Είναι μάλλον αδύνατο να σκεφτείς σήμερα τους Metallica χωρίς τον James Hetfield πίσω από το μικρόφωνο. Ακόμα κι αν υπάρχουν πιο τεχνικοί τραγουδιστές εκεί έξω, η δική του χαρακτηριστική φωνή είναι αυτή που έδωσε την απόλυτη ταυτότητα στους θρύλους του thrash εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Στα πρώτα βήματα της μπάντας όμως, ο ίδιος ένιωθε τεράστια αμηχανία στο να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής.
Μπορεί να ακούγεται παράξενο, αλλά ένας από τους ανθρώπους που έγινε σύμβολο του metal frontman ήταν εξαιρετικά εσωστρεφής. Στα πρώτα χρόνια των Metallica προτιμούσε να μένει ένα βήμα πίσω, μακριά από τα πολλά φώτα. Ένιωθε τόση ανασφάλεια που είχε φτάσει στο σημείο να προτείνει σε άλλους τραγουδιστές να αναλάβουν τα φωνητικά της μπάντας.
Για πάρα πολύ καιρό δεν πρόσεχε καθόλου τη φωνή του, κάτι που άλλαξε ριζικά όταν μπήκαν στο στούντιο για το “The Black Album”. Όπως έχει εξηγήσει ο ίδιος αρκετές φορές στο παρελθόν, πήρε τη θέση καθαρά από ανάγκη. «Ποτέ δεν ήθελα να γίνω τραγουδιστής. Ψάχναμε απλά να παίξουμε και τα τραγούδια έπρεπε να έχουν στίχους, οπότε είπα ότι θα το κάνω εγώ». Με τον παραγωγό Bob Rock στο πλευρό τους, τα δεδομένα άλλαξαν εντελώς, ειδικά όταν έπιασαν στα χέρια τους το “Nothing Else Matters”.
Η βασική μελωδία του συγκεκριμένου κομματιού γράφτηκε εντελώς τυχαία. Ο James Hetfield μιλούσε στο τηλέφωνο και από βαρεμάρα άρχισε να παίζει με τις ανοιχτές χορδές της κιθάρας του. Σύντομα κατάλαβε ότι αυτό που ακουγόταν είχε ενδιαφέρον και άρχισε να το χτίζει. Στην αρχή δίσταζε να το παίξει στα υπόλοιπα μέλη γιατί φοβόταν πως ακούγεται υπερβολικά μαλακό για τα δεδομένα τους. Όταν ο Lars Ulrich έπιασε τη μελωδία, επέμεινε να το δουλέψουν σοβαρά, αναγκάζοντας τον φίλο του να έρθει αντιμέτωπος με τον μεγαλύτερο φόβο του. Έπρεπε να τραγουδήσει απολύτως καθαρά.
Για να καταφέρει να βρει τις σωστές αναπνοές και τον τόνο του, έκανε μαθήματα μέχρι και με ψάλτη συναγωγής. Αυτή η διαδικασία τον βοήθησε να ξεκλειδώσει το φωνητικό του εύρος και να ξεφύγει από την πεπατημένη των προηγούμενων δίσκων. Ο παραγωγός τον καθοδηγούσε συνεχώς στις ηχογραφήσεις, ψάχνοντας τις σωστές διακυμάνσεις ώστε η φωνή να ξεχωρίζει καθαρά μέσα στον ήχο του συγκροτήματος.
Διαβάστε επίσης: Nothing Else Matters: Το κομμάτι που δεν έπρεπε να ακούσουμε ποτέ
Ο Hetfield παραμένει μέχρι και σήμερα ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού του. Ακόμα και τώρα, όταν ακούει τη συγκεκριμένη στούντιο ηχογράφηση, νιώθει άβολα με ένα ελαφρύ τρέμουλο στη φωνή του κατά τη διάρκεια του πρώτου κουπλέ. Ξέρει καλά ότι το αποτέλεσμα είναι εντελώς φυσικό, καθώς δεν χρησιμοποιήθηκε καμία ψηφιακή διόρθωση, όμως ο ίδιος εξακολουθεί να θεωρεί την ερμηνεία του αδύναμη σε εκείνο ακριβώς το δευτερόλεπτο.
