Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Ένα σαββατόβραδο στο Gagarin, οι Iron Beast μετέτρεψαν το κλαμπ σε προσκύνημα για όσους μεγάλωσαν με τη Βρετανική μυθολογία του heavy metal.
- Το “Somewhere In Time” ακούστηκε ολόκληρο, σαράντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του.
- Το σετ άγγιξε τις τρεισήμισι ώρες και απλώθηκε σχεδόν σε ολόκληρη τη δισκογραφία.
- Πέντε μουσικοί με μπροστάρη τον Τάσο Λάζαρη κράτησαν ζωντανή την ένταση χωρίς κοιλιές.
Τώρα βάλατε φωτογράφο να γράψει ανταπόκριση συναυλίας; Εντάξει λοιπόν, αποδέχομαι την πρόκληση, για τους Iron Beast που είναι το πλέον τίμιο tribute στους λατρεμένους μου Iron Maiden μιλάμε. Το μπορώ και το θέλω, με μία διευκρίνιση: μην περιμένετε να διαβάσετε τεχνικά θέματα, εδώ θα παίξει μόνο συναίσθημα. Εκτός κι αν θέλετε συμβουλές για φακούς, μπαταρίες και σκηνοθεσία πλάνου, εκεί ευχαρίστως να προσφέρω τα τεχνικά φώτα μου.
Πριν από καμιά δεκαριά μέρες ο αγαπημένος μου δίσκος από την αγαπημένη μου μπάντα σαραντάρισε, έτσι λοιπόν δεν έχασα την ευκαιρία να περάσω ένα όμορφο σαββατόβραδο κάνοντας τι άλλο, ακούγοντας (μόνο) Maiden. Ραντεβού στον σταθμό Αττικής με τον κολλητό μου τον Στάθη, συνοδοιπόροι σε κάθε κλασικούρα μέταλ συναυλία, και ολιγόλεπτο περπάτημα μέχρι το Gagarin. Έχοντας πάρει ήδη θέση μπροστά στο photopit, βλέπω το setlist και μου πέφτει το σαγόνι: 31 τραγούδια, ονειρικά επιλεγμένα, και ξέρω ήδη πόσο καλά θα περάσουμε.
Iron Beast
Στην ώρα της ξεκίνησε η συναυλία, με τα ηχεία να παίζουν το “Doctor Doctor”, όπως γίνεται και στις συναυλίες των (μόνο) Maiden. Οι Iron Beast μπουκάρουν με το “Caught Somewhere In Time” και ο κόσμος ξεκινά το τραγούδι, κάτι που θα κρατήσει μέχρι το τέλος.
Η συνέχεια με τα “Be Quick Or Be Dead”, “Sea Of Madness” και “Revelations” μάς βάζει για τα καλά στο κλίμα, ενώ το “The Loneliness Of The Long Distance Runner” και το “Seventh Son Of A Seventh Son” κάνουν σαφές ότι το setlist δεν αστειεύεται.
Κάπου ανάμεσα στο “Sea Of Madness” και το “Revelations” — δεν θυμάμαι πού, δεν έχω κι εγώ δικαίωμα να ξεμυαλιστώ σαν οπαδός; — ένας ασπρομάλλης κύριος από τον εξώστη άρχισε να ωρύεται ζητώντας το “The Prisoner”. Η μπάντα δεν θα του χαλάσει το χατίρι, η παραγγελιά του θα έρθει αρκετή ώρα αργότερα.
Ποιοι είναι οι Iron Beast πάνω στη σκηνή;
Και αφού είπα μπάντα, λίγα λόγια για τους Iron Beast. Τα παιδιά αγαπάνε τους (μόνο) Maiden, φαίνεται ξεκάθαρα. Αγαπάνε και τη μουσική. Όλοι τους εξαιρετικοί παίκτες, ίδρωσαν τη φανέλα με το παραπάνω, το διασκέδασαν με την ψυχή τους, μας έκαναν να το διασκεδάσουμε με την ψυχή μας κι εμείς, να τραγουδάμε και να γκαρίζουμε, να χορέψουμε, να συγκινηθούμε.
Ιδιαίτερη μνεία στον Τάσο Λάζαρη για τις φωνητικές του ικανότητες. Οι κορώνες του έδιναν και έπαιρναν, δείχνοντας να το κάνει ευκολάκι. Στις κιθάρες, ο Τάκης Τζανίμης και ο John Morris έκαναν το τέλειο ντουέτο. Στο μπάσο, ο Γιώργος Νιδριώτης, σαν άλλος captain, όργωνε τη σκηνή. Ο Δημήτρης Σταμάτης στα ντραμς έδωσε ρέστα και, τέλος, στα πλήκτρα ο Μάριος Θεοφιλάτος κερνούσε άρτια ατμόσφαιρα.
Τα αστεία μεταξύ της μπάντας έδιναν και έπαιρναν σε όλη τη διάρκεια του σετ και κάπου εκεί ήταν που το συναίσθημα γινόταν αρκετά πιο cozy. Όπως και πρέπει σε αυτές τις περιπτώσεις. Καλή η πιστότητα, καλύτερο το να νιώθουμε οικεία και να γινόμαστε πιο δεκτικοί σε γηπεδικά sing-alongs.
