Στις 20 Μαρτίου 2027 το Gagarin 205 υποδέχεται τρία ονόματα που δεν βλέπουν τα μουσικά είδη ως σύνορα, αλλά ως υλικό. Οι Igorrr, οι Secret Chiefs 3 και οι Fange δίνουν στην Αθήνα μια βραδιά όπου το extreme, η avant-garde και ο πειραματισμός συναντιούνται χωρίς διάθεση συμβιβασμού. Υπάρχουν καλλιτέχνες που ψάχνουν έναν ήχο και υπάρχουν καλλιτέχνες που ψάχνουν τι μπορεί να γίνει ο ήχος, και τα τρία σχήματα ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Η προπώληση έχει ήδη ξεκινήσει στο more.com.
Trending
- Rotting Christ: A Dead Poem | Λιγότερη ταχύτητα, περισσότερο σκοτάδι
- Οι Igorrr έρχονται για δύο βραδιές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη
- Mazoha, 02/10/2026 @Death Disco
- Lera Lynn: Κήδεψε την καριέρα της και αυτό την έσωσε
- Slayer: Reign In Blood | Tα 28 λεπτά που ξαναέγραψαν την ιστορία του metal
- Sepultura: Against | Η πρώτη μέρα μετά τον Max Cavalera
- Cult of Luna: Salvation | Ένα κλειστοφοβικό αριστούργημα
- Tuber: «Δεν θεωρούμε ότι η μουσική μας έχει ανάγκη ένα instant replay»
Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου
ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ
Οι Igorrr έρχονται στο Gagarin 205 στις 20 Μαρτίου 2027 με special guests τους Secret Chiefs 3 και τους Fange σε μια βραδιά extreme και avant-garde
Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Igorrr: Tο σύμπαν του Gautier Serre
Στο επίκεντρο βρίσκονται οι Igorrr, το προσωπικό σύμπαν του Γάλλου πολυοργανίστα, συνθέτη και παραγωγού Gautier Serre. Οι αφετηρίες του πάνε από τον Bach, τον Chopin και τον Domenico Scarlatti μέχρι τους Meshuggah, τους Cannibal Corpse, τους Taraf de Haïdouks και τον Aphex Twin. Ο Serre έστησε το project το 2005 και έχτισε ένα ιδίωμα όπου οι αντιθέσεις δεν εξομαλύνονται, παραμένουν ορατές και δουλεύουν η μία μέσα στην άλλη.
Η μουσική τους κινείται από το death και το black metal στις baroque αρμονίες, από τα blast beats και το breakcore στο trip hop, από τα folk όργανα στην όπερα και τα οπερατικά φωνητικά. Πρόκειται για μια προσωπική γλώσσα, όπου το ακραίο στέκεται δίπλα στο εύθραυστο και η παραμόρφωση δίπλα στη μελωδία. Η τεχνική ακρίβεια και το ένστικτο δεν μαλώνουν μεταξύ τους, συνυπάρχουν.
Ένα φάσμα συναισθημάτων, όχι ένα
Ως έφηβος, ο Serre έψαχνε κάποιον που θα ξεπερνούσε τα όρια της μουσικής και θα μάζευε όσα δεν του έδιναν οι συμβατικές, mainstream μπάντες. Χρόνια μετά, οι Igorrr είναι ακριβώς αυτή η απάντηση. «Το να εγκλωβίζεσαι σε ένα και μόνο συναίσθημα είναι πολύ βαρετό για μένα. Η ζωή είναι ένα τεράστιο φάσμα συναισθημάτων, κάποιες φορές είσαι χαρούμενος, κάποιες φορές λυπημένος, θυμωμένος, εκνευρισμένος, νοσταλγικός ή απλώς συγκλονισμένος από κάτι…» Η μουσική του δεν χρειάζεται να διαλέξει κόσμο, τους αφήνει να συνυπάρξουν χωρίς ιεραρχία.
Για τα κομμάτια του αναζητά μουσικούς που ξέρουν σε βάθος τα όργανα και τις παραδόσεις τους. Όπως έχει εξηγήσει, κάποιος που έχει δώσει τη ζωή του στο ακορντεόν ή στην κλασική κιθάρα θα αποδώσει ένα μέρος καλύτερα από τον ίδιο. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι ένα τσέμπαλο του 17ου αιώνα πρέπει να ταξιδέψει από την Τσεχία στη γαλλική επαρχία για μια ηχογράφηση.
«Θέλω απλώς να κάνω τη μουσική που αγαπώ, χωρίς να αναρωτιέμαι αν θα είναι υπερβολικά σύνθετη ή αν θα απέχει πολύ από αυτό που αρέσει στον κόσμο», έχει πει. «Θέλω να φτιάχνω τη μουσική που έχει νόημα για μένα, χωρίς περιορισμούς, σαν ένα μεγάλο πάρτι όπου μεταλάδες, nerds της ηλεκτρονικής μουσικής, λάτρεις της κλασικής και της μπαρόκ και τσιγγάνοι βιολιστές θα μεθούν όλοι μαζί». Η πολυπλοκότητα εδώ δεν είναι αυτοσκοπός, είναι ο φυσικός τρόπος που ακούει ο Serre.
