Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πως η αγάπη μου για τους Rotting Christ είναι καθαρά οπαδική και ότι, όταν μιλάω για αυτούς, συχνά χάνω κάθε έννοια αντικειμενικότητας. Παράλληλα, έχω άλλον δίσκο που θεωρώ τον καλύτερό τους και άλλον που είναι ο προσωπικά αγαπημένος μου. Αν έπρεπε να διαλέξω έναν ως τον πιο αγαπημένο, αυτός θα ήταν το “Triarchy of the Lost Lovers”. Ως κορυφαίο όμως, εκείνον που συγκεντρώνει όλες τις πτυχές των Rotting Christ σε απόλυτη ισορροπία, θα τοποθετούσα το “Theogonia”. Κάτω από τη βαριά σκιά αυτού του «θηρίου» κυκλοφόρησε ο δέκατος δίσκος τους, το “Aealo”, και μοιραία δεν απέκτησε ποτέ τον χώρο και την προσοχή που του αναλογούσαν.
Ωστόσο, η ανακοίνωση μιας επανηχογράφησής του, τουλάχιστον στα χαρτιά, μου έμοιαζε παράλογη. Συνήθως, μια τέτοια κίνηση υπονοεί ότι στην αρχική του μορφή υπήρχε κάτι ανολοκλήρωτο ή προβληματικό που έπρεπε να διορθωθεί. Μια λογική με την οποία διαφωνώ, καθώς θεωρώ το “Aealo” ένα εξαιρετικό άλμπουμ, που μάλιστα περιλαμβάνει και δύο από τα αγαπημένα μου κομμάτια των Rotting Christ, τα “Santa Muerte” και “Noctis Era”.
Εδώ προκύπτει φαινομενικά ένα παράδοξο. Η επανηχογραφημένη έκδοση του “Aealo” παραμένει, σε επίπεδο δομής και σύνθεσης, απολύτως πιστή στο πρωτότυπο, αποφεύγοντας συνειδητά οποιονδήποτε εκσυγχρονισμό που θα αλλοίωνε την ταυτότητά του. Θα μπορούσε κανείς εύλογα να αναρωτηθεί ποιος είναι τότε ο λόγος ύπαρξής της. Η απάντηση βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά στον τρόπο εκτέλεσης. Η πιο άμεσα αντιληπτή διαφορά αφορά την παραγωγή, την οποία αυτή τη φορά αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου ο ίδιος ο Σάκης Τόλης, και αυτό δεν είναι καθόλου ασήμαντο.
Το αρχικό “Aealo” είχε έναν ορμητικό χαρακτήρα και μια δυναμική που έβγαινε μπροστά χωρίς φίλτρα. Η re-recorded εκδοχή ακολουθεί διαφορετική κατεύθυνση, δίνοντας έμφαση στο βάρος και στη διάρκεια του ήχου: τα τύμπανα ακούγονται πιο γεμάτα, οι χαμηλές συχνότητες στηρίζουν περισσότερο το σύνολο και οι χορωδίες απλώνονται με μεγαλύτερη άνεση, δημιουργώντας μια πιο επιβλητική εικόνα. Συνολικά, πρόκειται για μια εκδοχή πιο προσεγμένη και αισθητά πιο «γυαλισμένη» σε σχέση με το πρωτότυπο.
Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι αυτό αποτελεί αυτομάτως πλεονέκτημα, ωστόσο τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Σε κομμάτια που βασίζονται κυρίως στη δύναμη, όπως το “Daimonon Vrosis”, η αρχική έκδοση λειτουργεί πιο άμεσα και επιθετικά, ενώ η επανηχογράφηση χρειάζεται χώρο και ένταση για να αναδείξει πλήρως τα ατού της. Ίσως αυτό να ακούγεται υπερβολικό, όμως η ένταση στην οποία ακούγονται οι δύο εκδοχές παίζει καθοριστικό ρόλο. Όταν παίζεται δυνατά, η re-recorded εκδοχή του “Aealo” είναι επιβλητική και σαρωτική, σε χαμηλότερη ένταση, όμως, μοιάζει ελαφρώς συγκρατημένη. Όμως, σε κομμάτια με πιο πλούσια δομή, καλή ώρα σαν το “Dub-Sag-Ta-Ke”, η ανανεωμένη παραγωγή του Σάκη λειτουργεί ξεκάθαρα υπέρ τους. Η ενορχήστρωση ακούγεται πιο καθαρή και ισορροπημένη, ενώ λεπτομέρειες που στην αρχική έκδοση χάνονταν κάπου στο βάθος, εδώ αναδεικνύονται και εντάσσονται ομαλά στον συνολικό ήχο.
