Οι πολύ αγαπητοί στο ελληνικό κοινό Gaerea, ενάμιση χρόνο μετά το εξαιρετικό “Coma”, επιστρέφουν με το πέμπτο full length album τους με τίτλο “Loss”. Σύμφωνα με το συγκρότημα, πρόκειται για έναν δίσκο βαθιά συναισθηματικό και μια καθαρτική εμπειρία για τον ακροατή, που μπλέκει τη βίαιη ένταση των riffs με μελωδίες που στοιχειώνουν. Η άποψη και τα συναισθήματά μου για το “Loss” είναι ανάμικτα και θα εξηγήσω παρακάτω το γιατί.
Ήδη από τα πρώτα single “Submerged”, “Hellbound”, “Phoenix” και “Nomad”, έγινε αντιληπτό ότι έχουν αρχίσει να ξεφεύγουν από το post-black/metalcore και κινούνται σε πιο καθαρόαιμο metalcore. Εκεί είναι που με χάνουν σε κάποιο βαθμό. Μέχρι πρότινος με είχαν κερδίσει με αυτόν τον ατμοσφαιρικό πειραματισμό μεταξύ των δύο ειδών, καθώς είχαν πάρει τα καλύτερα στοιχεία από το καθένα και έφτιαξαν κάτι φρέσκο.
Δεν ξέρω τι μπορεί να συνέβη και άλλαξαν τον ήχο τους σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, αλλά πραγματικά νιώθω πως είχαν την ευχέρεια να πειραματιστούν κι άλλο με το post-black. Ίσως και να ένιωσαν ότι κάπου έφτασαν ταβάνι και το πιο metalcore ύφος να είναι η φυσική τους εξέλιξη.
Συνεχίζουν όμως να υπάρχουν εμφανή post-black στοιχεία στον δίσκο, αλλά όχι αρκετά για να με κρατήσουν καθηλωμένη. Είναι ένας ήχος που σίγουρα έχουμε ξανακούσει σε γενικές γραμμές και από άλλες μπάντες του είδους, ειδικά την τελευταία δεκαετία. Αν δηλαδή δεν μιλούσαμε για τους Gaerea και το πόσο ψηλά έθεσαν τον πήχη για τους ίδιους με τις προηγούμενες κυκλοφορίες, αν το “Loss” κυκλοφορούσε από άλλο συγκρότημα, θα μιλούσαμε για έναν τρομερά solid δίσκο.
Σίγουρα δεν θα τον χαρακτήριζα κακό και με κάθε ακρόαση μου κάθεται λίγο καλύτερα στο αυτί. Τα πιασάρικα riffs, τα ρεφρέν και η χρήση των καθαρών φωνητικών, τα οποία με κέρδισαν γιατί έχουν μια post-rock χροιά που αγαπώ, κάνουν τον δίσκο να κυλάει ωραία και ευχάριστα. Η παραγωγή του δίσκου, την οποία ανέλαβε ο Miguel Tereso, είναι ασφυκτική, ογκώδης και πεντακάθαρη, με πολύ ωραίες κιθάρες και drums που ισορροπούν μεταξύ του black και του metalcore.
Οι στίχοι των κομματιών συνεχίζουν σε γνωστά μοτίβα. Το εσωτερικό σκοτάδι που όλοι κρύβουμε μέσα μας, το οποίο μπορεί να μας καταπιεί και να μας οδηγήσει σε μια άβυσσο από την οποία δύσκολα ξεφεύγεις. Όλο αυτό οδηγεί στην απέχθεια προς τον εαυτό σου, την απομόνωση και την αυτοκαταστροφή, που σε κάποιο βαθμό μπορεί να θεωρηθεί και λυτρωτική.
Ειδικά αυτή η θεματική φαίνεται έντονα στα “Luminary”, “Submerged” (το καλύτερο κομμάτι του δίσκου) και “Nomad”. Η ερωτική απογοήτευση, ο πόνος και η λύτρωση φαίνονται μέσα από κομμάτια όπως τα “Hellbound”, “Phoenix” και “Cyclone”. Το “Loss” στιχουργικά είναι μια ωδή στα πολύπλοκα και σκοτεινά συναισθήματα που όλοι έχουμε και δύσκολα εξωτερικεύουμε.
Ανεξάρτητα από τα ανάμικτα συναισθήματά μου για το “Loss”, και όσο και αν μου έλειψε το post-black ύφος των προηγούμενων κυκλοφοριών, πρόκειται για έναν δίσκο που σίγουρα θα φέρει νέο κοινό στους Gaerea. Αυτό μόνο καλό μπορεί να θεωρηθεί στο τέλος της ημέρας.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Gaerea
Album: Loss
Release Date: 20/03/2026
Label: Century Media
Genre: Metalcore/Post-Black
1. Luminary
2. Submerged
3. Hellbound
4. Uncontrolled
5. Phoenix
6. Cyclone
7. LBRNTH
8. Nomad
9. Stardust
Producer: Miguel Tereso
Gaerea: Alpha (Φωνή, κιθάρα), Delta (Κιθάρα), Rho (Μπάσο), XI (Τύμπανα)
Gaerea: Loss
Παρά την απομάκρυνση από τον ατμοσφαιρικό πειραματισμό του παρελθόντος, οι Gaerea παρουσιάζουν μια δουλειά με άρτια παραγωγή και συναισθηματικό βάθος. Η στροφή σε έναν πιο άμεσο και καθαρό ήχο μπορεί να ξενίσει τους παλιούς οπαδούς, όμως η ποιότητα της σύνθεσης παραμένει υψηλή. Είναι ένα άλμπουμ που σηματοδοτεί τη νέα εποχή του συγκροτήματος, διευρύνοντας με αξιώσεις τον ορίζοντά του.