Οι VNV Nation του Ronan Harris επιστρέφουν στην Ελλάδα. Ο τραγουδιστής, δημιουργός και παραγωγός τους μιλάει στο DEPART και εξηγεί πώς ακούει και γράφει μουσική και μοιράζεται τις σκέψεις του σε μια σαρωτική συνέντευξη.
Μιλώντας για μεγάλα πλάνα. Το Death Disco Open Air Festival είναι ίσως η πρώτη φορά που η Ελλάδα θα ζήσει ένα τόσο μεγάλο φεστιβάλ τέτοιου είδους.
Εξεπλάγην όταν το είδα, έπρεπε να έχει γίνει καιρό. Πολλές χώρες έχουν τέτοια φεστιβάλ, τόσο για αυτό το είδος μουσικής όσο και για άλλα. Δείχνει μια τρομερή αλλαγή, την αλλαγή συμπεριφοράς στο κοινό. Μια μεγάλη γκάμα από φίλους πολλών ειδών μουσικής πηγαίνουν σε τέτοια γεγονότα και αυτό δείχνει ελπίδα.
Πώς αισθάνεστε που είστε headliners στο πρώτο darkwave festival της Ελλάδας;
Είναι τιμή μας που μας επέλεξαν και αυτό δείχνει την εμπιστοσύνη που έχουν οι διοργανωτές σε εμάς. Με δεδομένο πως το κοινό δεν έχει επαναστατήσει ζητώντας άλλους στη θέση μας, δείχνει ότι είναι χαρούμενοι με την επιλογή των VNV Nation και αυτό με κάνει επίσης χαρούμενο. Υπόσχομαι ότι θα είμαι εκεί, πιο ξεκούραστος και έτοιμος. Θα περάσουμε τέλεια και θα φέρουμε όλη μας την ενέργεια, καθώς το τουρ μας στην Ευρώπη ήταν τρομερό και οι αντιδράσεις του κοινού ολοένα και πιο καλές.
Τώρα μια ερώτηση για όσους δεν είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένοι με τη μουσική σας. Τι είναι οι VNV Nation, τι πρεσβεύουν και πώς θα περιγράφατε τη μουσική σας;
Είναι μια μίξη ηλεκτρονικών στυλ και εμπνέομαι από την underground και την alternative σκηνή. Όπως και σε άλλα είδη γράφεις στίχους και ρεφρέν, αλλά δεν ακολουθείς τις πεπατημένες. Η μουσική μας είναι καθαρτική, γράφω για τη φιλοσοφία μου, τις εμπειρίες μου και το πώς βλέπω τον κόσμο. Η μουσική μας μπορεί να είναι μεταφυσική και ποιητική, καθώς γράφεται από έναν προς έναν.
Αφορά την ανθρώπινη εμπειρία, την εξέλιξη και το να γίνεσαι καλύτερο άτομο χωρίς να προδίδεις τις αξίες σου και το ποιος είσαι. Η μουσική μας δεν συμβιβάζεται, αφορά το να είσαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου και αυτό είναι μια μεγάλη διαδικασία που παίρνει καιρό να διαμορφωθεί. Μπορεί επίσης να είναι βαθιά συναισθηματική.
Σίγουρα η μουσική των VNV Nation δεν είναι σαν τη μουσική που γράφει η Katy Perry ή η Taylor Swift ή οτιδήποτε άλλο επιπόλαιο και βαρετό
Αν δεν μας έχει ακούσει κάποιος πρώτη φορά και θέλει να πάρει μια ιδέα, θα έλεγα να ακούσει το “Illusion”. Είναι ένα κομμάτι που χτυπάει μια εσωτερική χορδή και είναι το πιο δημοφιλές τραγούδι μας, αν και δεν το έγραψα με αυτό στον νου μου. Για την ακρίβεια, σκεφτόμουν αν θα το συμπεριλάβω στην κυκλοφορία ή όχι γιατί ήταν αρκετά pop.
Είμαστε μια ηλεκτρονική μπάντα, φέρνω ήχους από synths και από άλλα σημεία, καθώς ένα τραγούδι μας μπορεί να ακούγεται πιο συμφωνικό και άλλο πιο ροκ και πιο βαρύ. Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να πιστέψω πόσο δημοφιλές έγινε το “Illusion” ενώ θα περίμενε κανείς το “Nova” να έχει αυτή τη θέση.