Τα φωνητικά αποτελούν ένα ακόμη βασικό σημείο διαφοροποίησης. Στη νέα εκδοχή του “Aealo”, ο Σάκης Τόλης δείχνει ξεκάθαρα την ικανότητά του να προσαρμόζει τη φωνή του στις ανάγκες κάθε κομματιού. Η ερμηνεία του δεν κινείται πια με έναν ενιαίο τρόπο, αλλά αλλάζει ύφος και ένταση ανάλογα με την ατμόσφαιρα και το νόημα της σύνθεσης. Να πω, όμως, και την αμαρτία μου, σε ορισμένα σημεία μου έλειψε η βιαιότητα του «original» “Aealo”, αν και αυτό μπορεί να οφείλεται καθαρά στο δέσιμο που έχω με συγκεκριμένα κομμάτια.
Αυτή η διαφοροποίηση δεν περιορίζεται μόνο στα φωνητικά, αλλά διατρέχει μεγάλο μέρος του άλμπουμ. Το “Fire, Death And Fear”, για παράδειγμα, κερδίζει σε ευκρίνεια και ρυθμική σαφήνεια στην επανηχογράφηση, αλλά χάνει σε κάποιο βαθμό από την ηχητική του βιαιότητα. Ο ρυθμός γίνεται πιο έντονος, σχεδόν στρατιωτικός, κάτι που συνάδει με τη σημερινή λογική των Rotting Christ, αλλά μαλακώνει ελαφρώς το τραγούδι. Από την άλλη πλευρά, κομμάτια που βασίζονται στην ατμόσφαιρα, όπως το “Noctis Era”, επωφελούνται από τη νέα διευρυμένη ηχητική παλέτα και, ως αποτέλεσμα, φαίνονται ακόμη καλύτερα.
Άλλο ένα καθαρό σημείο σύγκρισης προκύπτει στο “Orders From The Dead”. Με τη συμμετοχή της Diamanda Galás, το κομμάτι αποτελούσε εξαρχής μια ιδιαίτερη προσθήκη στη δουλειά των Rotting Christ. Αυτό συνέβαινε κυρίως διότι ήταν περισσότερο ένα τελετουργικό outro παρά «κανονικό» τραγούδι. Στο re-recorded, η μουσική υπόκρουση είναι πιο γεμάτη, δίνοντας στη σύνθεση μια πιο στρωτή ροή. Αν και με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται ο κινηματογραφικός του χαρακτήρας, η αρχική εκδοχή παραμένει πιο σκοτεινή, αφήνοντας περισσότερο χώρο στην Galás. Στη νέα εκδοχή, η φωνή της εντάσσεται σε ένα πιο δομημένο μουσικό πλαίσιο, κάτι που μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά για κάθε ακροατή, ανάλογα με το τι προτιμά. Εγώ θα πω ότι προτιμώ την πρώτη.
Συνολικά, η επανηχογραφημένη εκδοχή του “Aealo” δεν έρχεται ούτε να ακυρώσει ούτε να ξεπεράσει την αρχική, αλλά να την επανατοποθετήσει μέσα από το φίλτρο της πορείας που έχουν διανύσει οι Rotting Christ από το 2010 και μετά. Η έμφαση σε πιο ρυθμικές λογικές, πιο ελεγχόμενη δυναμική και μεγαλύτερη ηχητική συνοχή ευθυγραμμίζει το υλικό με τη σύγχρονη ταυτότητα της μπάντας, χωρίς να αλλοιώνει τον πυρήνα του. Το ίδιο το “Aealo” παραμένει με τις ανισορροπίες και τις αντιθέσεις του, στοιχεία που συνθέτουν και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του: δεν βασίζεται τόσο σε μεμονωμένες κορυφώσεις όσο σε μια συνεχή ατμόσφαιρα που λειτουργεί καλύτερα ως σύνολο. Υπό αυτή την έννοια, η συνύπαρξη δύο εκδοχών ενισχύει την εικόνα του δίσκου αντί να τη θολώνει, καμία δεν αντικαθιστά την άλλη, αλλά μαζί συμπληρώνουν την ιστορία ενός έργου.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Rotting Christ
Album: Aealo
Release Date: 23/01/2026
Genre: Black Metal
1. Aealo
2. Eon Aenaos
3. Δαίμονων βρωσης
4. Noctis Era
5. Dub-saĝ-ta-ke
6. Fire, Death and Fear
7. Nekron Iahes
8. Pyr Threontai
9. Thou Art Lord
10. Santa Muerte
11. Orders from the Dead
Producer: Σάκης Τόλης
Rotting Christ: Σάκης Τόλης (Φωνή, κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα), Θέμης Τόλης (Τύμπανα)
Rotting Christ: Aealo (Re-recorded)
Η επανηχογράφηση του “Aealo” λειτουργεί περισσότερο ως εναλλακτική ανάγνωση παρά ως αντικατάσταση. Κερδίζει σε συνοχή και έλεγχο, χάνει κάτι από αμεσότητα, αλλά φωτίζει διαφορετικές πλευρές ενός δίσκου που πάντα κινούταν στη σκιά του προκατόχου του. Ένα έργο που δικαιολογεί την ύπαρξη και των δύο εκδοχών.