαράντα έξι χρόνια, με πρωταγωνίστρια τη μητέρα και όχι τον γιο. Η Linda Cardellini παίρνει έναν χαρακτήρα δεκαπέντε λεπτών και τον κάνει πρόσωπο οκτώ ωρών. Ο Brad Caleb Kane στήνει μια σεζόν που πετυχαίνει στα φονικά και στην εποχή, και δυσκολεύεται στα υπόλοιπα.
- Πού πληρώνει ακριβά η παραγωγή την απόφαση να φωτίσει την καταγωγή του Jason Voorhees και αν τα οκτώ επεισόδια βγάζουν νόημα.
- Πόσο κοντά στο πνεύμα της ταινίας του 1980 στέκονται ο ήχος, το φως και τα πρακτικά εφέ της πρώτης σεζόν.
- Τι προσφέρει η Linda Cardellini στη μορφή της Pamela Voorhees και σε ποια σημεία την προδίδει το γραπτό υλικό.
Το Peacock πήρε το πιο αναγνωρίσιμο camp του αμερικανικού τρόμου και έχτισε γύρω του μια σειρά οκτώ επεισοδίων. Το “Crystal Lake” είναι prequel του “Friday The 13th” και αφήνει έξω τον άντρα με τη μάσκα του χόκεϊ. Το βλέμμα πέφτει στη μητέρα του. Η Pamela Voorhees, που στην ταινία του 1980 είχε λιγότερο από ένα τέταρτο της ώρας μπροστά στην κάμερα, εδώ σηκώνει μόνη της ολόκληρη σεζόν. Η ιδέα ακούγεται σωστή στα χαρτιά. Το αν αντέχει σε οκτώ ώρες είναι άλλη κουβέντα.
Πίσω από το εγχείρημα βρίσκεται ο Brad Caleb Kane, δημιουργός και showrunner, με τη Linda Cardellini στον ρόλο της Pamela και τον Callum Vinson ως μικρό Jason. Τα γυρίσματα έγιναν στο Blairstown του New Jersey, στον ίδιο τόπο με την ταινία του Sean S. Cunningham, και οι αναφορές στο πρωτότυπο μπαίνουν παντού. Η σειρά ξέρει από πού κρατάει η σκούφια της και το δηλώνει σε κάθε κάδρο. Ο σεβασμός στο υλικό υπάρχει και φαίνεται. Το τι κάνει η σειρά μ’ αυτόν τον σεβασμό είναι η δύσκολη συζήτηση.
Τι πραγματεύεται το “Crystal Lake”;
Η Pamela δουλεύει μαγείρισσα στην κατασκήνωση του Camp Crystal Lake και μεγαλώνει μόνη της τον γιο της, ένα παιδί με παραμορφώσεις που δέχεται bullying από τους συνομηλίκους του. Το πρώτο επεισόδιο ξεκινάει με τον πνιγμό του Jason, πριν καν πέσει ο τίτλος. Η σειρά ξοδεύει τη μεγαλύτερη τραγωδία της στα πρώτα λεπτά και μετά ψάχνει τι θα κάνει με τις υπόλοιπες επτάμισι ώρες. Εννιά μήνες αργότερα, η κατασκήνωση ετοιμάζεται να ξανανοίξει και η μητέρα αρνείται να δεχτεί ότι το σώμα δεν βρέθηκε ποτέ.
Γύρω της κινείται μια μικρή πόλη με τους δικούς της ανθρώπους. Ο αστυνομικός διευθυντής Levon Brooks, που τον υποδύεται ο William Catlett, παρακολουθεί από κοντά μια γυναίκα την οποία συμπαθεί περισσότερο απ’ όσο τον βολεύει επαγγελματικά. Η Grace, στα χέρια της Gwendolyn Sundstrom, είναι η μοναδική φίλη του Jason και ζει σε ένα σπίτι χωρίς ασφάλεια. Από τη στιγμή που εμφανίζονται πρόσωπα από το παρελθόν της Pamela, η πόλη μπαίνει σε τροχιά που δεν ελέγχει κανείς.