(Σε αυτό το σημείο, δείχνει με τα χέρια του την αναλογία ανθρώπων που ακούνε καθημερινά το “Illusion”, το “Nova”, και τα υπόλοιπα τραγούδια των VNV Nation. Η διαφορά μεταξύ των δύο πρώτων είναι μεγάλη, ενώ η διαφορά των δύο αυτών κομματιών με το πόσο το κοινό ακούει όλη την υπόλοιπη δισκογραφία τους, απλά χαοτική).
Και αναλογιστείτε ότι την υπόλοιπη μουσική μας την ακούνε καθημερινά πάρα πολλοί άνθρωποι, άρα καταλαβαίνετε ότι τα “Illusion” και “Nova” είναι δημοφιλή και σε ανθρώπους που δεν προτιμούν το σύνολο της μουσικής που γράφουμε.
VNV σημαίνει Victory Not Vengeance, σημαίνει δηλαδή να πετυχαίνεις τους στόχους σου χωρίς να προκαλείς κακό σε άλλους
Υπάρχουν τόσες πλευρές σε αυτό που κάνω, αλλά το βασικό στοιχείο είναι να εκφράζω ποιος είμαι εγώ τώρα σε αυτόν τον πλανήτη. Φιλοσοφώ αυτά τα οποία αντιμετωπίζουμε καθημερινά και η μουσική μου είναι για άτομα που τους αρέσει να εμβαθύνουν. Σίγουρα δεν είναι σαν τη μουσική που γράφει η Katy Perry ή η Taylor Swift ή οτιδήποτε άλλο επιπόλαιο και βαρετό. Δεν είναι pop μουσική που είναι εύκολη να την καταπιείς, καθώς είναι ειλικρινής με πολλούς τρόπους.
VNV σημαίνει Victory Not Vengeance, σημαίνει δηλαδή να πετυχαίνεις τους στόχους σου χωρίς να προκαλείς κακό σε άλλους καθώς το κάνεις και χωρίς να εκφράζεις πικρία. Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν σε πόλεις και χωριά χωρίς την ευκαιρία να βγουν πιο έξω, όμως εγώ έπρεπε να φύγω από την Ιρλανδία γιατί ήθελα να δω τον κόσμο και πήγα στο Λονδίνο όπου βρισκόταν όλη η δράση.
Πολλοί άνθρωποι που γνώριζα μιλούσαν πάντα για το ότι θέλουν να κάνουν κάτι, αλλά δεν το έκαναν ποτέ και ξόδεψαν τη ζωή τους μετανιώνοντας. Για εμένα η διαδικασία της προσπάθειας, ακόμη και όταν αποτύγχανα, μου έμαθε τόσα πολλά, καθώς όλα τα μεγάλα λάθη και οι επιτυχίες μου με έχουν βοηθήσει. Έτσι είναι η ζωή, βγες εκεί έξω και κάνε κάτι.
Πολλοί άνθρωποι τείνουν να συνδέουν τους VNV Nation με το ιδίωμα της future pop, όμως αποδέχεστε αυτόν τον χαρακτηρισμό ή προτιμάτε την παραδοχή πως η μουσική σας περιγράφει την πραγματικότητα του παρόντος;
Η μουσική μου είναι alternative/electronic και τη μια μέρα μπορεί να μοιάζει με soundtrack, την άλλη με ροκ ή με παραμορφωμένο dance κομμάτι. Μπορεί να είναι groovy ή μια μπαλάντα, καθώς οι VNV είναι δική τους κατηγορία επειδή η ποικιλία τραγουδιών και ειδών μουσικής σε μια κυκλοφορία είναι τεράστια. Αυτό συμβαίνει κυρίως διότι οι δουλειές μας είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να ακούγονται στην ολότητά τους.
Ο όρος future pop δεν γεννήθηκε για να χαρακτηρίσω τους VNV Nation, αλλά ήταν ένας ορισμός που «γέννησα» με μια άλλη μπάντα με σκοπό να κοροϊδέψω τους ραδιοφωνικούς σταθμούς στη Γερμανία ώστε να παίξουν τη μουσική μας. Δημιουργήσαμε αυτόν τον ορισμό και σε συνεννόηση με μια άλλη μπάντα είπαμε ότι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί δεν ήθελαν να παίξουν τραγούδια μας επειδή είχαμε συνδεθεί, στη Γερμανία τότε, με τη σκοτεινή σκηνή. Στη Γερμανία αυτή η σκηνή περιλαμβάνει τα πάντα, μεταξύ άλλων και το black metal.
