Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Μια καταιγίδα που σημάδεψε τη δισκογραφία των Metallica. Η ασφυκτική παραγωγή και το βουβό μπάσο έχτισαν τελικά έναν μύθο. Ένα ασυμβίβαστο έργο που γεννήθηκε μέσα από εσωτερικές ρήξεις και καθόρισε τον σκληρό ήχο.
- Οι James Hetfield και Lars Ulrich επέβαλαν έναν ψυχρό ήχο απομονώνοντας πλήρως τη συνεισφορά του Jason Newsted.
- Η συγκεκριμένη κυκλοφορία έσπρωξε το thrash metal σε πιο σύνθετα μονοπάτια και άλλαξε τους κανόνες της εποχής.
- Το “…And Justice For All” στέκεται στον χρόνο ως μια φωτογραφία επιβίωσης γεμάτη τεχνική ακρίβεια.
Το 1988, οι Metallica κυκλοφόρησαν το τέταρτο άλμπουμ τους, “…And Justice For All”, έναν δίσκο που τους καταπόνησε όσο λίγα άλλα πράγματα στην πορεία τους και εδραίωσε τη θέση που είχαν κατακτήσει με τους τρεις προηγούμενους. Μιλάμε για έναν δύσκολο και φορτωμένο δίσκο, γεμάτο εντάσεις, αβεβαιότητες και προσωπικές συγκρούσεις. Ο τρόπος που είναι δομημένος και η απόκοσμη, ψυχρή παραγωγή του έδειξαν ξεκάθαρα ότι το συγκρότημα είχε πάρει άλλη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να αλλάξει και ο τρόπος που αντιμετωπιζόταν το heavy metal εκείνη την εποχή.
Μετά τον θάνατο του Cliff Burton το 1986, οι Metallica βρέθηκαν σε μια δύσκολη καμπή και αποφάσισαν να συνεχίσουν με έναν δίσκο που θα πήγαινε τον ήχο τους σε πιο σύνθετα μονοπάτια. Ο Jason Newsted, που ήρθε να καλύψει το κενό, μπήκε στη μπάντα μέσα σε αυτό το θολό κλίμα. Οι συνθήκες δεν τον άφησαν ποτέ πραγματικά να αισθανθεί μέρος της. Δεν συμμετείχε στις συνθέσεις και στις περισσότερες περιπτώσεις ένιωθε ότι τον κρατούσαν σε απόσταση, πιο κοντά σε ρόλο session μουσικού και λιγότερο ως ισότιμο μέλος.
Ο ήχος του τσιμέντου και η σιωπή του μπάσου
Οι μπασογραμμές του γράφτηκαν πρόχειρα, χωρίς πολύ χρόνο και φροντίδα, και τελικά ακούγονται ελάχιστα στο τελικό μιξάρισμα, κάτι που τον απομάκρυνε ακόμη περισσότερο. Ο ίδιος έχει αναφέρει ότι και εκτός σκηνής ένιωθε ξένος, καθώς δυσκολευόταν να έρθει κοντά με μια ομάδα που ακόμη κουβαλούσε πένθος και έμοιαζε κλειστή απέναντι σε οποιονδήποτε βρισκόταν εκτός του πυρήνα της. Όταν το “…And Justice For All” κυκλοφόρησε, το μπάσο του ακουγόταν τόσο λίγο που σχεδόν έλειπε εντελώς.
Η απουσία του μπάσου έχει γίνει αφορμή για αμέτρητες κουβέντες. Πολλοί τη βλέπουν σαν τιμωρία προς τον Newsted, ενώ ταυτόχρονα αρκετοί την αποδίδουν σε τεχνικές αποφάσεις και σε μια ψυχρή απόσταση που υπήρχε εκείνη την περίοδο. Το σχεδόν ανύπαρκτο μπάσο έγινε κομμάτι της ταυτότητας του δίσκου, με τον ήχο να είναι ξερός, σκληρός και εντελώς άδειος από ζεστασιά.
Τα τύμπανα θυμίζουν μηχανή, οι κιθάρες είναι σφιχτές και απότομες, και όλο το μίγμα ακούγεται σαν να έχει χτιστεί με τσιμέντο. Όσοι δούλεψαν στην παραγωγή επιβεβαιώνουν ότι η απουσία χαμηλών συχνοτήτων δεν έγινε κατά λάθος. Η μπάντα και κυρίως οι James Hetfield και Lars Ulrich ήθελαν να βγάλουν έναν ήχο αυστηρό και ασυμβίβαστο, κάτι που ταίριαζε πλήρως με τη διάθεσή τους εκείνη την εποχή.
