Υπάρχουν πολλές μπάντες που νιώθουν την ανάγκη να αλλάζουν συνεχώς το ύφος τους για να παραμείνουν στο προσκήνιο. Οι Lamb Of God ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που ξέρουν ακριβώς ποιοι είναι και τι θέλουν να παίξουν. Με τη δέκατη δισκογραφική τους δουλειά που φέρει τον τίτλο “Into Oblivion”, η μπάντα από το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια καταφέρνει κάτι πολύ σπουδαίο. Καταφέρνει να δημιουργήσει τον καλύτερο δίσκο της εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία.
Βέβαια, πριν πατήσεις το play, ίσως προσέξεις τη μεγάλη κουβέντα που έχει ανοίξει για το εικαστικό κομμάτι. Το γκρουπ αποφάσισε να αφήσει πίσω το παλιό, γνώριμο λογότυπό του και να διαλέξει κάτι εντελώς διαφορετικό, ενώ και το εξώφυλλο φαίνεται μάλλον αδιάφορο. Αν όμως ξεπεράσεις αυτή την πρώτη οπτική εντύπωση και εστιάσεις αποκλειστικά στον ήχο, η μουσική τους θα σε παρασύρει με τέτοια ορμή που τα οπτικά πταίσματα (αν είναι τέτοια) περνούν γρήγορα σε δεύτερη μοίρα.
Ο τραγουδιστής Randy Blythe, στα πενήντα πέντε του χρόνια πλέον, ακούγεται πιο φρέσκος και οργισμένος από ποτέ. Η φωνή του δεν δείχνει κανένα σημάδι φθοράς μετά από τρεις δεκαετίες ασταμάτητης πίεσης. Στο “Into Oblivion” καταθέτει μια ερμηνεία που ξεχειλίζει από πάθος και ένταση. Οι στίχοι του αντικατοπτρίζουν την απογοήτευση για την κατάρρευση της σύγχρονης κοινωνίας και τη φθορά των ανθρώπινων σχέσεων. Εκφράζει την αγωνία του για τους πολέμους και επιτίθεται στην ελίτ που καταστρέφει τον πλανήτη ετοιμάζοντας καταφύγια για την πάρτη της.
Στο ομώνυμο εναρκτήριο τραγούδι “Into Oblivion”, ο Randy μας προειδοποιεί ξεκάθαρα με την κραυγή «I am the bringer of the truth from which you run». Οι ηχογραφήσεις των φωνητικών έγιναν στο θρυλικό στούντιο Total Access στην Καλιφόρνια και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακά καθαρό και επιθετικό. Η οργή του δεν είναι μια τυφλή βία, αλλά η κραυγή ενός ανθρώπου που αναζητά τη λογική σε έναν κόσμο που μοιάζει να διαλύεται.
Όταν περνάμε στο καθαρά μουσικό κομμάτι, η κιθαριστική δουλειά των Mark Morton και Willie Adler ξεχωρίζει σε κάθε δευτερόλεπτο. Το “Parasocial Christ” είναι ένα από τα πιο δυνατά τραγούδια που έχουν γράψει τα τελευταία χρόνια. Ο ρυθμός του σε πιάνει από τον λαιμό και οι επιρροές από σπουδαίες μπάντες του ακραίου ήχου είναι εμφανείς σε κάθε νότα. Τα ριφ είναι βαριά και τα τύμπανα σε χτυπούν ανελέητα, φτιάχνοντας ένα κομμάτι που είναι γεννημένο για να δημιουργεί τεράστια mosh pits στις συναυλίες τους.
Σε παρόμοια μονοπάτια κινείται και το “The Killing Floor“. Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν πραγματικό λαβύρινθο από περίπλοκους ρυθμούς και απότομα κοψίματα, όπου το συγκρότημα δείχνει την τεχνική του αρτιότητα. Είναι ένα κομμάτι με πολιτικό στίχο που σε γεμίζει αδρεναλίνη, έχοντας ένα από τα πιο βαριά τελειώματα που έχουμε ακούσει από τους Lamb of God.
Οι Lamb Of God βρίσκουν τον χώρο να πειραματιστούν χωρίς να χάνουν τη συνοχή τους, προσθέτοντας νέα στοιχεία που λειτουργούν άψογα. Το “Sepsis” ξεκινάει με μια ανατριχιαστική μπασογραμμή από τον John Campbell γεμάτη βάθος και μετατρέπεται σε ένα εξαιρετικά βαρύ τραγούδι. Ο ήχος του αποτίει φόρο τιμής στην underground σκηνή των ‘90s, ενώ ο Blythe δοκιμάζει ένα πολύ ενδιαφέρον υβρίδιο ομιλίας και κραυγής που ανεβάζει την ένταση κατακόρυφα.
Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις του δίσκου είναι το “El Vacío“. Αυτό το κομμάτι ρίχνει ταχύτητες και χτίζει μια σκοτεινή, σχεδόν καταθλιπτική διάθεση με καθαρές κιθάρες. Ο Blythe χρησιμοποιεί καθαρά φωνητικά με έναν τρόπο που ανατριχιάζει, αποδεικνύοντας πόσο έχει βελτιωθεί σε αυτόν τον τομέα. Η ένταση χτίζεται σιγά σιγά μέχρι να σκάσει ένα τεράστιο ρεφρέν που σε καθηλώνει.
Το rhythm section παίζει καθοριστικό ρόλο σε όλη τη διάρκεια των τριάντα εννέα λεπτών του άλμπουμ. Ο Art Cruz πίσω από τα τύμπανα έχει δέσει απόλυτα με την υπόλοιπη μπάντα και δίνει τον απαραίτητο όγκο στα κομμάτια. Στο “St. Catherine‘s Wheel” ακούμε τον τέλειο συνδυασμό από κιθαριστική φαντασία κόλπα και καθαρό ξύλο, θυμίζοντας εποχές που η μπάντα σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της.
Το “Blunt Force Blues” κρύβει μια υποβόσκουσα αγριάδα. Ο ρυθμός του είναι σταθερός και γεμάτος ένταση, ενώ οι κιθάρες πλέκουν έναν ιστό που καταλήγει σε μια πραγματική έκρηξη μουσικής βίας. Όταν φτάνουμε στο “Bully“, ακούμε ένα τραγούδι που κριτικάρει τη διαφθορά μέσα από βαριά ριφ που αντλούν έμπνευση από τα blues και την παραμορφώνουν σε κάτι τερατώδες και απειλητικό.
Πλησιάζοντας προς το τέλος, το “A Thousand Years” προσφέρει μια ακόμη δυνατή στιγμή. Αν και ξεκινάει κάπως πιο μελωδικά, γρήγορα εξελίσσεται σε έναν ρυθμικό δυναμίτη με τρομερά κιθαριστικά θέματα και τον Blythe να “φτύνει” τους στίχους του γεμάτος μένος για την πολεμική βιομηχανία. Ο δίσκος κλείνει με το “Devise/Destroy“, ένα τραγούδι που συμπυκνώνει όλη την ενέργεια του άλμπουμ σε λίγα λεπτά, αφήνοντας σε με την ανάγκη να πατήσεις το repeat.
Μετά από κάποιες συμπαθητικές κυκλοφορίες που ίσως δεν πρόσθεταν κάτι πραγματικά καινούργιο, το “Into Oblivion” είναι σίγουρα ένα βήμα μπροστά με το βλάμμα πίσω. Οι Lamb Of God κατάφεραν να βρουν τη φλόγα που τους έκανε σπουδαίους και να την αναζωπυρώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο δίσκος έχει συνοχή, εξαιρετική παραγωγή και τραγούδια που σίγουρα θα αντέξουν στον χρόνο και θα προστεθούν στα κλασικά τους.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Lamb Of God
Album: Into Oblivion
Release Date: 13/03/2026
Label: Century Media
Genre: Groove Metal
1. Into Oblivion
2. Parasocial Christ
3. Sepsis
4. The Killing Floor
5. El Vacío
6. St. Catherine’s Wheel
7. Blunt Force Blues
8. Bully
9. A Thousand Years
10. Devise/Destroy
Producer: Josh Wilbur
Lamb Of God: Randy Blythe (Φωνή), Willie Adler (Κιθάρα), John Campbell (Μπάσο), Strom (Κιθάρα), Art Cruz (Τύμπανα), Mark Morton (Κιθάρα)
Lamb Of God: Into Oblivion
Το "Into Oblivion" αποτελεί μια σαρωτική υπενθύμιση της αξίας των Lamb Of God. Μέσα από ταχύτατα τέμπο, αμείλικτες ερμηνείες και καυστικά μηνύματα, το σχήμα παραδίδει ένα αληθινό αριστούργημα. Ακούγεται ολόφρεσκο, προσφέρει απλόχερα πώρωση και επισφραγίζει περίτρανα την κυριαρχία τους.
