Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Οι Yellow Eyes είναι μια black metal μπάντα από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, με επτά δίσκους από το 2011 μέχρι το 2025 και τα αδέλφια Will και Sam Skarstad στον πυρήνα της. Η μουσική τους δένει τις tremolo κιθάρες με ηχογραφήσεις από δάση, καμπάνες, χορωδίες και folk όργανα, και αλλάζει χρώμα σε κάθε κυκλοφορία. Δεν έγιναν ποτέ ονόματα για μεγάλα φεστιβάλ, κατάφεραν ωστόσο να χτίσουν μια από τις πιο συνεπείς και ιδιαίτερες δισκογραφίες του αμερικανικού underground.
- Το 2023 το “Master's Murmur” τους έφερε κοντά στο dark folk και το dungeon synth, με καλεσμένο τον σαξοφωνίστα Patrick Shiroishi.
- Η καλύτερη πόρτα εισόδου στον ήχο τους είναι το “Sick With Bloom” του 2015 ή το “Confusion Gate” του 2025, ο μεγαλύτερος σε διάρκεια δίσκος τους.
- Το “Immersion Trench Reverie” του 2017 περιέχει υλικό που ηχογραφήθηκε σε ταξίδι στη Σιβηρία, όπως ορθόδοξες ψαλμωδίες και αγριόσκυλα.
Όποιος έχει δει τις πρώτες σεζόν του Supernatural θυμάται τον Azazel, τον δαίμονα με τα κίτρινα μάτια. Είναι αυτός που σκοτώνει τη Mary Winchester μέσα στο σπίτι της και βάζει μπρος όλη την ιστορία των δύο αδελφών. Δεν φωνάζει πολύ και σπάνια βγαίνει μπροστά. Δουλεύει υπομονετικά από το παρασκήνιο και κάθε φορά που εμφανίζεται κάτι αλλάζει για πάντα. Για τους Sam και Dean είναι η σκιά που τους κυνηγάει από τη στιγμή που γεννήθηκαν, όσα χιλιόμετρα κι αν γράψουν με την Impala στους αμερικανικούς δρόμους.
Κάπου εκεί κολλάει και το όνομα των Yellow Eyes, μιας μπάντας από το Μπρούκλιν που παίζει black metal με παρόμοια λογική. Χωρίς φανφάρες και χωρίς μεγάλο θόρυβο, με σταθερή δουλειά σε βάθος χρόνου. Και για να κλείσει ωραία ο κύκλος, την έχουν στήσει δύο αδέλφια, οι Will και Sam Skarstad. Ένας Sam ξανά στο κέντρο της ιστορίας, αυτή τη φορά με κιθάρα στο χέρι. Μεγάλα στάδια δεν έχουν γεμίσει και μάλλον δεν θα το κάνουν. Αυτό που έχουν χτίσει από το 2010 μέχρι σήμερα είναι επτά δίσκοι που αξίζουν την προσοχή σου, γιατί κανένας δεν μοιάζει με τον προηγούμενο.
Πώς ξεκίνησαν οι Yellow Eyes και πώς ακούγονταν οι πρώτοι τους δίσκοι;
Ξεκίνησαν σαν τρίο, με ένα ντεμπούτο που βγήκε αρχικά σε κασέτα και κρατούσε λίγο πάνω από μισή ώρα. Το “Silence Threads The Evening‘s Cloth” ήταν atmospheric black metal με ανοίγματα προς το doom, το shoegaze και το folk. Ανάμεσα στα κανονικά κομμάτια έμπαιναν μικρά διαλείμματα με drones, ακουστικές κιθάρες και ήχους της φύσης, μέχρι και γρύλους στο βάθος. Αυτά τα μικρά κομμάτια έχτιζαν ένταση για ό,τι ερχόταν μετά, όπως το εισαγωγικό “Guilt Lingers At Sunrise” που περνάει κατευθείαν στο “My Candle Is Gone But I Do Not Move”. Τα φωνητικά ήταν ουρλιαχτά θαμμένα βαθιά στη μίξη, σαν να έρχονταν από το διπλανό δωμάτιο.
Μέσα στο 2013 ήρθε το “Hammer Of Night” και μαζί του η πρώτη σοβαρή προσοχή. Εκείνη την εποχή το «Brooklyn black metal» ακουγόταν σχεδόν σαν βρισιά στους κύκλους του χώρου, κυρίως λόγω της φασαρίας γύρω από τους Liturgy και τους Krallice. Οι Yellow Eyes έδειξαν ότι η πόλη μπορεί να βγάλει black metal με ουσία και χωρίς πόζα. Ο δίσκος ανοίγει με βροχή στο “Light Has Fallen” και λίγα δευτερόλεπτα μετά σε πλακώνει ένα κύμα από black metal ξύσιμο. Τα riffs έχουν μελωδία και σχεδόν καθαρό ήχο, με τη βρωμιά τους να μένει στη θέση της.