Από το “Nostril” στο “Amen”
Μετά τα πρώτα self-released demos του 2006 και του 2008, ήρθε το “Nostril” το 2010 από την Ad Noiseam και μαζί του μια ξεχωριστή θέση στον χώρο της experimental μουσικής. Ακολούθησε το “Hallelujah” το 2012, ενώ το 2017 το “Savage Sinusoid” ήταν το πρώτο album στη Metal Blade Records και το πρώτο που στηρίχτηκε σε ζωντανούς μουσικούς αντί για samples. Το “Spirituality And Distortion” του 2020 επιβεβαίωσε την άρνηση του Serre να επαναλάβει μια φόρμουλα που είχε ήδη δουλέψει.
Και ύστερα ήρθε το “Amen”. Extreme metal riffs, ηλεκτρονική παραγωγή, breakcore, baroque αναφορές, έγχορδα, χορωδιακά και οπερατικά φωνητικά, ακουστικές κιθάρες και ανατολίτικες υφές μοιράζονται τα δώδεκα κομμάτια του. Στο “Blastbeat Falafel” συμμετέχει ο Trey Spruance των Secret Chiefs 3, φτιάχνοντας έναν ευθύ σύνδεσμο ανάμεσα στα δύο projects που ανεβαίνουν μαζί στη σκηνή το 2027.
Στο ίδιο album ακούγονται ακόμη ο Scott Ian των Anthrax, μια 15μελής χορωδία, η mezzo-soprano Marthe Alexandre και ο JB Le Bail στα harsh vocals. Μαζί τους ένα αμόνι, ένας εκσκαφέας που παίζει πιάνο και ένα τεράστιο θιβετιανό dungchen. Το παράδοξο δεν χρειάζεται εξήγηση, αρκεί να ακουστεί.
Secret Chiefs 3: Tο εργαστήριο του Trey Spruance
Από εντελώς διαφορετική διαδρομή φτάνουν στο ίδιο σταυροδρόμι οι Secret Chiefs 3. Ο Trey Spruance, ιδρυτικό μέλος των Mr. Bungle και πρώην μέλος των Faith No More, είναι μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της αμερικανικής avant-garde σκηνής. Έστησε το σχήμα στα μέσα των ’90s ως ένα project που αλλάζει συνεχώς μορφή και αρνείται να κλειδωθεί σε μία αισθητική.
Μέσα στη μουσική τους συνυπάρχουν surf rock, jazz, metal, ηλεκτρονικά, κινηματογραφικά soundtracks και παραδοσιακές φόρμες από την Ανατολή. Η σύνθεση μοιάζει περισσότερο με εξερεύνηση παρά με αναπαραγωγή ενός genre. Δεν λειτουργούν απλώς ως μπάντα, είναι ένα εργαστήριο ιδεών που αντιμετωπίζει τη μουσική παράδοση σαν ανοιχτό αρχείο.
Το 2007 έγινε γνωστό ότι οι Secret Chiefs 3 είναι η ομπρέλα επτά διαφορετικών σχημάτων: Electromagnetic Azoth, UR, Ishraqiyun, Traditionalists, Holy Vehm, FORMS και NT Fan. Από το “First Grand Constitution And Bylaws” του 1996 μέχρι το “Malkhut” του 2018, η δισκογραφία τους διαβάζεται σαν χάρτης ενός αχαρτογράφητου τόπου παρά σαν συμβατική πορεία συγκροτήματος.
Fange: Bάρος, θόρυβος και μηχανές
Από τη Βρετάνη της Γαλλίας, όπου σχηματίστηκαν το 2013, οι Fange κλείνουν πάνω από μια δεκαετία στα όρια του sludge, του death metal, του noise και του industrial. Στα “Purge” (2016) και “Punir” (2019) έχτισαν έναν ωμό ήχο, ενώ αργότερα οι κιθάρες υποχώρησαν μπροστά στις drum machines. Τα “Pudeur”, “Poigne” και “Pantocrator” ήταν σταθμοί της ίδιας αναζήτησης, πριν τα “Privation” (2023) και “Perdition” (2024) τραβήξουν τον ήχο σε πιο πυκνές και σκοτεινές περιοχές.
Με το “Purulences” επιστρέφουν στις κιθάρες και στο death metal songwriting, κρατώντας όσα κέρδισαν στον δρόμο. Death metal riffs, sludge breakdowns, industrial beats, παγωμένες μελωδίες και απόκοσμα soundscapes στήνουν μια μουσική που ψάχνει την ισορροπία ανάμεσα στην αγριότητα και την ατμόσφαιρα. Έχουν ήδη μοιραστεί τη σκηνή με Ulcerate, Imperial Triumphant και KEN Mode και έχουν περάσει από φεστιβάλ όπως τα Arctangent, Motocultor και Mystic Festival.