Στο παρασκήνιο, η ένταση μέσα στη μπάντα άφησε έντονο αποτύπωμα στη διαδικασία δημιουργίας του άλμπουμ. Αρχικά, οι Metallica είχαν επιλέξει τον Mike Clink, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε κάνει μεγάλη επιτυχία με το “Appetite For Destruction” των Guns N’ Roses. Η συνεργασία τους τελικά διεκόπη σύντομα.
Το στυλ παραγωγής του Clink βασιζόταν περισσότερο στην αμεσότητα και στο live feeling, γεγονός που συγκρούστηκε με τον σχολαστικό τρόπο που δούλευαν οι Metallica στο στούντιο. Ο Clink προτιμούσε να αποτυπώνει τη γενική ενέργεια μιας εκτέλεσης και απέφευγε να επιστρέφει ξανά και ξανά σε κάθε σημείο, κάτι που ενόχλησε τους James Hetfield και Lars Ulrich, οι οποίοι ήθελαν να έχουν τον πλήρη έλεγχο σε κάθε ήχο.
Υπήρξαν επίσης προβλήματα με τον προγραμματισμό και δεν υπήρχε κοινό έδαφος ως προς το πώς θα χτιζόταν ο πυκνός ήχος του δίσκου. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η κατάσταση είχε ήδη φτάσει σε αδιέξοδο και ο Lars κάλεσε τον Flemming Rasmussen, με τον οποίο είχαν ξαναδουλέψει, ζητώντας του να αναλάβει. Ο Rasmussen χρειάστηκε να ξεκινήσει σχεδόν από την αρχή, κρατώντας μόνο δύο κομμάτια από τα τύμπανα του Clink, όμως, την τελική μίξη δεν την έκανε ο ίδιος.
Αυτή ανατέθηκε στους Mike Thompson και Steven Barbiero, που δεν είχαν σχέση με τον χώρο του metal και είχαν δουλέψει κυρίως με pop και rock καλλιτέχνες. Πίσω από την κονσόλα βρίσκονταν ουσιαστικά ο James Hetfield και ο Lars Ulrich, καθορίζοντας τον ήχο του άλμπουμ σε κάθε του λεπτομέρεια. Σε μια παλιότερη συνέντευξη, είχαν σχολιάσει με ειρωνική διάθεση πως «το μπάσο ακούγεται πολύ καθαρά, όταν το ακούς».
Φωνές από μέσα και απέναντι
Αφήνοντας στην άκρη τις ενστάσεις για την παραγωγή, η δομή και τα θέματα του άλμπουμ δείχνουν μια καθαρή μετατόπιση στην ωριμότητα των στίχων των Metallica, οι οποίοι διαπνέονται από έντονη καχυποψία απέναντι σε θεσμούς. Από τη σκοτεινή οικολογική προειδοποίηση του “Blackened” μέχρι την ασφυκτική οργή του “…And Justice For All”, η θεματολογία αλλάζει ριζικά. Στο “Blackened”, ο Hetfield φωνάζει, «See our mother die, See our mother die», σκιαγραφώντας την εικόνα μιας γης που καταρρέει.
Το “Dyer’s Eve” εκφράζει μια πιο εσωτερική κρίση, με τον Hetfield να ουρλιάζει, «Dear mother, dear father, What is this hell you have put me through?», αποκαλύπτοντας ένα προσωπικό ξεκαθάρισμα με την αυστηρή παιδική του ανατροφή. Στο “One”, η απελπισία παίρνει πολιτική διάσταση με τους στίχους «Hold my breath as I wish for death, Oh please God, wake me», δίνοντας φωνή στην αγωνία ενός ακρωτηριασμένου στρατιώτη. Το ομώνυμο κομμάτι δηλώνει με ωμότητα τα λόγια «Justice is lost, Justice is raped, Justice is gone», καταγράφοντας την αποσύνθεση ενός συστήματος που έχει χάσει κάθε αξιοπιστία.