Το μυστικό του “Hammer Of Night” κρύβεται στις λεπτομέρειες. Δεν θα βρεις σόλο, πλήκτρα ή επίδειξη τεχνικής. Η ομορφιά βγαίνει από τον τρόπο που η μία συγχορδία σε πάει στην επόμενη, με μια μικρή μετατόπιση στην κλίμακα ή ένα ξαφνικό break στα τύμπανα. Ακουστικά περάσματα σε neofolk ύφος εμφανίζονται στο ομότιτλο και στο “Cabin Filled With Smoke And Flies”, και στη μέση του “Many Long Fingers Bent In Pain” ξεφυτρώνει ένα μικρό punk γέμισμα. Έξι κομμάτια που ακούγονται σαν ένα ενιαίο σώμα, και αυτό ήταν το πρώτο σημάδι ότι η μπάντα ήξερε πού πήγαινε.
Ποιος δίσκος των Yellow Eyes θεωρείται ο πιο χαρακτηριστικός;
Πολλοί θα σου πουν το “Sick With Bloom” του 2015, και έχουν τα επιχειρήματά τους. Ηχογραφήθηκε σε μια απομονωμένη καλύβα στα δάση του βόρειου Κονέκτικατ και οι field recordings από τη γύρω φύση μπαίνουν ανάμεσα στα κομμάτια σαν ανάσες. Κατά τα άλλα, είναι 42 λεπτά καθαρόαιμο black metal με blast beats και φωνητικά που ξύνουν τον λαιμό. Είναι ο δίσκος που θα έδινες σε κάποιον αν σε ρωτούσε πώς ακούγεται το σύγχρονο black metal. Δεν έχει μεγάλες θεωρίες ούτε πειραματισμούς για τα μάτια, μόνο καλογραμμένα κομμάτια που τρέχουν σαν τρένο σε ανοιχτό κάμπο.
Δύο χρόνια μετά, το “Immersion Trench Reverie” πήγε την ίδια ιδέα ένα βήμα πιο μακριά. Γράφτηκε ξανά στο Κονέκτικατ, ένα μέρος του όμως γεννήθηκε σε ένα ταξίδι των αδελφών στη Σιβηρία. Από εκεί έφεραν πίσω καμπάνες, ορθόδοξες ψαλμωδίες και τους ήχους από αγριόσκυλα που τσακώνονταν τη νύχτα σε ένα κλουβί δίπλα στο κατάλυμά τους. Τα σκυλιά αυτά ακούγονται στο τέλος του “Velvet On The Horns” και είναι από τις πιο ανατριχιαστικές στιγμές του δίσκου. Ο ήχος έχει κάτι από χωριό της ανατολικής Ευρώπης και τίποτα από την εικόνα του hipster Μπρούκλιν.
Μουσικά, ο τέταρτος δίσκος τους ισορροπεί ανάμεσα στη δυσαρμονία και τη μελωδία με τρόπο που λίγοι καταφέρνουν. Οι κιθάρες περνούν από αργές, σχεδόν doom δίνες σε γραμμές που σε σηκώνουν ψηλά, και τα τύμπανα του Michael Rekevics κάνουν τα blast beats να ακούγονται γεμάτα και ζωντανά. Οι στίχοι μιλάνε για απώλεια, μοναξιά και φύση, μακριά από βλασφημίες και σοκ. Η θλίψη του δίσκου μετατρέπεται σιγά σιγά σε κάτι όμορφο, κάτι που τους ξεχωρίζει από πολλές depressive μπάντες που μένουν κολλημένες στο σκοτάδι, όπως ακούγεται καθαρά στο “Shrillness In The Heated Grass”.
Πώς άλλαξε ο ήχος των Yellow Eyes μετά το 2017;
Σκοτείνιασε πολύ και μετά άνοιξε προς εντελώς άλλες κατευθύνσεις. Πριν από το “Rare Field Ceiling” του 2019, η οικογένεια Skarstad πέρασε μια σειρά από σοβαρά προβλήματα υγείας και αυτό πέρασε κατευθείαν στη μουσική. Ο πέμπτος δίσκος τους ακούγεται λασπωμένος, βαρύς και πιο δυσαρμονικός από οτιδήποτε είχαν κάνει ως τότε. Τα ψηλά βουνά του προηγούμενου δίσκου έδωσαν τη θέση τους σε κάτι που θυμίζει βιομηχανική ερημιά. Κομμάτια σαν το “Warmth Trance Reversal” και το “Nutrient Painting” ξεκινούν με riffs που νομίζεις ότι θα τα σφυρίξεις και καταλήγουν σε λαβύρινθο.

