Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Το 1993 το "Demolition Man" ακούμπησε τρία κοχύλια δίπλα στη λεκάνη του μέλλοντος και δεν εξήγησε ποτέ τι τα θες. Τρεις δεκαετίες μετά, ο σεναριογράφος Daniel Waters παραδέχεται ότι απάντηση δεν υπήρξε ποτέ, όμως ο Sylvester Stallone, η Sandra Bullock, ο Rob Schneider, ένας σκιτσογράφος με γνώσεις ακουστικής, το Quora και το Reddit έχουν καταθέσει ο καθένας τη δική του εκδοχή.
- Η ιδέα γεννήθηκε σε ένα τηλεφώνημα: ο φίλος και συνάδελφος σεναριογράφος Larry Karaszewski ήταν στην τουαλέτα και είδε τα διακοσμητικά κοχύλια της γυναίκας του.
- Ο Waters έχει εγκρίνει τη θεωρία των ηχητικών κυμάτων και εκείνη της φάρσας, ενώ έχει απορρίψει κάθετα την εκδοχή που κυκλοφορεί στο όνομα του Stallone.
Κάτω από το προηγούμενο κείμενό μας για το “Demolition Man” μαζεύτηκαν σχόλια που δεν μιλούσαν ούτε για τον Wesley Snipes ούτε για το Taco Bell. Όλα κατέληγαν στα τρία κοχύλια. Ο ένας έστελνε σκίτσο, ο άλλος ορκιζόταν ότι το έχει λύσει εδώ και χρόνια, ένας τρίτος μας κατηγόρησε ότι το προσπεράσαμε επιδερμικά. Δίκιο είχε. Οπότε καθίσαμε και τις μαζέψαμε όλες, μία προς μία, από τους ίδιους τους συντελεστές μέχρι τα φόρουμ.
Το υλικό δεν βγήκε από το μυαλό μας. Προέρχεται από τη μεγάλη καταγραφή του MEL Magazine τον Ιανουάριο του 2021, όπου ο Brian VanHooker έβαλε τον σεναριογράφο Daniel Waters να κρίνει μία προς μία κάθε θεωρία, από τη συνέντευξη του Waters στο Vulture, από την παλιά απάντηση του Stallone στο Ain’t It Cool News και από τα ρεπορτάζ των Gizmodo, SlashFilm και Far Out.
Τι ακριβώς συμβαίνει στη σκηνή
Ο John Spartan ξεπαγώνει το 2032 μέσα σε ένα Λος Άντζελες που έχει γίνει San Angeles, μια κοινωνία χωρίς βρισιές, χωρίς σεξ και με το Taco Bell να έχει κερδίσει τον πόλεμο των εστιατορίων. Η πιο σκληρή σύγκρουση της ταινίας δεν γίνεται όμως στον δρόμο, αλλά στην τουαλέτα. Εκεί που περιμένει χαρτί, ο Spartan βρίσκει ένα ράφι (;) με τρία μεταλλικά κοχύλια και μένει να τα κοιτάζει.
Επιστρέφοντας στο τμήμα, οι συνάδελφοί του σκάνε στα γέλια με τον άνθρωπο που αγνοεί τη χρήση των τριών κοχυλιών. Λύση τελικά δίνει ένα δεύτερο αστείο: ο Spartan βρίζει μπροστά στο μηχάνημα που επιβάλλει πρόστιμα για χυδαιολογία, το μηχάνημα τυπώνει κλήσεις σε χαρτί και αυτός φεύγει με όλα όσα χρειάζεται για να κάνει τη δουλειά του. Το σενάριο δηλαδή απαντά στο πρόβλημα χωρίς να απαντήσει ποτέ στην ερώτηση.
Από πού ξεφύτρωσαν τα τρία κοχύλια
Η πραγματική ιστορία είναι πεζότερη από κάθε θεωρία. Ο Waters δούλεψε το σενάριο μόλις δυόμισι εβδομάδες και μέσα σε αυτές μετέτρεψε μια ευθεία ταινία δράσης σε κωμωδία, όπως διηγείται στο MEL. Ένα κομμάτι του σεναρίου γράφτηκε σε ουρά είκοσι ωρών για μια από τις τελευταίες εκπομπές του Johnny Carson, με καρτέλες και σημειωματάρια στα γόνατα.
