Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Ο Ian Hill αποχώρησε από τους Judas Priest έπειτα από πέντε και πλέον δεκαετίες, με την αρθρίτιδα και έναν σπασμένο τένοντα να υπογράφουν το φινάλε. Σε νέα του συνέντευξη εξηγεί τι ακριβώς συνέβη πάνω στη σκηνή των Βρυξελλών, πώς ο Davey Rimmer των Uriah Heep βρέθηκε να παίζει ολόκληρο το σετ με δύο μέρες προετοιμασία και γιατί διάλεξε να μην αποχαιρετήσει κανέναν από το μικρόφωνο.
- Ο τραυματισμός ήρθε έπειτα από έξι εμφανίσεις μέσα σε οκτώ μέρες
- Το μπάσο του ακούγεται ήδη στον επόμενο δίσκο των Judas Priest
Η ανακοίνωση ήρθε στις 9 Οκτωβρίου, μέσα από μια εκτενή δήλωση προς τον κόσμο τωμ Judas Priest. Ο Ian Hill μίλησε για αρθρίτιδα και για τραυματισμούς που δεν υποχωρούν, χωρίς τότε να μπει σε λεπτομέρειες. Έφυγε ως το τελευταίο ιδρυτικό μέλος μιας μπάντας που ξεκίνησε το 1969 και ουσιαστικά δεν κατέβηκε ποτέ από τα βαν και τα αεροπλάνα. Τη συνέχεια την έδωσε ο ίδιος σε συνομιλία με τον Ουκρανό Vladyslav Stadnyk, γνωστό ως Metal Pilgrim, όπου άνοιξε τα χαρτιά του για όσα προηγήθηκαν της απόφασης.
Το πρόβλημα, εξηγεί, εντοπίζεται στον ώμο και στον αντίχειρα, όπου έχει σχηματιστεί ένα μεγάλο εξόγκωμα από την αρθρίτιδα. Τον ταλαιπωρεί εδώ και δύο περιοδείες και η επιδείνωση είναι σταθερή, χωρίς περιθώριο διόρθωσης. Παραδέχεται μάλιστα ότι είχε σκεφτεί σοβαρά την αποχώρηση ήδη από το τέλος της προηγούμενης περιοδείας. Η διατύπωσή του είναι αφοπλιστικά απλή: «Δεν γίνεται καλύτερα. Η αρθρίτιδα δεν γίνεται καλύτερα». Η μόνη εναλλακτική θα ήταν αντικατάσταση αρθρώσεων, κάτι που στα 74 του δεν φαίνεται να τον γοητεύει ιδιαίτερα.
Τι έσπασε στις Βρυξέλλες;
Όλα ξεκίνησαν από μια πρόταση των Iron Maiden για μια σύντομη, τετράβδομαδη αμερικανική περιοδεία. Ο Ian Hill είπε ναι, θεωρώντας το διαχειρίσιμο, και στη συνέχεια οι Maiden αποσύρθηκαν από το σχέδιο. Στο μεταξύ είχε ήδη μπει στο πρόγραμμα το Bloodstock, και κανένα συγκρότημα αυτού του μεγέθους δεν στήνει ολόκληρη παραγωγή για μία μοναδική εμφάνιση. Μπήκαν λοιπόν μερικές ημερομηνίες στην Ευρώπη γύρω από το φεστιβάλ, και οι τέσσερις εβδομάδες έγιναν εννιά.
Έξι εμφανίσεις μέσα σε οκτώ μέρες ήταν η ρουτίνα που οδήγησε στις Βρυξέλλες. Το πρόγραμμα έτρεχε με λογική μία μέρα on, μία off, ώστε να προλαβαίνει να μετακινείται το crew, και στα κενά ο ώμος προλάβαινε να συνέρχεται. Κάθε φορά όμως που ανέβαινε στη σκηνή, ο τραυματισμός ερεθιζόταν ξανά από την αρχή. Στο show των Βρυξελλών, λίγο πριν από το encore, ένιωσε ένα έναν οξύ πόνο, και κατάλαβε αμέσως ότι εκεί τελείωνε η υπόθεση.
Στα encore συνέχισε με μια λύση που τα λέει όλα. Ακούμπησε τον αγκώνα στο στομάχι του και τράβηξε το μπάσο προς τα πίσω, για να φτάνει τα χαμηλά σημεία του μπράτσου. Από τον αγκώνα και κάτω όλα δούλευαν κανονικά, ωστόσο τον ώμο δεν μπορούσε να τον κουνήσει καθόλου. Έκτοτε η κατάσταση έχει βελτιωθεί αισθητά, και οι ειδικοί που τον παρακολουθούν προσπαθούν να αποφύγουν το χειρουργείο, καθώς δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα έπιανε τόπο.
