Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Πέντε τύποι με επτάχορδες κιθάρες και φόρμες Adidas μπαίνουν σε ένα στούντιο στο Malibu και αφήνουν τα πάντα να γραφτούν. Το πρώτο άλμπουμ των Korn δεν ζήτησε άδεια από κανέναν και τελικά άλλαξε τον ήχο του metal.
- Δίσκος που πουλήθηκε αργά, έγινε διπλά πλατινένιος και σήμερα διαβάζεται ως το σημείο μηδέν μιας ολόκληρης σκηνής.
- Το πρώτο άλμπουμ των Korn έσπασε τη λογική του rock για το τραύμα και άνοιξε τον δρόμο στο nu metal.
- Ο Jonathan Davis έδωσε τις ιστορίες και ο παραγωγός Ross Robinson τις κράτησε όπως ακριβώς συνέβησαν στο στούντιο.
Αν το 1994 ρωτούσες κάποιον τι περίμενε από τη heavy μουσική, κανείς δεν θα σου έλεγε ότι θέλει πέντε τύπους από το Bakersfield να εμφανιστούν ξαφνικά με επτάχορδες κιθάρες, φόρμες Adidas και μια παιδική ηλικία γεμάτη θέματα. Έγινε ακριβώς αυτό και τα αποτελέσματά του φαίνονται μέχρι σήμερα. Το πρώτο άλμπουμ των Korn δεν μπήκε διακριτικά στον χώρο, εισέβαλε κανονικά. Άλλαξε τις ισορροπίες, ξανάγραψε τους κανόνες και έκανε τους παλιούς να μοιάζουν ξεπερασμένοι.
H ιστορία πίσω από το πρώτο άλμπουμ των Korn
Η ιστορία των Korn ξεκινάει με έναν τρόπο που δύσκολα βγάζει νόημα αν το καλοσκεφτείς. Ο Jonathan Davis τότε δούλευε σε νεκροτομείο, ο Munky και ο Head είχαν αρχίσει να απογοητεύονται γιατί η μπάντα τους δεν πήγαινε πουθενά, και ο Fieldy ενδιαφερόταν περισσότερο να βγάζει περίεργους ήχους με το μπάσο, παρά να παίζει συμβατικά. Κανείς τους δεν είχε το παρελθόν που θα περίμενες από άτομα που αργότερα θα θεωρούνταν οι “νονοί” του nu metal. Βρέθηκαν στο ίδιο δωμάτιο χωρίς καμία εγγύηση ότι θα έβγαινε κάτι από αυτό.
Τους πρώτους μήνες, όλοι μαζί έμεναν σε ένα νοικιασμένο σπίτι στο Huntington Beach, όπου οι μέρες περνούσαν με πρόβες και riffs και τα βράδια γέμιζαν με μπύρες και αυθόρμητες αποφάσεις. Τα κομμάτια που κατέληξαν στο πρώτο άλμπουμ των Korn γεννήθηκαν άλλοτε από τύχη, άλλοτε επειδή το πάλευαν μέχρι τελικής πτώσης. Το σπίτι λειτουργούσε ταυτόχρονα ως πρόβα, ως παρέα και ως εκτόνωση για πέντε άτομα που δεν είχαν κάπου αλλού να πάνε.

Ο ήχος των Korn, που μπλέκει metal με hip-hop, industrial στοιχεία και εμπειρίες από τα παιδικά τους χρόνια, γεννήθηκε μέσα από τη βαρεμάρα, την απογοήτευση και μια αίσθηση ότι δεν έχουν πια να χάσουν κάτι. Κανένας τους δεν δούλευε με συγκεκριμένο πλάνο ή στρατηγική. Ο Davis έχει πει ότι απλά έκαναν αυτό που τους έβγαινε φυσικά, και τότε αυτό σήμαινε να βάζουν μέσα στα τραγούδια ό,τι ένιωθαν, χωρίς να φιλτράρουν τίποτα.
Πώς ηχογραφήθηκε το πρώτο άλμπουμ των Korn στο Indigo Ranch;
Enter Ross Robinson, τον παραγωγό που είχε περισσότερο θάρρος παρά εμπειρία, και που δέχτηκε να δουλέψει με τους Korn για το πρώτο τους άλμπουμ στο Indigo Ranch στο Malibu. Το στούντιο έμοιαζε ήρεμο και ο Robinson δούλευε τελείως αλλιώς. Δημιουργούσε ένταση, ξεσήκωνε ό,τι είχαν κρυμμένο μέσα τους τα μέλη της μπάντας και ηχογραφούσε τα πάντα, χωρίς να σταματάει για κανέναν λόγο. Δεν τον απασχολούσε να βγει κάτι τέλειο. Εκείνο που ήθελε ήταν να μείνει στον δίσκο ακριβώς αυτό που συνέβαινε στο δωμάτιο, ό,τι κι αν ήταν αυτό.
Για να το κάνουμε ακόμα πιο σαφές, σε μια από τις πιο γνωστές στιγμές των ηχογραφήσεων, ο Davis λύγισε την ώρα που έγραφε τα φωνητικά για το τελευταίο κομμάτι, το “Daddy”. Ο Robinson άφησε την ηχογράφηση να τρέχει. Οι υπόλοιποι συνέχισαν να παίζουν, χωρίς να ξέρουν αν αυτό που γινόταν είχε θέση σε άλμπουμ ή αν ήταν κάτι που καλύτερα να μη βγει προς τα έξω. Έτσι, το κλάμα και οι φωνές στο τέλος του δίσκου ήταν κάτι τελείως αυθόρμητο. Αργότερα ο Davis παραδέχτηκε πως δεν ήξερε καν ότι αυτό ηχογραφούνταν και ότι «για πολλά χρόνια δεν μπορούσα καν να το ακούσω».