Ψάχνοντας ιδέες για το πώς θα δείχνει το μέλλον στα μικρά πράγματα, τηλεφώνησε στον στενό του φίλο και σεναριογράφο Larry Karaszewski. Εκείνος ήταν στην τουαλέτα και ζήτησε να τον πάρει αργότερα. Ο Waters αρνήθηκε και τον ανάγκασε να κοιτάξει γύρω του. Η απάντηση ήρθε αμέσως: η γυναίκα του κρατούσε ένα σακουλάκι με κοχύλια δίπλα στη λεκάνη, διακοσμητικά, μέρος ενός σετ ποτ πουρί.
Από εκεί και πέρα η δουλειά ήταν απλή αριθμητική. Το σακουλάκι έγινε τρία κοχύλια, μπήκαν στο σενάριο και δεν συνοδεύτηκαν ποτέ από οδηγίες χρήσης. Ο Waters έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι δεν σκέφτηκε ποτέ απάντηση, επειδή θεώρησε πιο διασκεδαστικό να τη βρει ο κόσμος. Σε παλαιότερο Q&A που κατέγραψε το Den of Geek πήγε ένα βήμα παραπέρα, λέγοντας ότι το πραγματικό μυστικό δεν πρόκειται να το αποκαλύψει, κάτι που φυσικά έριξε λάδι στη φωτιά.
Τα chopsticks του Stallone
Η πιο διάσημη εκδοχή ανήκει στον πρωταγωνιστή. Το 2006, σε συνέντευξή του στο Ain’t It Cool News, ο Stallone προειδοποίησε ότι αυτό που θα πει αγγίζει το γκροτέσκο και περιέγραψε όσα του είχε εξηγήσει, όπως ισχυρίστηκε, ο ίδιος ο σεναριογράφος: «κρατάς δύο κοχύλια σαν chopsticks, τραβάς απαλά και ξύνεις με το τρίτο». Είναι η μοναδική θεωρία που δίνει στα κοχύλια ρόλο εργαλείου και όχι συσκευής.
Φανατικοί της ταινίας επέκτειναν την ιδέα με σχεδιαγράμματα, προσθέτοντας ότι τα κοχύλια είναι μιας χρήσης και πετιούνται στη λεκάνη. Η παραλλαγή αυτή κυκλοφορεί ακόμα σε φόρουμ και σε βίντεο του YouTube ως η επίσημη απάντηση, κυρίως επειδή φέρει την υπογραφή του Stallone.
Ο Waters την καταρρίπτει χωρίς δεύτερη σκέψη. Αρνείται ότι του είπε ποτέ κάτι τέτοιο, θεωρεί την περιγραφή υπερβολικά προσκολλημένη στα κόπρανα και σχολιάζει ότι ένα από τα ζητούμενα του μέλλοντος θα έπρεπε να είναι η λιγότερη επαφή μαζί τους. Το πιο στέρεο επιχείρημά του είναι οικολογικό: κοχύλια μιας χρήσης δεν γίνεται να είναι το μέλλον, είναι ακριβώς το αντίθετό του.
Το μπιντέ της Sandra Bullock
Στο κόκκινο χαλί του “Gravity”, το 2013, ο Josh Horowitz του MTV News ρώτησε τη Sandra Bullock για τα κοχύλια και πήρε μια απάντηση πολύ πιο λογική από του συμπρωταγωνιστή της. Η Bullock πρότεινε να τα φανταστούμε σαν μπιντέ και μίλησε για διαδοχικές φάσεις, μία για το μικρό, μία για το μεγάλο και μία για το τελικό καθάρισμα. Το κάθε κοχύλι δηλαδή δεν είναι εργαλείο, είναι πρόγραμμα.
