Στο παρελθόν έχουμε μιλήσει για τη σημασία των HIM στην εξάπλωση του goth στα ‘00s. Από σπόντα έχουν γίνει πλάγιες αναφορές στους The 69 Eyes ως έτερους Καππαδόκες αυτού του κύματος. Με τα νύχια μας να βάφονται μαύρα εν αναμονή της συναυλίας τους στο Gazarte, ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί η ισορροπία. Αυτό το κείμενο αντιστρέφει τους ρόλους και τα βαμπίρ του Ελσίνκι μετατρέπονται σε πρωταγωνιστές. Με guest star τον Ville Valo, φυσικά.
Βουτιά στο βρώμικο sleaze
Το 1989 οι Jyrki 69, Archzie, Bazie, Timo-Timo και Lotto αποφασίζουν να παίξουν βρώμικο sleaze με σαφείς punk αναφορές και horror εικονογραφία. Σχηματίζουν τους The 69 Eyes, κουμπώνουν τις κιθάρες στους ενισχυτές και κυκλοφορούν δύο επτάιντσα που δείχνουν το σαφές αποτύπωμα των Hanoi Rocks. Μέχρι εδώ καλά, κάτι λείπει. Το σκαμνί του ντράμερ μένει κενό. Αυτή τη θέση θα καλύψει ο Jussi 69. Από εκείνη τη μέρα το line up της μπάντας δε θα αλλάξει ποτέ ξανά. Συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλη κουβέντα είναι αυτό, έτσι;
Το 1992 ξεκινούν τη full length πορεία τους με το “Bump ‘N’ Grind”. Ένα ντεμπούτο ατσούμπαλο, άγουρο, λυσσασμένο, θορυβώδες και με άπειρο νεύρο. Οι garage αναφορές το κάνουν να ακούγεται ακόμα πιο βρώμικο, με τα κακά αγγλικά του Jyrki να δίνουν μια επιπλέον punk επίγευση. Μεταξύ μας, πολύ πιο εύκολα μπορώ να σκεφτώ πάνκηδες να ξεκινάνε ένα άγαρμπο barfight ενώ παίζει το “Voodoo Queen” παρά sleaz-άδες να βγάζουν γούστα.
Φλερτάροντας με το σκοτάδι
Ο ήχος του ντεμπούτου αποτελεί ένα blueprint. Τα ρεμάλια σταματούν να τρεκλίζουν από το αλκοόλ, αποκτούν αντοχή, γεμίζουν έπαρση και χειρίζονται καλύτερα το οπλοστάσιό τους. Με αυτές τις προϋποθέσεις, και αφού ηχογραφούν τη συλλογή “Motor City Resurrection”, έρχεται ο δεύτερος δίσκος τους. Το “Savage Garden” ακούγεται πιο καλοδουλεμένο, σαφές και επαγγελματικό.
Ένα sleaze πάντρεμα των New York Dolls με τους Stooges, αλανιάρικο και ιδρωμένο, που τους αναδεικνύει ως ανερχόμενη δύναμη. Ξαφνικά στα αυλάκια του, ενώ περπατάς στη Sunset Boulevard, κάνεις μια λάθος στροφή και βρίσκεσαι στο νεκροταφείο του “Velvet Touch”. Τι συμβαίνει; Γιατί ακούγεται λες και έχει βγει από το “Floodland”; Τι έπαθαν; Ο καιρός θα δείξει.
Αυτή η φόρμα έρχεται να τελειοποιηθεί και να βρωμίσει εκ νέου στο “Wrap Your Troubles In Dreams”, το τελευταίο κεφάλαιο της sleaze τριλογίας. Έχει την κομματάρα “Turbobitch” που θα μπορούσε να είναι το ιδανικό split με τους Turbonegro. Περιέχει το “L8r S8n” που το βάζεις σε στονεράδες και σε κοιτάνε με γουρλωμένα μάτια μόλις τους αποκαλύψεις ποιοι παίζουν. Μισό λεπτό. Παρατήρησε λίγο καλύτερα την πιανιστική εισαγωγή του ομώνυμου κομματιού. Άκου προσεκτικά το μπάσο του “Sore Loser”. Κυρίως, δώσε βάση στη φωνή του Jyrki. Κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει εδώ, κάποια μέλη γεύτηκαν αίμα και σύντομα θα μυηθεί όλη η μπάντα στον βαμπιρισμό. Θέμα χρόνου.
