Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Τρεις ελληνικές μπάντες μοιράστηκαν τη σκηνή του Fuzz το βράδυ της 24ης Οκτωβρίου 2026. Οι Shattered Hope κουβάλησαν το funeral doom τους από το 2002, οι Daylight Misery έκλεισαν τον κύκλο τους με μία τελευταία εμφάνιση και οι Nightfall ανέβηκαν με υλικό από το “Children Of Eve”. Η βραδιά είχε αποχαιρετισμό, σπαθί πάνω σε βάση μικροφώνου και μία κάμερα που δεν σταμάτησε στιγμή.
- Οι Nightfall έπαιξαν κομμάτια από το “Children Of Eve”, τον δίσκο που μίξαρε ο Jacob Hansen
- Στις 24 Οκτωβρίου 2026 το Fuzz φιλοξένησε τρεις ελληνικές μπάντες στη σειρά, από το funeral doom μέχρι το gothic metal
- Οι Daylight Misery ανέβηκαν για τελευταία φορά σε σκηνή, δεκαοκτώ χρόνια μετά το ξεκίνημά τους το 2008
Όπως λέει κι η Λαίδη στο “Φωτιά Στα Σαββατόβραδα”, κάτι τέτοιο έγινε και στις 24 Οκτώβρη, στο Fuzz, με τρία ελληνικότατα συγκροτήματα στη σειρά. Την αρχή έκαναν οι Shattered Hope με το δικό τους βαρύ doom, συνέχισαν οι Daylight Misery σε μία βραδιά που ήταν και η τελευταία τους πάνω σε σκηνή, και το κλείσιμο ανήκε στους Nightfall. Τρεις μπάντες, τρεις εντελώς διαφορετικές ιστορίες και ένα κοινό που ήξερε πολύ καλά γιατί βρισκόταν εκεί.
Shattered Hope
Η αρχή έγινε με τους Shattered Hope. Μία μπάντα που μετράει πάρα πολλά χρόνια στη σκηνή, από το 2002 συγκεκριμένα, με ύφος Doom Death και Funeral Doom Death. Η αλήθεια είναι ότι, παρόλο που η μουσική που ακούω είναι μέσα στην κατάθλιψη, ΓΙΑ ΜΕΝΑ ήταν πολύ Doom Doom. Αυτό δεν μειώνει το ταλέντο τους, τη μουσική τους, τη σκηνική παρουσία και τους θαυμαστές τους. Το μουσικό παίξιμο των παιδιών μαζί με τη σκηνική παρουσία του Νίκου, του τραγουδιστή τους, σε έκανε να νιώσεις τον πόνο των στίχων.












Ο Σάκης στην κιθάρα, που άσχετο, τον ξέρω πολλά χρόνια και ουδέποτε είχαμε μιλήσει για την μπάντα, ο Θάνος στην έτερη κιθάρα, ο Θανάσης στο μπάσο, ο Γιάννης στα τύμπανα και η Ευγενία Θεοχαράτου, σχετικά πρόσφατη προσθήκη στα πλήκτρα. Το δέσιμο της μπάντας φαίνεται με γυμνό μάτι και μας βάζει σε αναμονή για ακόμα καλύτερα πράγματα από εκείνους.
Daylight Misery
Πηγαίνοντας σε αυτό το λάιβ, ξέραμε ότι θα υπήρχε ένα στενόχωρο γεγονός. Οι Daylight Misery, που ξεκίνησαν το 2008, με αρκετές εμφανίσεις, με special guests και με μία ανοδική πορεία στο ενεργητικό τους, είχαν αποφασίσει πως αυτή θα ήταν η τελευταία τους εμφάνιση. Μάλιστα ο Βασίλης είπε ότι εκείνο το βράδυ είχαν αρκετές πρωτιές. Έπαιζαν πρώτη φορά με τους headliners, έπαιζαν χωρίς τον πρώτο τους κιθαρίστα και το πιο σημαντικό, έπαιζαν νηφάλιοι! (γέλια)












Φαινόταν μία συγκίνηση, χωρίς να τους εμποδίσει να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό για μία τελευταία φορά. Ευχόμαστε, γενικότερα σαν μουσικοί, να συνεχίσουν ο καθένας σε ό,τι αγαπά και εμείς είμαστε εδώ να περιμένουμε το οτιδήποτε μουσικό.
Nightfall
Στη φωτογραφία συναυλιών υπάρχει κάτι στάνταρ που τραβάμε. Τους μουσικούς! Πηγαινοέρχεται η κάμερα πέρα δώθε, σαν να βρίσκεται στο Κάβο Ντόρο, για να προλάβουμε την κάθε κίνηση. Πόσο μάλλον όταν σε κάποιο συγκρότημα υπάρχει και «περσόνα»! Κάτι τέτοιο λοιπόν είναι κι ο Ευθύμης, ΚΑΙ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΤΟ ΛΕΩ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΟ ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ! Έχεις να τραβάς το στυλ, την κίνηση, το οτιδήποτε μπορεί να κάνει. Από το μικρόφωνο που τελειώνει σε μαχαίρι και τη βάση του με το σπαθί, μέχρι τη δαντελένια του μπέρτα!
Αυτή η μπάντα «γεννήθηκε» πριν πάω ακόμα στο λύκειο. Δεν λέω ημερομηνίες εεε, ψάξτε το! Ύφος melodic black/death/doom metal και gothic metal. Το ότι βρίσκεται στον χώρο τόοοοοσα χρόνια κάτι σημαίνει, με τόσους δίσκους στο ενεργητικό τους, με τόσες εμφανίσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, με πιστούς φαν. Κι εδώ ένα τιπ. Οι Nightfall ήταν η πρώτη ελληνική μπάντα που υπέγραψε σε ξένη δισκογραφική, τη γαλλική Holy Records. Κάτι που τους βάζει δίπλα στους Rotting Christ και τους Septic Flesh, που αντιπροσωπεύουν στο έπακρο το ελληνικό metal!






















Όταν μία μπάντα πλαισιώνεται από τέτοιους μουσικούς, μόνο επιτυχία μπορεί να έχει! Πέρα λοιπόν από τον μπροστάρη Ευθύμη, οι υπόλοιποι συντελεστές είναι ένας κι ένας ΚΑΙ με γυναίκα-γυναικάρα στο μπάσο. Κώστας Κυριακόπουλος στη μία κιθάρα, που ειλικρινά ο άνθρωπος παρουσιαστικά μου μοιάζει ή Λατίνος ή Native American. Άκης Πάστρας, που είμαστε κι από την ίδια γειτονιά στην Καλλιθεάρα, Βασιλική Μπίζα στο ακέφαλο μπάσο και last but not least ο Φώτης Βενάρδος στα τύμπανα. Πείτε μου λοιπόν εσείς, τι μουσικάρες βγάζουν αυτοί οι άνθρωποι και αν δεν αξίζουν!
Και σε αυτό το λάιβ είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε κομμάτια από το τελευταίο τους άλμπουμ, το “Children Of Eve”, που τη μίξη του ανέλαβε ο Jacob Hansen.
Όσοι ήσασταν, καταλαβαίνετε το τι γράφω. Όσοι δεν ήσασταν, χάσατε την ευκαιριάρα να δείτε αυτούς τους τρεις. Πολλές φορές δεν είναι απαραίτητο να γράφεις πολλά λόγια, πόσο μάλλον αν αυτός που γράφει είναι κι ο φωτογράφος! Για μένα οι φωτογραφίες θα δείξουν το τι έγινε και το τι ζήσαμε…
Εις το επανιδείν!