Κρατάει η Linda Cardellini τη σειρά όρθια;
Η Cardellini είναι ο λόγος που το “Crystal Lake” λειτουργεί όσο λειτουργεί. Περνάει από τη συντετριμμένη μάνα στη γυναίκα που απολαμβάνει αυτό που κάνει χωρίς ενδιάμεσα επεξηγηματικά σκαλοπάτια, και το κάνει με τη σιγουριά ηθοποιού που ξέρει τι κρατάει στα χέρια της. Η ερμηνεία της δίνει βάθος σε ένα σενάριο που σπάνια της το ανταποδίδει. Το πιο τίμιο κομπλιμέντο για τη σειρά είναι ότι δεν προσπαθεί να τη δικαιολογήσει. Η Pamela παρουσιάζεται κακιά και παραμένει κακιά, χωρίς θεωρίες περί περιβάλλοντος και παρεξήγησης.
Δίπλα της, ο Callum Vinson κάνει τη δυσκολότερη δουλειά της σεζόν. Παίζει ένα παιδί που ο θεατής ξέρει ήδη σε τι θα εξελιχθεί και καταφέρνει να το κάνει συμπαθητικό χωρίς συναισθηματικούς εκβιασμούς. Η ατάκα του «Μαμά, γιατί είμαι έτσι;» στο πρώτο επεισόδιο πιάνει επειδή λέγεται απλά. Ο William Catlett δίνει στον αστυνομικό μια καθημερινότητα που σπάνια συναντάς σε slasher, ειδικά στις σκηνές όπου καταλαβαίνει ότι η πόλη του τού ξέφυγε. Η Gwendolyn Sundstrom στέκεται άνετα απέναντί τους.
Πόσο καλά δουλεύει το slasher κομμάτι;
Τα φονικά είναι το σημείο όπου η σειρά πατάει γερά. Τα πρακτικά εφέ δουλεύουν σε κοντινά πλάνα, με επιμονή στη λεπτομέρεια και χωρίς ψηφιακές διευκολύνσεις που θα έκοβαν τον λαιμό της σκηνής. Για όποιον μπαίνει στο “Crystal Lake” ζητώντας αίμα, η σεζόν παραδίδει με το παραπάνω. Υπάρχει και η άλλη όψη. Σε αρκετά επεισόδια η πλοκή μοιάζει να στήνεται για να φτάσουμε στο επόμενο φονικό, και η υπερβολή κουράζει ακόμα και με τα μέτρα του είδους.
Η αναπαράσταση της εποχής είναι η δεύτερη νίκη. Σκηνικά, κοστούμια και φωτογραφία στήνουν μια επαρχιακή Αμερική που μυρίζει δεκαετία του ’70 χωρίς να το διαφημίζει σε κάθε πλάνο. Ο ήχος κάνει τη δουλειά του με τον χαρακτηριστικό ψίθυρο να μπαίνει στα σωστά σημεία και με μουσική που γυρίζει το franchise στα βασικά. Υπάρχουν κάδρα εδώ που οι ταινίες του “Friday The 13th” δεν πέτυχαν ποτέ στα σαράντα έξι χρόνια τους.
Γιατί οκτώ επεισόδια και όχι μία ταινία;
Εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα. Η ιστορία που έχει να πει ο Kane χωράει άνετα σε δύο ώρες και απλώνεται σε οκτώ. Δύο επεισόδια, το δεύτερο και το έβδομο, μοιάζουν με filler που θα μπορούσε να κοπεί χωρίς να χαθεί τίποτα από την πορεία της σεζόν. Ο ρυθμός που στήνει το πιλοτικό χάνεται αμέσως μετά και επανέρχεται κάπου στη μέση. Οι χρονικές μετατοπίσεις από επεισόδιο σε επεισόδιο δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο το ξεκαθάρισμα του τοπίου.