Χρήστες του Reddit ανέλαβαν τη συνέχεια και σχεδίασαν ολόκληρη συσκευή με τρία ακροφύσια σε σχήμα κοχυλιού, πίεση νερού ανά λειτουργία και ροή αέρα για στέγνωμα. Το ωραίο με αυτή την εκδοχή είναι ότι δεν χρειάζεται καν να φανταστείς τεχνολογία του 2032, αφού η ιαπωνική αγορά πουλάει κάτι παρόμοιο εδώ και δεκαετίες.
Από όλες τις θεωρίες, αυτή είναι που περνάει πιο εύκολα το τεστ του δημιουργού. Ο Waters δηλώνει ότι το στοιχείο του μπιντέ του αρέσει και του φαίνεται απολύτως λογικό, κάτι που για έναν άνθρωπο ο οποίος απορρίπτει σχεδόν τα πάντα μετράει. Η πλειοψηφία του κοινού έχει καταλήξει εδώ, και για καλό λόγο.
Τα ηχητικά κύματα
Η πιο σοβαρά δουλεμένη εκδοχή ήρθε από τον σκιτσογράφο Mason Williams, γνωστό ως Tailsteak, και ξεκινάει από ένα σχήμα. Τα κοχύλια θυμίζουν παραβολικά ανακλαστικά, δηλαδή δορυφορικά πιάτα, άρα λογικά εστιάζουν κάτι. Στο σχεδιάγραμμά του, δύο κοχύλια στέκονται όρθια εκατέρωθεν του χρήστη και το τρίτο κρατιέται μπροστά, μετακινούμενο ελαφρά δεξιά αριστερά. Στο σημείο όπου τέμνονται τα τρία σήματα δημιουργείται δόνηση ικανή να τινάξει ό,τι έχει μείνει.
Ο Waters την υποδέχεται με ενθουσιασμό και παραδέχεται ότι με τα χρόνια κατέληξε σε κάτι παρεμφερές: τα αντικείμενα απλώς μοιάζουν με κοχύλια, ενώ στην πραγματικότητα κάνουν κάποια φουτουριστική δουλειά με δέσμες. Ξανά, το κριτήριό του είναι σταθερό και είναι η απόσταση από το περιεχόμενο.
Το πολυεργαλείο των τριών σταδίων
Σε συνέντευξή του στο Vulture το 2020, ο Waters διηγήθηκε ότι μια δικαστική κλητήρας τον πλησίασε μετά από υπηρεσία ενόρκου για να του παρουσιάσει τη λύση της. Το πρώτο κοχύλι ανοίγει, το δεύτερο αφαιρεί, το τρίτο διαθέτει λάστιχο που ξεπλένει. Η θεωρία είναι ουσιαστικά ένα σετ χειρουργικών εργαλείων σε μορφή μπιζουτιέρας.
Αργότερα, μιλώντας στο MEL, ο σεναριογράφος αποκάλυψε ότι είχε συμπτύξει δύο διαφορετικά περιστατικά σε ένα για χάρη της αφήγησης. Την ιδέα την είχε σκεφτεί ένας φίλος του και του την παρουσίασε απολύτως σοβαρά, ενώ η κλητήρας υπήρξε όντως και όντως τον ρώτησε, απλώς χωρίς σχέδιο. Παρόλα αυτά ο Waters τη θεωρεί καλοδουλεμένη και αρκετά φουτουριστική ώστε να σταθεί.
Το κρυμμένο χαρτί του Rob Schneider
Ο ηθοποιός, που εμφανίζεται στην ταινία, υποστήριξε το 2019 ότι τα κοχύλια είναι απλώς μια θήκη, την ανοίγεις και βγαίνει χαρτί. Η εκδοχή αυτή έχει ένα πρόβλημα μέσα στην ίδια την ταινία, αφού η Lenina Huxley λέει καθαρά ότι το χαρτί ανήκει στο παρελθόν.
Ο Waters αντιδρά σχεδόν προσβεβλημένος, μιλάει για ζαβολιά και υπερασπίζεται το αστείο του μηχανήματος προστίμων. Αν υπάρχει χαρτί μέσα στα κοχύλια, η καλύτερη ατάκα της σκηνής καταρρέει.
