Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Ένα κλεμμένο κρανίο με όνομα μάγισσας, μια πυρά και επτά κομμάτια γραμμένα σε δύο εβδομάδες. Το “Melissa” έφερε θέατρο εκεί που η σκηνή ζητούσε μόνο ταχύτητα. Σαράντα χρόνια μετά, η σκιά του πέφτει ακόμα πάνω στο ακραίο metal.
- Τέσσερις δεκαετίες και αμέτρητες επανεκδόσεις μετά, ο δίσκος παραμένει σημείο αναφοράς για κάθε γενιά σκληρού ήχου.
- Το “Melissa” έβαλε progressive δομές και θεατρικότητα στο heavy metal του 1983, ορίζοντας τον ήχο του ακραίου metal.
- Ο King Diamond έδωσε φωνή και μύθο, ο Hank Shermann έγραψε μόνος του τη μουσική ολόκληρου του δίσκου.
Επτά κομμάτια, λιγότερες από δύο εβδομάδες στο στούντιο και ένας δίσκος που ακούγεται σαν να γράφτηκε με ανοιχτό λογαριασμό. Το “Melissa” των Mercyful Fate κυκλοφόρησε στις 30 Οκτωβρίου του 1983 από τη Roadrunner Records και άλλαξε το σκηνικό για όποιον έπαιζε σκληρή μουσική εκείνη την εποχή. Η παρέα από την Κοπεγχάγη είχε ήδη προειδοποιήσει με τα πρώτα demos και το mini-LP του 1982, εδώ όμως έδωσε στο heavy metal μια ταυτότητα που κανείς δεν περίμενε.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η underground σκηνή είχε υιοθετήσει τη λογική του punk, ζητώντας κομμάτια πιο γρήγορα, πιο σύντομα και πιο θορυβώδη. Κυκλοφορίες όπως το “Welcome To Hell” των Venom, τα πρώτα δείγματα των Hellhammer και το “Kill ’Em All” των Metallica έδιναν έμφαση στην ενέργεια και άφηναν στην άκρη τη θεατρικότητα. Ακόμα και οι Iron Maiden στα πρώτα τους βήματα με τον Paul Di’Anno κουβαλούσαν αυτόν τον αλήτικο τσαμπουκά. Η παρέα του King Diamond πήγε κόντρα στο ρεύμα της εποχής και απέδειξε ότι η αργή, μεθοδική μουσική μπορεί να είναι εξίσου βαριά.
Ακούγοντας κανείς τις συνθέσεις του δίσκου, καταλαβαίνει αμέσως ότι το σχήμα πάντρεψε τις μεγάλες rock παραγωγές της δεκαετίας του 1970 με το κλασικό βρετανικό heavy metal. Οι επιρροές από progressive συγκροτήματα όπως οι Yes, αλλά και η σκοτεινή αύρα των Black Sabbath, συνυπάρχουν με τις δισολίες των Judas Priest. Aυτή η ισορροπία ανάμεσα στην τεχνική κατάρτιση και τις πιασάρικες μελωδίες κράτησε το υλικό προσιτό στους οπαδούς.
Το κρανίο που πήρε όνομα και ανέβηκε στη σκηνή
Η Melissa ήταν ένα αληθινό ανθρώπινο κρανίο με εμφανή σημάδια από βίαιο χτύπημα, το οποίο ο King Diamond απέκτησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 μαζί με έναν ολόκληρο σκελετό. Ο Δανός τραγουδιστής του έδωσε το όνομα μιας μάγισσας και το ανέβασε μαζί του στη σκηνή, ενώ τα δύο οστά που κρατάει μέχρι σήμερα ως βάση μικροφώνου σε σχήμα σταυρού προέρχονται από το ίδιο σώμα. Το κρανίο κλάπηκε λίγα χρόνια αργότερα, αλλά η ιστορία του είχε ήδη περάσει στη μυθολογία του σκληρού ήχου.

Βλέποντας το χτυπημένο κρανίο, ο τραγουδιστής με το πτυχίο στη χημεία έπλασε στο μυαλό του το σενάριο μιας μάγισσας που κάηκε στην πυρά από έναν ιερέα. Στο ομώνυμο κομμάτι “Melissa”, οι στίχοι παρουσιάζουν τον μονόλογο του συντρόφου της, ο οποίος ορκίζεται εκδίκηση πάνω από τις στάχτες της, πριν ο δίσκος κλείσει με τον ανατριχιαστικό ψίθυρο «I think Melissa’s still with us». Αυτή η κινηματογραφική προσέγγιση έδειξε από νωρίς την ικανότητα του Kim Bendix Petersen να στήνει ολόκληρες ιστορίες τρόμου, αντλώντας έμπνευση από τους Edgar Allan Poe, H.P. Lovecraft και τις κλασικές ταινίες της Hammer.