Όλα αυτά αποτυπώνουν μια ξεκάθαρη μετακίνηση της μπάντας προς θεματολογία που αφορά την κοινωνική κατάρρευση, τα ψυχικά αδιέξοδα και την αποστροφή προς την εξουσία. Οι στίχοι είναι γραμμένοι χωρίς σκοπό να χαϊδέψουν αυτιά, γεμάτοι από εικόνες φθοράς, έντασης και εσωτερικής σύγκρουσης. Ο Hetfield τότε κουβαλούσε βάρος που είχε μείνει για καιρό άλυτο, με θρήνο, τραύματα από την παιδική του ηλικία και δυσκολία να εμπιστευτεί τους γύρω του. Το “Dyer’s Eve” είναι το σημείο όπου όλα αυτά ξεσπούν χωρίς φιλτράρισμα, ίσως η πιο προσωπική και απροκάλυπτη στιγμή του δίσκου.
Grammy Award Losers
Σε επίπεδο σύνθεσης, το “…And Justice For All” κινείται σε πιο περίπλοκα μουσικά μονοπάτια. Τα κομμάτια ξεφεύγουν από τις συνηθισμένες διάρκειες, οι ρυθμοί μεταβάλλονται απότομα και τα riff επανέρχονται με σχεδόν εμμονική συνέπεια. Η μπάντα μοιάζει να καλεί τον ακροατή σε ένα σύνθετο ταξίδι, γεμάτο στρώσεις από κιθάρες, απρόβλεπτες αλλαγές και στίχους φορτισμένους με ένταση. Ξεφεύγοντας από τη φόρμα ενός κλασικού metal δίσκου, θυμίζει ένα δομημένο σχέδιο που εξερευνά μέχρι πού μπορεί να φτάσει η τεχνική και η αφηγηματική πυκνότητα μέσα στο ίδιο το είδος.
Το πιο προσιτό κομμάτι του άλμπουμ ήταν τελικά και αυτό που άφησε τη μεγαλύτερη σφραγίδα. Το “One” αποτέλεσε το πρώτο μεγάλο single της μπάντας και η τεράστια ανταπόκριση που γνώρισε ήρθε εντελώς φυσιολογικά. Έχοντας έναν σκοτεινό αντιπολεμικό χαρακτήρα, βασισμένο στο βιβλίο και την ταινία του Dalton Trumbo “Johnny Got His Gun”, το τραγούδι αφηγείται την ιστορία ενός στρατιώτη που μετά από μια έκρηξη νάρκης εγκλωβίζεται στο ίδιο του το σώμα.
Οι Metallica εξασφάλισαν τα δικαιώματα της ταινίας και χρησιμοποίησαν πλάνα από αυτή στο πρώτο τους μουσικό βίντεο. Το αποτέλεσμα ήταν ένα έντονο οπτικοακουστικό χτύπημα που άφηνε το στίγμα του στο ευρύ κοινό. Το “One” άνοιξε τον δρόμο για την είσοδο των Metallica στο MTV και τους έφερε σε επαφή με ακροατές που μέχρι τότε δεν είχαν πλησιάσει καν το thrash metal.
Η επιτυχία του “One” λειτούργησε ως τεράστια προώθηση για τη μπάντα. Η πρώτη τους υποψηφιότητα για Grammy κατέληξε σε μια μεγάλη έκπληξη, καθώς το βραβείο πήγε τελικά στους Jethro Tull. Το συγκεκριμένο συμβάν προκάλεσε ταυτόχρονα θυμό και νευρικό γέλιο. Οι Metallica απάντησαν με το γνωστό τους χιούμορ, προτείνοντας να κολλήσουν στον δίσκο τους ένα αυτοκόλλητο με τη φράση “Grammy Award Losers”.
Οι Metallica στη σκιά της απώλειας
Έξω από το στούντιο, η μπάντα περνούσε τις δικές της αλλαγές. Στην περιοδεία “Damaged Justice”, ενσωμάτωσαν πιο σκηνοθετημένα στοιχεία στη live παρουσία τους, στήνοντας ένα γιγαντιαίο άγαλμα της Lady Justice με το όνομα “Edna”, το οποίο τελικά διαλυόταν στη σκηνή.
Πίσω από τα φώτα της σκηνής, η ατμόσφαιρα είχε χάσει τη συνοχή της. Οι εντάσεις ανάμεσα στα μέλη είχαν αρχίσει να δυναμώνουν, η χρήση ουσιών είχε πάρει την ανιούσα και το ψυχικό βάρος από την απώλεια του Cliff Burton συνέχιζε να τους πλακώνει.
