Η επιστροφή των Monkey3 στην Αθήνα, στο πλαίσιο του Welcome To The Machine Tour, ήταν μια υπενθύμιση του γιατί αυτό το συγκρότημα παραμένει εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες σημείο αναφοράς για την instrumental ψυχεδελική σκηνή. Με αφορμή τον πιο φιλόδοξο και σκοτεινό δίσκο της καριέρας τους, οι Ελβετοί επέστρεψαν στο Gazarte για να παρουσιάσουν ένα live που δε λειτουργεί τόσο πολύ ως συναυλία με τη στενή έννοια του όρου. Τουναντίον, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εμπειρία βύθισης σε ένα οπτικοακουστικό περιβάλλον που ζητά από τον θεατή να αφήσει πίσω του τον εξωτερικό κόσμο και να παραδοθεί πλήρως στη στιγμή.
Urstaat
Στις 21:30 ακριβώς, οι Urstaat ανεβαίνουν στη σκηνή, με το Gazarte ήδη γεμάτο και το κοινό από κάτω να τους περιμένει. Μια φανταστική post-rock μπάντα, εμφανώς συγκινημένη, όχι μόνο επειδή ανοίγουν τη βραδιά, αλλά επειδή βρίσκονται στη θέση του support για μία από τις μεγαλύτερες επιρροές τους. Οι Monkey3 δεν είναι μόνο ένα ακόμα όνομα στο billing, είναι μια μπάντα-σταθμός για την ψυχεδελική underground σκηνή, και αυτό φαίνεται να επηρεάζει θετικά την παρουσία των Urstaat.
Το μισάωρο set τους κυλάει τέλεια. Πολύ δεμένη μπάντα, ήρεμη σκηνική παρουσία (όπως αρμόζει στο είδος), καθαρός ήχος και, πάνω απ’ όλα, τρομερή διάθεση. Δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, και δεν υπερβάλλουν, αφήνουν απλά τη μουσική τους να πει ο,τι χρειάζεται να πει. Το κοινό ανταποκρίθηκε πάρα πολύ θερμά, έτοιμο για την κοσμική ψυχεδέλεια που θα ακολουθήσει.
Monkey3
Οι Monkey3 έχουν επισκεφθεί ξανά τη χώρα μας, οπότε η σχέση τους με το ελληνικό κοινό είναι δεδομένη. Το βλέπεις μόνο και μόνο από την ποικιλομορφία τους κοινού: όλες οι ηλικίες παρούσες, από νεότερους μέχρι μεγαλύτερους, από ανθρώπους με μπλούζες Amenra, Saint Vitus, σε πιο space-oriented επιλογές. Αυτό το αμάλγαμα δεν είναι τυχαίο. Αντανακλά ακριβώς αυτό που πρεσβεύει η μπάντα: την οικουμενική ανάγκη για έκφραση, που ενώνει το krautrock και τα ψυχεδελικά synths με τα βαριά stoner riffs και τη μελωδικότητα του post-rock.
Γύρω στις 22:30, χωρίς λέξη, οι Monkey3 ανεβαίνουν στη σκηνή. Δεν υπάρχει intro speech, δεν υπάρχει χαιρετισμός. Απλώς ξεκινούν να παίζουν, και εκείνη τη στιγμή το Gazarte ενώνεται σύσσωμο. Η αφοσίωση της μπάντας είναι σχεδόν ανατριχιαστική. Δε μιλούν καθ’ όλη τη διάρκεια του set, όμως η χαρά τους που βρίσκονται πάνω στη σκηνή είναι εμφανής, σχεδόν διάπλατη, σαν μια ήσυχη, εσωτερική δύναμη.
Πίσω τους, στο video wall, ξεδιπλώνονται ψυχεδελικά visuals με ξεκάθαρο θεματικό άξονα: AI, binary systems, coding sequences, androids. Η αισθητική είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον τελευταίο τους δίσκο, Welcome To The Machine, έναν σαφή φόρο τιμής στους Pink Floyd, αλλά και μια σύγχρονη, σκοτεινή ματιά στη σχέση ανθρώπου-μηχανής. Τα visuals δε λειτουργούν μόνο ως συνοδευτικό στοιχείο, αλλά ενισχύουν την αίσθηση δυστοπίας, ακριβώς όπως και το ίδιο το album, που μοιάζει περισσότερο με κινηματογραφικό soundtrack παρά με απλή συλλογή κομματιών.
Η εμπειρία είναι απολύτως οπτικοακουστική, απόλυτο χάσιμο. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα της βραδιάς. Για μιάμιση περίπου ώρα, βασική προϋπόθεση είναι να αποκλείσεις ό,τι συμβαίνει έξω από τον χώρο. Τα οικογενειακά, τα εργασιακά, τα πολιτικά, το διαρκές βάρος της καθημερινότητας. Να αφεθείς αποκλειστικά σε αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Γι’ αυτό, άλλωστε, επιστρέφουμε ξανά και ξανά στις μουσικές σκηνές. Για να αναζητήσουμε τις θεραπευτικές ιδιότητες της μουσικής, κάθε φορά που ο κόσμος μοιάζει πιο βαρύς απ’ όσο αντέχεται.
Οι Monkey3 το καταφέρνουν αυτό με τρόπο σχεδόν αυτονόητο. Η μουσική τους υπάρχει για να λειτουργεί ως καταφύγιο, ως χώρος απόσυρσης από τον θόρυβο. Και στο Gazarte, αυτό ακριβώς συνέβη. Μας έβγαλαν έξω από το ζοφερό τοπίο που βιώνουμε καθημερινά και μας έδωσαν κάτι απλό, όμορφο και ίσως αέναο.