Το φινάλε επιβεβαιώνει τη διάγνωση. Το προτελευταίο επεισόδιο δίνει με flashback όλες τις απαντήσεις και το τελευταίο κλείνει την υπόθεση πατώντας σχεδόν αποκλειστικά πάνω σε αυτές, σαν να μην είχαν προηγηθεί άλλα έξι επεισόδια. Μια σειρά που τελειώνει εξηγώντας τον εαυτό της παραδέχεται ότι οι έξι πρώτες ώρες δεν έχτισαν αρκετά. Χαρακτήρες στους οποίους επενδύεται χρόνος φεύγουν από το κάδρο χωρίς κατάληξη, και αυτό αφήνει πίκρα σε όποιον τους ακολούθησε.
Τι χάνει ο Jason όταν εξηγηθεί;
Η σειρά διαλέγει να απαντήσει σε ερωτήσεις που το franchise κουβαλούσε άλυτες επί δεκαετίες. Πώς επέζησε ο Jason, από πού βγήκε το μέγεθός του, τι κρύβει το παρελθόν της μητέρας του. Η απάντηση έρχεται μέσα από ένα σκέλος εταιρικής συνωμοσίας που βγάζει τη σειρά από το είδος της και τη μεταφέρει σε άλλο ράφι. Ο μηχανισμός θυμίζει περισσότερο τηλεοπτικό θρίλερ με μυστικά εργαστήρια και λιγότερο ό,τι ξέραμε για αυτή την κατασκήνωση.
Το κόστος της επιλογής δεν σταματά στο ύφος. Κάθε εξήγηση που προστίθεται αφαιρεί κάτι από τον μύθο, και ο Jason δουλεύει ακριβώς επειδή δεν τον καταλαβαίνεις. Το μυστήριο ήταν ο μισός χαρακτήρας, και η σεζόν το ξοδεύει για να κλείσει κενά που κανείς δεν βιαζόταν να κλείσει. Προκύπτουν και νέες ασυμφωνίες με τις ταινίες, τις οποίες οι παλιοί θεατές θα εντοπίσουν αμέσως.
Αξίζει τελικά το “Crystal Lake”;
Η τελική εικόνα δείχνει μια σειρά με καθαρά πλεονεκτήματα και εξίσου καθαρά όρια. Λειτουργεί για όποιον θέλει slasher με καλοδουλεμένα φονικά, ατμόσφαιρα εποχής και μια πρωταγωνίστρια σε φόρμα. Κουράζει όποιον περιμένει αφήγηση που δικαιολογεί οκτώ ώρες μπροστά στην οθόνη. Το Peacock παρέδωσε ένα προϊόν που θα ικανοποιήσει τη βάση του franchise και θα αφήσει αδιάφορο τον υπόλοιπο κόσμο. Η Cardellini αξίζει καλύτερο σενάριο από αυτό που της δόθηκε.
Artist: Morrissey
Album: I Am Not a Dog on a Chain
Label: BMG
Release Date: 20/03/2020
Genre: Indie Rock
Series: The Last of Us
Year: 2025
Season: 2
Episodes: 7
Platfrom: Max
Crime: Post Apocalyptic, Drama
Director(s): Craig Mazin, Mark Mylod, Neil Druckmann, Peter Hoard, Kate Herron, Stephen Williams, Nina-Lopez Corrado
Pedro Pascal, Bella Ramsey, Gabriel Luna, Rutina Wesley, Kaitlyn Dever, Isabela Merced, Young Mazino, Tati Gabrielle, Ariela Barer, Spencer Lord, Danny Ramirez, Jeffrey Wright, Catherine O’Hara
Crystal Lake: Season 1
Μια παραγωγή που ξέρει να σκοτώνει και δυσκολεύεται να αφηγηθεί. Η πρωταγωνίστρια μετατρέπει μια υποσημείωση σαράντα έξι ετών σε κανονικό πρόσωπο, το σενάριο γύρω της απλώνεται πέρα από τις αντοχές του. Ιδανική για τους πιστούς, δύσκολη για τους υπόλοιπους.