Πλήρης παράδοση στον βαμπιρισμό
To “Wasting The Dawn” λειτουργεί σαν ντοκουμέντο εναγκαλισμού νέων ήχων από μέλη που έχουν ήδη μετατραπεί σε βαμπίρ. Το “Truck On” μας βρίσκει εκεί περίπου που τους έχουμε αφήσει στον προηγούμενο δίσκο. Ξαφνικά σκάει το “Lay Down Your Arms Girl”. Η mid-tempo μελωδία πατάει γερά στο glam, με το σκοτάδι να γίνεται πλέον αισθητό. Τότε ακούγεται το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου.
Εδώ ακριβώς δείχνουν τη νέα τους ταυτότητα με πλήκτρα, πένθιμες κιθάρες, χαμηλά φωνητικά και ένα ρεφραίν που θα ορίσει την πορεία τους. Αυτοί είναι οι The 69 Eyes που ξέρουμε, μέσα σε αυτό το παντοτινό αριστούργημα. Από εδώ και πέρα, οι πιο sleaze στιγμές τους θα ακούγονται ως ύμνοι των “Lost Boys”. Νυχτόβιοι που κοιμούνται τη μέρα για να γλιτώσουν από τον θανατηφόρο ήλιο.
Αν το “Wasting The Dawn” αποτελεί την αποκάλυψη του μυστικού, το “Blessed Be” είναι η αγνή επίδειξη δύναμης. Πόσο πιο κατράμι μπορεί να πάει; Τόσο. Ταυτόχρονα μαζεύει ένα σωρό σκοτεινά χιτάκια σε έναν μόνο δίσκο. Έχουμε το πρώτο χρυσό της μπάντας, το “Gothic Girl”. Το αναθεματισμένο “The Chair” που για λίγο μας έπεισε πως η κρεμάλα μπορεί να τους σκοτώσει.
Εδώ δεσπόζει το εμβληματικό “Brandon Lee”, ένας σκοτεινός φόρος τιμής στον καταραμένο ρομαντισμό του “The Crow” που γράφτηκε κατευθείαν για τα goth dancefloors. Ακολουθεί η συμμετοχή του Ville στο “Angel On My Shoulder” και το “Wages Of Sin”. Ενδιάμεσα στέκεται το αγαπημένο μου κομμάτι τους, το βροχερό, πικρό και τρυφερό “Sleeping With Lions”. Μιλάμε για τραγούδια που μας βοήθησαν να ανακαλύψουμε το goth στην εφηβεία μας και ως ενήλικες καταλαβαίνουμε πως παραμένουν κλασικά.
Κρατώντας ζωντανή τη μαυρίλα
Το “Paris Kills” έρχεται να επιβεβαιώσει το σερί τους και να επαναπροσδιορίσει τον ήχο τους. Σαν χαμένος δίσκος των Sisters Of Mercy, γυρνάει τον κόσμο για να βιώσει τη ζωή του με γκλαμουράτο και ντελικάτο τρόπο. Έχουμε ένα “Dance D’Amour” και ένα “Betty Blue” να κρατάνε τα μπόσικα της δημοφιλίας. Παράλληλα, η στοιχειωμένη μελωδία του “Still Waters Run Deep” καλά κρατεί, παρέα με το μετάξι του “Grey” και την αιώνια καψούρα του “Forever More”. Οι The 69 Eyes αποτελούν μια σειρά από βιώματα και φαντασιώσεις μεταφρασμένα σε ήχους, μια ταυτότητα που διατηρούν αναλλοίωτη μέχρι σήμερα.
Το δίδυμο “Devils” και “Angels” που ακολούθησε βρίσκει τους The 69 Eyes έτοιμους να συνδυάσουν uptempo hits με πιο εσωστρεφείς ατμοσφαιρικές στιγμές. Για κάθε κεφάτο “Lost Boys” υπάρχει ένα ελεγειακό “Christina Death”. Δίπλα στο πορωτικό “Perfect Skin” προσθέτουν το πιο chill “In My Name”. Βρίσκουμε στιγμές που αναφέρονται στο κινηματογραφικό γκροτέσκο, όπως το “From Dusk Till Dawn” και το “Frankenhooker”. Πάνω από όλα, καταφέρνουν να μας κάνουν να νιώθουμε τη βροχή στο πρόσωπό μας με το αιώνιο διαμάντι του “Sister Of Charity”.
Έκτοτε οι The 69 Eyes έχουν κυκλοφορήσει μια χούφτα δίσκους, έχουν γυρίσει τον κόσμο και έχουν γίνει τεράστιο όνομα, κρατώντας τα μπόσικα της rock ‘n’ roll μαυρίλας. Έχουν συνεργασίες με μεγάλα ονόματα και ένα τίμιο airplay, διατηρώντας ακέραιες τις ρίζες τους. Δεδομένου πως έχουν να μας επισκεφθούν από το 2007, η παρουσία μας στο live κρίνεται υποχρεωτική πάση θυσία. Δεύτε λάβετε goth σκότος.