Ο ορισμός future pop δημιουργήθηκε για να τους κοροϊδέψουμε ώστε να παίξουν τραγούδια μας
Σκέφτηκα πως υπάρχουν στοιχεία στη σκοτεινή σκηνή που μου ταιριάζουν, γιατί άκουγα τέτοια μουσική, όμως όταν συνδεόσουν με αυτή τη σκηνή, δεν ακουγόσουν στο ραδιόφωνο. Έλεγαν πως «αυτοί είναι goths, κάθονται σε υπόγεια εκκλησιών με κεριά» και χρησιμοποιούσαν τις γνωστές, συντηρητικές εικόνες που κατασκευάζουν. Νόμιζαν ότι καθόμασταν και τρώγαμε ανθρώπους, ενώ εγώ δεν φοράω καν μαύρα αυτή τη στιγμή.
Δεν με ενδιαφέρει καθόλου τι χρώματα φοράει ο άλλος και πώς ντύνεται, όμως ο ορισμός future pop δημιουργήθηκε για να τους κοροϊδέψουμε ώστε να παίξουν τραγούδια μας και να πιστέψουν πως αυτό ήταν ένα νέο είδος. Σκεφτόμουν πως εμείς και το άλλο συγκρότημα δεν ακουγόμαστε σαν παραδοσιακή goth μπάντα και δεν το έλεγα εννοώντας ότι υπήρχε κάτι κακό με αυτά τα σχήματα, αλλά για να μας διαχωρίσω και να μας δώσω μια άλλη ταυτότητα. Δούλεψε, όμως δυστυχώς έναν μήνα μετά οι δισκογραφικές άρχισαν να χαρακτηρίζουν κάθε κυκλοφορία ως future pop, είτε ήταν είτε όχι, και σίγουρα δεν ακούγονταν σαν εμάς.
Τώρα υπάρχει ένα κύμα στις ΗΠΑ εδώ και δέκα χρόνια περίπου ονομάζεται επίσης future pop και είναι παρακλάδι της hip-hop.
Αναφερθήκατε στο “Illusion” και καθώς είμαι gamer, καταλαβαίνετε πού το πάω.
Το άκουσες στο τέλος του “Hellblade: Senua’s Sacrifice”.
Ακριβώς, ήθελα να σε ρωτήσω πώς συνέβη αυτό και αν ήταν να ντύσεις ένα άλλο video game με τη μουσική σου, παλιότερο, τωρινό ή και μελλοντικό, ποιο θα ήταν;
Οφείλω να σου πω κάτι που δεν θα σου αρέσει, καθώς δεν είμαι gamer και δεν ήμουν ποτέ. Δεν έχω καμία ιδέα για τα video games, όμως οι δημιουργοί του “Hellblade: Senua’s Sacrifice” με ρώτησαν αν θα τους έδινα ένα τραγούδι μας και τους απάντησα θετικά. Αν κάποιος με ρωτήσει αν μπορεί να χρησιμοποιήσει τραγούδι μας στο podcast του ή σε ένα video, πάντα ρωτάω τι αφορά, γιατί δεν θέλω να χρησιμοποιηθεί το κομμάτι λανθασμένα.
Όταν μου εξήγησαν την ιστορία και τον συμβολισμό του “Hellblade: Senua’s Sacrifice”, κατάλαβα ότι φέρει ένα βαθύ μήνυμα για την ψυχική υγεία, το οποίο αρκετοί ένιωσαν ενώ άλλοι δεν το αντιλήφθηκαν. Η ψυχωσική διαταραχή έχει έντονη παρουσία στο παιχνίδι και είναι κάτι που πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν καθημερινά χωρίς να μιλάνε για αυτό, γεγονός που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφασή μου.
Είναι τεράστια τιμή που τόσοι άνθρωποι ένιωσαν συναισθηματικά ενωμένοι με ένα τραγούδι που έγραψες για να αποδεχθείς το ποιος ήσουν ως έφηβος
Όλοι μας έχουμε βιώσει δυσκολίες στην ψυχική μας υγεία ανά διαστήματα και το ότι πίστευαν πως αυτό το τραγούδι συνόψιζε το συναίσθημα στο κλείσιμο του παιχνιδιού, με εντυπωσίασε. Έχω φίλους που είναι gamers και ξέρω πως συνδέονται με τα video games, καθώς αποτελούν έναν τρόπο διαφυγής από την πραγματικότητα προς μια ατελείωτη ουτοπία.