Τι κρύβει ένα setlist με 31 τραγούδια;
Μετά το “Seventh Son Of A Seventh Son” έρχεται το “The Trooper” και ακολουθεί το “Heaven Can Wait”, όπου φίλοι της μπάντας ανεβαίνουν για λίγο στη σκηνή και μοιράζονται αγκαλιές και φωνητικά. Από εκεί και πέρα, η βραδιά συνεχίζεται με το “Remember Tomorrow” και το “Stranger In A Strange Land”, πριν περάσουμε στο “To Tame A Land” και το “Powerslave”.
Και κάπου εδώ έρχεται μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της βραδιάς: το “No Prayer For The Dying” από τον ομώνυμο δίσκο, μαζί με τα “Deja Vu”, “If Eternity Should Fail”, “Reach Out” και “Walking On Glass”. Τραγούδια που δεν περιμένεις απαραίτητα να ακούσεις σε κάθε Maiden συναυλία, πόσο μάλλον όλα μαζί σε ένα τόσο χορταστικό setlist.
Κάπου μετά το “Heaven Can Wait” (ξαναλέμε, ο χώρος και ο χρόνος συμπυκνώνονται σε αυτές τις περιπτώσεις), κάποιος φώναξε «Alexander!». Ο Τάσος απάντησε ότι, ως γνήσια tribute μπάντα των (μόνο) Maiden, δεν θα παίξουν το “Alexander The Great”, θα παίξουν το “The Clansman”. Εννοείται ότι στη συνέχεια παίχτηκε και το “Alexander The Great”, με τον κόσμο να βγάζει τ’ απωθημένα του. Αν θα ήταν ποτέ δυνατόν το αντίθετο. Μετά από τέτοια αναμονή, η εκτέλεσή του ήταν από μόνη της λόγος για να χαμογελάς.
Και μιας και μιλάμε για το “The Clansman”, κάπου εδώ αξίζει να αναφερθούμε και στη σκηνογραφική και ενδυματολογική παρουσία της μπάντας. Τα άσπρα αθλητικά παπούτσια, συνοδεία άσπρης αθλητικής κάλτσας, είχαν την τιμητική τους, όπως και τα κολάν. Ο Eddie, φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείψει και έκανε την εμφάνισή του αρκετές φορές: στο “Powerslave”, στο “Killers”, νομίζω και στο “Stranger In A Strange Land”, ενώ ένα τεράστιο φουσκωτό βρισκόταν δίπλα από τα ντραμς στο “Iron Maiden”.
Τι κρατάς από το δεύτερο μέρος του σετ;
Το δεύτερο μέρος του σετ συνεχίζεται με “Moonchild”, “Wrathchild”, “No Prayer For The Dying”, “Killers” και, επιτέλους, το “The Prisoner”. Ο ασπρομάλλης κύριος από τον εξώστη μπορεί πλέον να κοιμάται ήσυχος. Ακολουθούν τα “Losfer Words”, “Sign Of The Cross” και “The Number Of The Beast”, με την μπάντα να συνεχίζει ακάθεκτη και τον κόσμο να τραγουδάει ασταμάτητα. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα τραγούδια, αρχίζεις να παρατηρείς περισσότερο τον κόσμο παρά τη σκηνή.
Πενηντάρηδες αγκαλιασμένοι να χοροπηδούν, παρέες να τραγουδούν σαν να μην υπάρχει αύριο, άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει με αυτή τη μουσική και εξακολουθούν να τη ζουν με την ίδια ένταση. Γιατί αυτό είναι τελικά το ωραίο με τους Maiden: οι συναυλίες τους είναι τρόπος να ξαναβρείς ανθρώπους και συναισθήματα που κουβαλάς χρόνια, πέρα από την αφορμή να ακούσεις αγαπημένα τραγούδια.
Πέρα από το “Somewhere In Time”, που παίχτηκε ολόκληρο, οι Iron Beast έπαιξαν τραγούδια απ’ όλη (σχεδόν) τη δισκογραφία. Μια ακόμη ευχάριστη έκπληξη για μένα ήταν ότι ΔΕΝ έπαιξαν το “2 Minutes To Midnight”, που, όσο κι αν το αγαπώ, νομίζω ότι το έχω ακούσει κάθε φορά στις 10-11 συναυλίες που έχω δει τους (μόνο) Maiden.
Με το “Iron Maiden”, το “Fear Of The Dark” και το “Hallowed Be Thy Name”, η βραδιά πλησιάζει στο τέλος της. Και μετά έρχεται το “Wasted Years”, που ήταν το κλείσιμο της βραδιάς. Ο Τάσος πήρε το μικρόφωνό του και κατέβηκε μέσα στο κοινό για να τραγουδήσουν όλοι μαζί. Στη συνέχεια ανέβηκε μέχρι τον εξώστη, πριν κατέβει στο τέλος για να ανέβει πάνω στη σκηνή και να μας καληνυχτήσει με την υπόλοιπη μπάντα.
Μετά από τρεισήμισι ώρες συναυλίας, όλοι φύγαμε χορτάτοι. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Iron Beast που μοιράζονται την αγάπη τους γι’ αυτή την τεράστια μπάντα μαζί μας.