Κάθε μέλος προσπαθούσε με τον δικό του τρόπο να διαχειριστεί τη φήμη που διογκωνόταν ραγδαία, με αποτέλεσμα οι ζωές τους να τραβούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο Jason Newsted έμεινε εκτός από το ουσιαστικό δημιουργικό κομμάτι της μπάντας. Αυτό συνέβη πιθανότατα επειδή το βασικό δίδυμο των Hetfield και Ulrich διατηρούσε τον έλεγχο, σε συνδυασμό με τους χρονικούς περιορισμούς και το γεγονός ότι οι ισορροπίες στο εσωτερικό του σχήματος αγνοούνταν μετά τον θάνατο του Cliff.
Οι εσωτερικές ισορροπίες και οι άτυπες ιεραρχίες φαίνεται πως είχαν από την αρχή επηρεάσει τον ρόλο του μέσα στο συγκρότημα. Στην ηχογράφηση του άλμπουμ, ολοκλήρωσε τα μέρη του στο μπάσο ολομόναχος, μέσα σε λίγες μέρες. Αργότερα δήλωσε πως ένιωθε σαν να ήταν ένας απλός session μουσικός σε μια μπάντα που στα χαρτιά ήταν και δική του. Μέσα σε αυτό το ψυχρό κλίμα, συνέχισε κανονικά τις περιοδείες, τις συνεντεύξεις και όσα περίμενε το κοινό από εκείνον. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να εκτιμηθεί πραγματικά η παρουσία και η προσφορά του.
Η απρόσμενη νίκη του “…And Justice For All”
Όταν το “…And Justice For All” κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1988, ξεπέρασε αμέσως τις αρχικές εκτιμήσεις. Πολλοί αμφέβαλλαν αν η μπάντα θα μπορούσε να συνεχίσει χωρίς την καθοριστική παρουσία του Cliff, περιμένοντας ένα μουσικά ασταθές αποτέλεσμα. Οι οπαδοί αναρωτιόνταν αν θα ακούσουν μια επανάληψη του “Master Of Puppets” ή ένα άλμπουμ που θα έψαχνε τον δρόμο του χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα. Το τελικό δημιούργημα διέψευσε εντελώς όλες αυτές τις προβλέψεις και χάραξε τη δική του πορεία.
Μιλάμε για έναν δίσκο με τεχνική ακρίβεια, ενέργεια και στιχουργικό βάθος, ο οποίος πήγε το thrash metal σε κατευθύνσεις που έμεναν ανεξερεύνητες μέχρι τότε. Έγινε το πιο εμπορικά επιτυχημένο άλμπουμ της μπάντας εκείνη την εποχή και έγινε πλατινένιο μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Η απήχησή του ξεπέρασε κατά πολύ τους πίνακες επιτυχιών του Billboard. Για μια ολόκληρη γενιά μουσικών, έδειξε ξεκάθαρα ότι η ένταση και η πολυπλοκότητα μπορούν να βρουν άπλετο χώρο και στο ευρύ κοινό. Έτσι, άνοιξε τον δρόμο για την πιο άμεση και συμπαγή κατεύθυνση του επόμενου δίσκου, του “Black Album”.
Αφήνοντας πίσω τα προβλήματα και τις εντάσεις, το “…And Justice For All” παραμένει ένα κομβικό σημείο στην πορεία τους. Αποτυπώνει τη μπάντα σε μια φάση αλλαγής, φανερά επηρεασμένη από την απώλεια, σε φάση αναζήτησης και παράλληλα αποφασισμένη να προχωρήσει μπροστά. Είναι ένας δίσκος ασυμβίβαστος, ο οποίος απαιτεί την προσοχή του ακροατή για να γίνει κατανοητός. Λειτουργεί καθαρά ως δήλωση στάσης, μουσικά και ανθρώπινα, καταγεγραμμένη σε μια περίοδο όπου οι Metallica διάλεξαν να συνεχίσουν την πορεία τους βάζοντας τους δικούς τους όρους.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Metallica
Album: …And Justice for All
Label: Elektra
Release Date: 07/09/1988
Genre: Thrash Metal
1. Blackened
2. …And Justice for All
3. Eye of the Beholder
4. One
5. The Shortest Straw
6. Harvester of Sorrow
7. The Frayed Ends of Sanity
8. To Live Is to Die
9. Dyers Eve
Producer: James Hetfield, Flemming Rasmussen, Lars Ulrich
Metallica: James Hetfield (Φωνή, κιθάρα, πιάνο), Kirk Hammett (Κιθάρα), Jason Newsted (Μπάσο), Lars Ulrich (Τύμπανα)
Metallica (OW) | Deezer | Facebook | Instagram | Live Metallica | Spotify | TikTok | Twitter | YouTube