Πήρα τόσα πολλά μηνύματα από τον κόσμο για αυτό το τραγούδι χάρη στο παιχνίδι, από εφήβους και μητέρες μέχρι ανθρώπους που δεν μπορούσαν να δώσουν φωνή σε αυτό που ένιωθαν και τα κατάφεραν μέσω αυτού. Δεν το θεωρώ κομπλιμέντο, αλλά τεράστια τιμή που τόσοι άνθρωποι ένιωσαν συναισθηματικά ενωμένοι με ένα τραγούδι που έγραψες για να αποδεχθείς το ποιος ήσουν ως έφηβος. Είναι ένα κομμάτι εμπνευσμένο από συζήτηση με έναν νέο και τα προβλήματά του, όπου δίνω τις συμβουλές μου για να εξηγήσω πώς θα τα ξεπεράσει.
Υπάρχει μια χαζή φράση που λέει πως όλα θα είναι καλά, αλλά τι συμβαίνει τώρα και τι κάνουμε για να αλλάξουμε το παρόν. Το τραγούδι ήρθε έτσι, όπως όλα τα τραγούδια έρχονται στο μυαλό μου ξαφνικά και τα επαναλαμβάνω συνεχώς μέχρι να τα γράψω, καθώς μόνο τότε σταματάει να παίζει η μουσική μέσα μου. Είναι σαν κάποιος να μου στέλνει μηνύματα από ένα άλλο σύμπαν και, παρόλο που δεν πιστεύω κάτι τέτοιο, έτσι νιώθω αρκετές φορές.
Βρίσκετε χρόνο να ακούσετε μουσική αυτόν τον καιρό;
Ακούω συνεχώς μουσική και κάθε εβδομάδα ανακαλύπτω κάτι διαφορετικό, από organic ambient και κλασική μέχρι avant-garde, underground electro και underground melancholic pop. Ακούω μουσική γιατί με εμπνέει ή με κάνει να νιώθω κάτι και όχι για να γράψω δικά μου κομμάτια, ενώ ζητάω συνεχώς από ανθρώπους να μου προτείνουν νέα πράγματα.
Όταν ήμουν σε περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο είχα την πολυτέλεια να ταξιδεύω με άτομο του crew που είχε τρομερές playlists στη διάθεσή του. Κρατούσα ονόματα καλλιτεχνών γιατί ήταν η πρώτη φορά που άκουγα τόση πολλή μουσική που δεν είχα ακούσει ξανά και δεν βάζω όρια σε αυτά που ακούω. Η διεθνής γλώσσα είναι η γλώσσα της μουσικής που προσφέρει συναίσθημα.
Σε πέντε χρόνια από τώρα, πού φαντάζεσαι τον εαυτό σου;
Το μέλλον γράφεται καθημερινά, αν και μεγαλώνοντας κάθε δεκαετία διαγραφόταν ένα τρομερό μέλλον μπροστά μας. Τα πάντα έμελλε να είναι εξαιρετικά αλλά αυτό ξεχάστηκε, καθώς ακούγαμε για μεγάλες εφευρέσεις που έρχονται και δεν ήρθαν ποτέ. Κρατούσα σημειώσεις μέσα στα χρόνια για όλα αυτά, όπως για νέες μπαταρίες που δεν θα χρειάζονταν φόρτιση ή για πιθανές θεραπείες, και τελικά αναρωτιέσαι πού βρίσκονται όλα αυτά που άκουγες πριν από είκοσι χρόνια.
Θα βρούμε άραγε τον χρόνο να κοιτάξουμε τα προβλήματα που υπάρχουν και να βρούμε ρεαλιστικές λύσεις για αυτά ή θα συνεχίσουμε να κοροϊδεύουμε τον κόσμο ταΐζοντάς τον με πράγματα που τον κάνουν να πιστεύει ότι χρειάζεται αλλά δεν του προσφέρουν τίποτα. Πότε θα λύσουμε τα πραγματικά προβλήματα αντί να δημιουργούμε νέα, καθώς φαίνεται πως είτε εμείς δεν ενδιαφερόμαστε να λυθούν είτε αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία δεν ενδιαφέρονται να τα λύσουν. Δεν έχει σημασία η πολιτική τους τοποθέτηση, αφού από κάθε πλευρά αντιμετωπίζουμε την ίδια κατάσταση.
Τα ΜΜΕ που ασχολούνται με την Τέχνη έχουν αλλάξει με αρκετούς τρόπους και αναρωτιέμαι αν αυτές οι αλλαγές έχουν σκοτώσει μέρος της μαγείας της μουσικής.