Ένα κοχύλι ανά σημείο
Ανάρτηση του 2016 στο Quora πρότεινε τον πιο γραφειοκρατικό διαχωρισμό όλων, με το πρώτο κοχύλι για τα γυναικεία γεννητικά όργανα, το δεύτερο για τα ανδρικά και το τρίτο για τον πρωκτό. Η απάντηση του σεναριογράφου είναι απορριπτική και κοινωνιολογική μαζί, καθώς υποστηρίζει ότι σε εκείνη τη χρονιά θα υπήρχαν επτά κοχύλια για κάθε κατηγορία.
Στο μέλλον κανείς δεν πηγαίνει τουαλέτα
Το 2018 το Ultimate Action Movies υποστήριξε ότι οι άνθρωποι του 2032 έχουν απαλλαγεί εντελώς από τη διαδικασία, όπως έχουν απαλλαγεί και από το σεξ. Ο Waters την απορρίπτει με το ίδιο σκεπτικό που απέρριψε και τον Schneider, ότι δηλαδή ακυρώνει το αστείο αντί να το εξηγεί.
Η φάρσα στους ξεπαγωμένους
Η τελευταία θεωρία υποστηρίζει ότι τα τρία κοχύλια δεν χρησιμεύουν σε τίποτα και ότι όλη η υπόθεση είναι τελετή μύησης για όσους βγαίνουν από την κρυογονική κατάψυξη. Ο σεναριογράφος τη χαρακτηρίζει διασκεδαστική και φαίνεται να τη συμπαθεί περισσότερο από τις μισές τεχνικές εξηγήσεις. Μια μόνιμη φάρσα σε βάρος του Spartan ταιριάζει τέλεια σε μια κοινωνία που έχει καταργήσει τα πάντα εκτός από την αίσθηση ανωτερότητας.
Γιατί δεν θα μάθουμε ποτέ την απάντηση
Τριάντα τρία χρόνια μετά, ο άνθρωπος που έγραψε τη σκηνή κυκλοφορεί με μπλουζάκι που καλεί τον κόσμο να τον ρωτήσει πώς δουλεύουν τα τρία κοχύλια. Το ανέφερε ο ίδιος στο Vulture, στην αρχή της καραντίνας του 2020, όταν η ταινία ξαναέγινε viral επειδή ο πλανήτης είχε μείνει ταυτόχρονα από χαρτί υγείας και από δυνατότητα σωματικής επαφής. Ο Waters αντί να κουραστεί με την ερώτηση, την έχει κάνει σήμα κατατεθέν.
Η στάση του είναι συνεπής από την πρώτη μέρα. Δεν υπάρχει σωστή απάντηση επειδή ποτέ δεν γράφτηκε, και όποια θεωρία γεμίζει το κενό με χαρτί ή με ανύπαρκτη πέψη, δηλαδή οι εκδοχές Schneider και Ultimate Action Movies, χαρακτηρίζεται από τον ίδιο ως ζαβολιά. Αντίθετα, όσες προσθέτουν τεχνολογία ή φάρσα περνάνε.
Για ενδεχόμενο sequel, πάντως, έχει ήδη έτοιμο το τρέιλερ στο μυαλό του. Ο Spartan με τη στολή του μέλλοντος μπαίνει σε τουαλέτα, βλέπουμε τα τρία κοχύλια, γυρίζει προς την κάμερα, χαμογελάει και κλείνει την πόρτα. Τίτλος, ημερομηνία, τέλος. Αν ποτέ γυριστεί δεύτερη ταινία, λέει, θα είναι υποχρεωμένοι να το αποκαλύψουν.
Οπότε, μέχρι νεωτέρας, η απάντηση παραμένει ανοιχτή και το ερώτημα επιστρέφει σε εσάς. Μπιντέ, υπέρηχοι, λαβίδα ή φάρσα στον καινούργιο.
Artist: Morrissey
Album: I Am Not a Dog on a Chain
Label: BMG
Release Date: 20/03/2020
Genre: Indie Rock
Movie: Demolition Man
Year:1993
Duration: 115′
Genre(s): Action, Sci-Fi
Director: Marco Brambilla
Sylvester Stallone, Wesley Snipes, Sandra Bullock, Nigel Hawthorne