Ενώ οι περισσότερες μπάντες της εποχής χρησιμοποιούσαν τον αποκρυφισμό απλώς για να προκαλέσουν, οι Mercyful Fate αντιμετώπισαν τη σκοτεινή θεματολογία τους χωρίς ίχνος ειρωνείας. Ο ίδιος ο τραγουδιστής ήταν ενεργό μέλος στην Εκκλησία του Σατανά, κάτι που έδινε στους στίχους μια αληθοφάνεια που τρόμαζε το συντηρητικό κοινό του 1983. Η στιχουργική του παλέτα δεν έμεινε μόνο εκεί, αφού άγγιξε από την αρχαία Αίγυπτο στο “Curse Of The Pharaohs” μέχρι την ελληνική μυθολογία. Μέσα στο “Satan’s Fall” συναντάμε άμεσες αναφορές στον ποταμό Στύγα και τον Χάροντα, μπλέκοντας τους αρχαίους μύθους με την εφιαλτική ατμόσφαιρα του δίσκου.
Έντεκα λεπτά κόντρα στο ρολόι του 1983
Οι Mercyful Fate άλλαξαν τον ήχο βάζοντας progressive δομές και συνεχείς εναλλαγές ρυθμού εκεί όπου όλη η σκηνή ζητούσε ταχύτητα, με τον κιθαρίστα Hank Shermann να γράφει μόνος του τη μουσική για ολόκληρο τον δίσκο. Μαζί με τον Michael Denner στις κιθάρες, τον μπασίστα Timi Hansen και τον μόλις είκοσι ετών Kim Ruzz στα τύμπανα, έστησαν μια δεμένη ομάδα που μπορούσε να παίξει τα πάντα. Το ενδεκάλεπτο “Satan’s Fall” έσπασε κάθε κανόνα διάρκειας για το heavy metal του 1983 και άνοιξε τον δρόμο για προσωπικούς δίσκους του τραγουδιστή, όπως το “Abigail”.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον τρόπο που συνεργάζονται οι δύο κιθάρες, αφήνοντας χώρο η μία στην άλλη σε συνθέσεις όπως το σύντομο “Black Funeral” και το “Into The Coven”. Στο “At The Sound Of The Demon Bell”, η μπάντα κλείνει το μάτι στο “A National Acrobat” των Black Sabbath, ενώ ο King Diamond εναλλάσσει το χαρακτηριστικό του falsetto με βαθιά, σκοτεινά φωνητικά. Χτυπώντας εξωπραγματικές ψηλές νότες και χτίζοντας ολόκληρες συγχορδίες με τη φωνή του, ο τραγουδιστής μετατρέπει τους στίχους σε ζωντανό θεατρικό διάλογο ανάμεσα σε διαφορετικούς χαρακτήρες.

Όλη αυτή η θεατρικότητα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, βάζοντας το συγκρότημα στο στόχαστρο των συντηρητικών κύκλων της εποχής. Όπως καταγράφηκε στα αρχεία της επιτροπής PMRC της Tipper Gore το 1985, το “Into The Coven” συμπεριλήφθηκε στη διαβόητη λίστα με τα δεκαπέντε πιο επικίνδυνα τραγούδια της σύγχρονης μουσικής, γνωστή και ως «Filthy 15». Η κίνηση λειτούργησε στην πράξη ως η καλύτερη διαφήμιση για τους νεαρούς ακροατές που έψαχναν κάτι πιο ακραίο από τα συνηθισμένα.
Η σκιά που απλώθηκε πάνω στη Σκανδιναβία
Το “Melissa” θεωρείται σημείο αναφοράς επειδή προηγήθηκε τόσο του πρώτου δίσκου των Bathory όσο και του “Show No Mercy” των Slayer, δίνοντας στο ακραίο metal την εικόνα και τη θεατρικότητά του. Χωρίς το χαρακτηριστικό μακιγιάζ και τη σκοτεινή αισθητική του King Diamond, ολόκληρο το δεύτερο κύμα του σκανδιναβικού black metal της δεκαετίας του 1990, με μπάντες όπως οι Darkthrone, θα είχε εντελώς διαφορετική όψη. Ακόμα και σύγχρονα συγκροτήματα όπως οι Σουηδοί Ghost χρωστάνε μεγάλο μέρος της ταυτότητάς τους σε αυτή την κυκλοφορία.
Φυσικά, οι μεγαλύτεροι θαυμαστές της μπάντας αποδείχθηκαν οι ίδιοι οι Metallica, οι οποίοι λάτρεψαν το σχήμα από τις πρώτες του κιόλας μέρες. Το 1998 ηχογράφησαν τέσσερα από τα επτά κομμάτια του “Melissa” σε ένα ενιαίο medley για το “Garage Inc.”, ενώ τον Δεκέμβριο του 2011 έφεραν ξανά μαζί την αρχική πεντάδα στη σκηνή για να γιορτάσουν τα τριάντα χρόνια της δικής τους πορείας. Τέσσερις δεκαετίες μετά και με συνεχείς επανεκδόσεις από το 2005 μέχρι σήμερα, ο δίσκος παραμένει ένα αξεπέραστο μάθημα μουσικής ελευθερίας.