Το internet επέτρεψε σε πολλά μέσα να μεγαλώσουν, αλλά η αλαζονεία του Τύπου δεν άλλαξε ποτέ. Οι κριτικοί, αν δεν ασκούν εποικοδομητική κριτική, είναι άνθρωποι που δεν μπορούν να είναι δημιουργικοί και δεν καταλαβαίνω πώς ένα άτομο που γράφει για ένα μέσο έχει πάρει αυτή τη θέση επειδή τάχα μπορεί να πει, περισσότερο από κάθε άλλον, αν κάτι είναι καλό ή όχι.
Είτε έχω δέκα ακροατές είτε ένα εκατομμύριο, αυτό δεν σημαίνει πως αυτό που κάνω είναι αυτόματα κακό ή καλό αντίστοιχα, καθώς είναι προφανώς ζήτημα διαφήμισης.
Νομίζω πως το καλύτερο που συνέβη χάρη στο internet είναι ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα μέσα που επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα είδη μουσικής. Αν ακούσω μια μπάντα όπως οι Hammock, που τους αγαπώ, και το πω σε ανθρώπους, με ρωτούν γιατί το ακούω, όμως εμένα με βοηθάει να ηρεμήσω και να ταξιδέψω σε μέρη που αλλιώς δεν θα πήγαινα.
Θυμάμαι έναν άνδρα εβδομήντα χρονών που ήταν στο αυτοκίνητο με την εγγονή του και η μικρή επέμενε να βάλουν VNV Nation στον δρόμο για το σχολείο
Το ίδιο συμβαίνει όταν ακούω A Winged Victory for the Sullen, organic New York classical ή κάτι experimental monotone, καθώς μπορώ να βρω fanzines, μικρές σελίδες και χομπίστες που ενδιαφέρονται για αυτή τη μουσική. Το internet έδωσε φωνή σε αυτούς τους ανθρώπους και μου επιτρέπει να έχω πρόσβαση σε όλα αυτά, ανακαλύπτοντας νέα μουσική συνεχώς.
Χρησιμοποιώ το internet από το 1990 και δούλευα στη βιομηχανία, καθώς ξεκίνησα με text-based μορφή σε μια ενθουσιώδη εποχή που μου θύμιζε την ταινία “War Games”. Είχα πρόσβαση σε τόσα πολλά διαφορετικά είδη μουσικής και πιστεύω πως δεν μπορείς να βάζεις την τέχνη σε τόσο μικρά στεγανά. Κάθε μπάντα έχει μεγάλο φάσμα και όταν οι άνθρωποι σε περιορίζουν, τόσο πιο δύσκολο είναι να γίνεις αποδεκτός από ακροατές που θα κέρδιζαν από τη μουσική σου, αλλά θεωρούν λανθασμένα πως δεν παίζεις ένα είδος που θα τους άρεσε.
Υπάρχουν συγκροτήματα που παλεύουν ασταμάτητα για να ακουστούν, όμως αν είναι να τραγουδάς μόνο στο μπάνιο σου, τότε μείνε εκεί. Εγώ έγραψα και δημοσίευσα τη μουσική μου γιατί θεωρώ πως δεν υπάρχει ιδιοκτησία σε αυτήν. Υπάρχουν παιδιά δώδεκα και δεκατριών χρονών που μας ακούνε και οι γονείς τους αναρωτιούνται τι είναι αυτό, ενώ θυμάμαι έναν άνδρα εβδομήντα χρονών που ήταν στο αυτοκίνητο με την εγγονή του και η μικρή επέμενε να βάλουν VNV Nation στον δρόμο για το σχολείο. Εκείνος δεν μας είχε ακούσει ποτέ και καταλήξαμε να έχουμε τεράστιες φιλοσοφικές και επιστημονικές συζητήσεις μέσω e-mail.
Ξέρω μεγάλους ανθρώπους που ακούνε black metal, καθώς δεν υπάρχουν όρια παρά μόνο αυτά που βάζεις στον εαυτό σου. Το μόνο που δεν μπορώ να ακούσω είναι χαζή μουσική.
Αυτή ήταν μια από τις καλύτερες συνεντεύξεις που έχω κάνει ποτέ και η πρώτη μέσω Zoom έπειτα από δέκα χρόνια.
Νιώθω υπερήφανος και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για αυτό το βραβείο (γελάει), οπότε θα σε δω σύντομα στην Αθήνα.