Αυτή η ειλικρίνεια έγινε η βάση για όλο το πρώτο άλμπουμ των Korn. Οι ιστορίες εδώ είναι συγκεκριμένες και όχι αόριστες αναφορές: εκφοβισμός στο “Faget”, εθισμός στο “Helmet In The Bush”, σκέψεις γεμάτες παράνοια και αυτοσαμποτάζ. Όλα αυτά περνούν στον ακροατή όπως ακριβώς τα ένιωθαν, χωρίς κανένα φίλτρο και χωρίς να προσπαθούν να δώσουν κάποια λύση. Οι Korn αγνόησαν τελείως την κλασική λογική του rock που λέει να μη δείχνεις τα αδύναμα σημεία σου, εκτός αν μπορείς να τα ωραιοποιήσεις.
Γιατί άργησε να γίνει επιτυχία το ντεμπούτο των Korn;
Στην αρχή οι Korn δεν έκαναν κάποιο εντυπωσιακό μπαμ. Οι πρώτες θέσεις στα charts τους ήταν χαμηλές, οι πωλήσεις λίγες και οι περισσότεροι δεν κατάλαβαν τι πήγαιναν να κάνουν. Ο τύπος είχε στραμμένη την προσοχή του στο τέλος της grunge και δεν παρατήρησε, ή δεν ήθελε να δει, ότι κάτι καινούργιο ξεκινούσε. Η μουσική βιομηχανία το προσπέρασε, το ραδιόφωνο το ίδιο, και για αρκετό καιρό το πρώτο άλμπουμ των Korn έβρισκε το κοινό του σιγά-σιγά. Τα live γέμιζαν με παιδιά που δεν έβλεπαν πουθενά αλλού τον εαυτό τους.

Μεγάλο κομμάτι της δουλειάς έγινε από στόμα σε στόμα. Κασέτες περνούσαν από χέρι σε χέρι, παιδιά έδειχναν τον δίσκο σε φίλους τους και οι συναυλίες γίνονταν σημείο συνάντησης για κόσμο που ένιωθε εκτός. Καμία καμπάνια δεν έσπρωξε αυτά τα κομμάτια, ο κόσμος τα βρήκε μόνος του και αναγνώρισε τον εαυτό του σε όσα άκουγε. Μέσα σε δύο χρόνια το πρώτο άλμπουμ των Korn είχε χτίσει κοινό που καμία δισκογραφική δεν είχε προβλέψει.
Η πρώτη αντίδραση στη μουσική σκηνή ήταν μπερδεμένη και γρήγορα ακολούθησε η αντιγραφή. Ο Fieldy έχει πει ότι όταν έπαιζαν αυτά τα κομμάτια, ακόμα και μπροστά σε λίγα άτομα, όλοι έμεναν με το στόμα ανοιχτό. Το έβλεπες στα πρόσωπα, ακόμη και στους ίδιους τους μουσικούς από άλλα συγκροτήματα. Οι επτάχορδες κιθάρες εμφανίστηκαν παντού, τα φαρδιά αθλητικά ρούχα πήραν τη θέση του δέρματος και μπάντες που κάποτε στηρίζονταν στα κιθαριστικά σόλο άρχισαν να δοκιμάζουν DJ ήχους και διαφορετικά μπάσα.
Τι δείχνει το εξώφυλλο
Το εξώφυλλο του “Korn” είχε κι αυτό τη δική του ιστορία. Η φωτογράφιση έγινε σε ένα πάρκο στο West Hollywood και δείχνει ένα μικρό κορίτσι σε μια κούνια, με μια σκιά πίσω της που θυμίζει χέρια με νύχια. Στο πίσω μέρος του δίσκου φαίνεται απλά η κούνια άδεια. Το κορίτσι που πόζαρε ήταν η ανιψιά ενός ανθρώπου από τη δισκογραφική, χωρίς να ξέρει στην ουσία τι γινόταν. Ο φωτογράφος Stephen Stickler είχε πει ότι έβαλαν το λογότυπο των Korn έτσι ώστε η σκιά του κοριτσιού να φαίνεται σαν να κρέμεται από εκεί. Το αποτέλεσμα βγήκε τόσο περίεργο και σκοτεινό, που η οικογένειά της δεν την άφηνε να δει το εξώφυλλο για χρόνια.
Κόντρα σε όλες τις προβλέψεις, οι Korn έγιναν το κέντρο μιας νέας μουσικής σκηνής. Μέσα σε λίγα χρόνια, έπαιζαν σε τεράστια φεστιβάλ και το λεγόμενο “nu-metal”, όρος που κανένα μέλος της μπάντας δεν συμπαθούσε, βρέθηκε στην κορυφή. Εν συνεχεία το πρώτο άλμπουμ των Korn έγινε πλατινένιο, μετά διπλά πλατινένιο, και άλλαξε τον τρόπο που έβλεπαν όλοι την heavy μουσική. Ο Head έχει πει χαρακτηριστικά: «Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να καταλάβω πώς καταφέραμε να αλλάξουμε το πρόσωπο του metal».