Ποιος είναι ο Davey Rimmer;
Το σόου του Λονδίνου, στις 21 Σεπτεμβρίου στο Eventim Apollo, ήταν εκείνο που δεν πρόλαβε. Η μπάντα είχε ήδη καλέσει προληπτικά τον Davey Rimmer των Uriah Heep, ο οποίος πήγε στο σπίτι του Andy Sneap στο Derbyshire και έμαθε ολόκληρο το σετ, με τον Ian Hill να κάθεται στην κουζίνα και να ακούει. Ανέβηκε στη σκηνή με δύο μέρες προετοιμασία, χρησιμοποιώντας τον εξοπλισμό του Hill και κουβαλώντας μόνο τα δικά του μπάσα. Ο ίδιος ο Hill παραδέχεται ότι τον πλήγωσε βαθιά η απουσία του από εκείνη τη βραδιά, καθώς θα ήταν η τελευταία του.
Κάποια πυρά από μερίδα του κοινού τα θεωρεί δεδομένα, και το λέει χωρίς περιστροφές. Θυμίζει ότι τα ίδια άκουσε ο Richie Faulkner όταν διαδέχθηκε τον K.K. Downing και ο Andy Sneap όταν πήρε τη θέση του Glenn Tipton. Υπολογίζει πως χρειάζεται περίπου έναν χρόνο μέχρι να χτίσει ο Rimmer την αυτοπεποίθηση που απαιτεί μια τέτοια θέση. Τον ξέρουν ωστόσο χρόνια, ο Faulkner δεκαετίες, και κατά τον Ian Hill δεν κουβαλάει καμία βαλίτσα μαζί του, ούτε μουσική ούτε ανθρώπινη.
Θα ξανακούσουμε τον Ian Hill;
Το μπάσο του ακούγεται ήδη στον δίσκο που ετοιμάζουν οι Judas Priest, με λίγη δουλειά ακόμα να απομένει στο στούντιο. Αρκεί να κρατάει το όργανο στη σωστή θέση και θα τον ολοκληρώσει κανονικά. Ακόμα κι αν δεν ξαναβγεί ποτέ σε περιοδεία, το όνομά του θα βρίσκεται στα credits της επόμενης κυκλοφορίας. Ξένος πάντως δεν σκοπεύει να γίνει, καθώς λέει πως θα εμφανίζεται κάθε τόσο στα σόου και θα στέκεται δίπλα στην κονσόλα, για να ακούσει επιτέλους πώς ηχεί η μπάντα από μπροστά.
Σε ερώτηση για πιθανή συμμετοχή σε ένα δύο κομμάτια, απαντά ότι είναι απολύτως ανοιχτός, αρκεί να το θέλουν και οι υπόλοιποι. Φαντάζεται κάτι σαν τα encore που έπαιζε ο Glenn Tipton σε εμφανίσεις ορόσημα, χωρίς καμία διάθεση να σπρώξει τον Rimmer στην άκρη. Το σχολιάζει μάλιστα με χιούμορ, λέγοντας πως ο νέος μπασίστας ίσως διεκδικήσει πλέον τη θέση ως δική του.
Γιατί δεν υπήρξε αποχαιρετισμός;
Κάποιου είδους αποχαιρετιστήρια τελετή δεν θέλησε, και εξηγεί τον λόγο. Θεώρησε άβολο να ανακοινωθεί από σκηνής ότι εκείνη ήταν η τελευταία ευκαιρία να τον δει κανείς, γιατί η ίδια ατάκα θα έπρεπε μετά να επαναληφθεί σε κάθε πόλη. Υποστηρίζει ότι θα αποσυρόταν ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν δεν είχε σπάσει τίποτα στις Βρυξέλλες. Δεν ήθελε να εκθέσει τους υπόλοιπους σε ακυρώσεις στη μέση περιοδείας, ούτε τον κόσμο που έχει ήδη βγάλει εισιτήριο.
Μένει το προσωπικό σκέλος, που το θέτει πιο ωμά από το ιατρικό. Μιλάει για οικογενειακή ζωή που παραμελήθηκε και για δύο γάμους που του κόστισε αυτή η δουλειά στο πέρασμα των δεκαετιών. Στα 74 του διαλέγει να περάσει επιτέλους λίγο χρόνο με τους δικούς του ανθρώπους. Οι Judas Priest συνεχίζουν, με τον Rimmer στο μπάσο και έναν δίσκο καθ’ οδόν.