Εκεί που φαίνεται πόσο έχουν ωριμάσει είναι οι μεταβάσεις. Αντί για ξεχωριστά interludes, μια γυναικεία χορωδία αναδύεται καθώς σβήνουν οι κιθάρες, μαζί με απλά έγχορδα και κρουστά που θυμίζουν τελετουργία. Όλα αυτά τα νήματα δένουν στο κλείσιμο, το “Maritime Flare”, ένα εξάλεπτο κομμάτι από φωνές και κιθάρες που μοιάζει αρχαίο και κοσμικό μαζί. Τα φωνητικά του Will Skarstad μένουν στη μέση της μίξης, σαν να φωνάζει μέσα σε καταιγίδα. Είναι ο πιο δύσκολος δίσκος τους και θέλει πολλές ακροάσεις για να σου ανοιχτεί.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, το “Master‘s Murmur” ξάφνιασε όσους περίμεναν άλλο ένα κύμα από ξύσιμο. Σε 32 λεπτά και εννιά κομμάτια κυριαρχούν το dark folk, το dungeon synth, το ambient και το πιάνο, με μερικά ξεσπάσματα industrial θορύβου. Στο “Gold Door To Blindness” η κιθάρα ακούγεται σαν τσέμπαλο και στο βάθος βελάζουν πρόβατα, και ο σαξοφωνίστας Patrick Shiroishi απλώνει πυκνές υφές στο “Garden Trick” και το “Irrlicht”. Τα blast beats εμφανίζονται ελάχιστες φορές, σαν απότομο ξύπνημα μέσα σε ήσυχο όνειρο. Η ίδια η μπάντα τον παρουσίασε ως τον πρώτο από δύο αδελφικούς δίσκους.
Τι φέρνει το “Confusion Gate” στη δισκογραφία των Yellow Eyes;
Φέρνει την επιστροφή στο black metal, μαζί με όλα όσα έμαθαν στην πορεία. Το “Confusion Gate” κυκλοφόρησε το 2025 και είναι ο έβδομος δίσκος τους, με διάρκεια 61 λεπτών, ο μεγαλύτερος που έχουν φτιάξει. Η δυσαρμονία γυρίζει πιο έντονη και πιο επιθετική από ποτέ, χωρίς να χαθούν οι παράξενες μελωδίες που μόνο οι Skarstad ξέρουν να γράφουν. Το “Suspension Moon” είναι γεμάτο πένθιμες, διαπεραστικές συγχορδίες και το “Brush The Frozen Horse” έχει ένα καινούργιο δηλητήριο που δεν είχαμε ξανακούσει από αυτούς. Τα ακουστικά διαλείμματα είναι εδώ, πιο λίγα και καλά τοποθετημένα.
Αυτό που κάνει τον δίσκο να ξεχωρίζει είναι η ατμόσφαιρα. Synths, καμπάνες, folk όργανα και κελαηδίσματα που ακούγονται σχεδόν μηχανικά στήνουν ένα σκηνικό βγαλμένο από ταινία folk horror. Οι υφές του “Master’s Murmur” μπαίνουν μέσα στο black metal και δένουν τους δύο αδελφικούς δίσκους μεταξύ τους. Οι ήρεμες στιγμές σε αφήνουν πιο ανήσυχο κι από τα πιο άγρια riffs. Ο δίσκος σε υπνωτίζει και, μόλις αρχίσεις να χάνεσαι, μια ακουστική κιθάρα ή ένας πνιχτός ψίθυρος σε τραβάει πίσω μέσα του, σαν κάλεσμα από το βάθος ενός δάσους.

Γιατί λοιπόν να ασχοληθείς με τους Yellow Eyes; Επειδή σε δεκαπέντε χρόνια έχουν φτιάξει μια δισκογραφία όπου κάθε δίσκος έχει δικό του χαρακτήρα, από τους γρύλους του ντεμπούτου ως τη λάσπη του 2019 και την ambient περιπλάνηση του 2023. Δεν θα τους δεις στις πρώτες γραμμές των μεγάλων φεστιβάλ ούτε θα γίνουν viral. Μοιάζουν με τον δαίμονα του Supernatural, δουλεύουν ήσυχα στο παρασκήνιο και αφήνουν σημάδι σε όποιον τους πλησιάσει. Αν ψάχνεις black metal με φύση, μνήμη και φαντασία, το “Confusion Gate” είναι μια πολύ καλή πόρτα για να μπεις.