Τρεις κόσμοι, μία κοινή αναζήτηση
Οι τρεις μπάντες δεν έχουν τον ίδιο ήχο, και εκεί ακριβώς κρύβεται το ενδιαφέρον. Οι Igorrr μετατρέπουν το ακραίο σε ανοιχτό πεδίο όπου το death metal συναντά το baroque. Οι Secret Chiefs 3 μετακινούνται ανάμεσα σε παραδόσεις, γεωγραφίες και εποχές, αντιμετωπίζοντας τη σύνθεση σαν ανοιχτό εργαστήριο. Οι Fange χτίζουν από sludge, death metal, noise και industrial έναν ήχο βαρύ, ψυχρό και σωματικό.
Τρεις διαδρομές που κοιτάζουν προς την ίδια ιδέα, ότι η μουσική δεν χρειάζεται άδεια για να πειραματιστεί και να αλλάξει μορφή. Στις 20 Μαρτίου 2027 το Gagarin 205 γίνεται το σημείο όπου το extreme metal, η avant-garde, η ηλεκτρονική, η παράδοση και ο πειραματισμός παύουν να είναι ξεχωριστές κατηγορίες.
Λεωφόρος Λιοσίων 205, Αθήνα
Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Στις 20 Μαρτίου 2027 το Gagarin 205 υποδέχεται τρία ονόματα που δεν βλέπουν τα μουσικά είδη ως σύνορα, αλλά ως υλικό. Οι Igorrr, οι Secret Chiefs 3 και οι Fange δίνουν στην Αθήνα μια βραδιά όπου το extreme, η avant-garde και ο πειραματισμός συναντιούνται χωρίς διάθεση συμβιβασμού. Υπάρχουν καλλιτέχνες που ψάχνουν έναν ήχο και υπάρχουν καλλιτέχνες που ψάχνουν τι μπορεί να γίνει ο ήχος, και τα τρία σχήματα ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Η προπώληση έχει ήδη ξεκινήσει στο more.com.
Igorrr: Tο σύμπαν του Gautier Serre
Στο επίκεντρο βρίσκονται οι Igorrr, το προσωπικό σύμπαν του Γάλλου πολυοργανίστα, συνθέτη και παραγωγού Gautier Serre. Οι αφετηρίες του πάνε από τον Bach, τον Chopin και τον Domenico Scarlatti μέχρι τους Meshuggah, τους Cannibal Corpse, τους Taraf de Haïdouks και τον Aphex Twin. Ο Serre έστησε το project το 2005 και έχτισε ένα ιδίωμα όπου οι αντιθέσεις δεν εξομαλύνονται, παραμένουν ορατές και δουλεύουν η μία μέσα στην άλλη.
Η μουσική τους κινείται από το death και το black metal στις baroque αρμονίες, από τα blast beats και το breakcore στο trip hop, από τα folk όργανα στην όπερα και τα οπερατικά φωνητικά. Πρόκειται για μια προσωπική γλώσσα, όπου το ακραίο στέκεται δίπλα στο εύθραυστο και η παραμόρφωση δίπλα στη μελωδία. Η τεχνική ακρίβεια και το ένστικτο δεν μαλώνουν μεταξύ τους, συνυπάρχουν.
Ένα φάσμα συναισθημάτων, όχι ένα
Ως έφηβος, ο Serre έψαχνε κάποιον που θα ξεπερνούσε τα όρια της μουσικής και θα μάζευε όσα δεν του έδιναν οι συμβατικές, mainstream μπάντες. Χρόνια μετά, οι Igorrr είναι ακριβώς αυτή η απάντηση. «Το να εγκλωβίζεσαι σε ένα και μόνο συναίσθημα είναι πολύ βαρετό για μένα. Η ζωή είναι ένα τεράστιο φάσμα συναισθημάτων, κάποιες φορές είσαι χαρούμενος, κάποιες φορές λυπημένος, θυμωμένος, εκνευρισμένος, νοσταλγικός ή απλώς συγκλονισμένος από κάτι…» Η μουσική του δεν χρειάζεται να διαλέξει κόσμο, τους αφήνει να συνυπάρξουν χωρίς ιεραρχία.
Για τα κομμάτια του αναζητά μουσικούς που ξέρουν σε βάθος τα όργανα και τις παραδόσεις τους. Όπως έχει εξηγήσει, κάποιος που έχει δώσει τη ζωή του στο ακορντεόν ή στην κλασική κιθάρα θα αποδώσει ένα μέρος καλύτερα από τον ίδιο. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι ένα τσέμπαλο του 17ου αιώνα πρέπει να ταξιδέψει από την Τσεχία στη γαλλική επαρχία για μια ηχογράφηση.
«Θέλω απλώς να κάνω τη μουσική που αγαπώ, χωρίς να αναρωτιέμαι αν θα είναι υπερβολικά σύνθετη ή αν θα απέχει πολύ από αυτό που αρέσει στον κόσμο», έχει πει. «Θέλω να φτιάχνω τη μουσική που έχει νόημα για μένα, χωρίς περιορισμούς, σαν ένα μεγάλο πάρτι όπου μεταλάδες, nerds της ηλεκτρονικής μουσικής, λάτρεις της κλασικής και της μπαρόκ και τσιγγάνοι βιολιστές θα μεθούν όλοι μαζί». Η πολυπλοκότητα εδώ δεν είναι αυτοσκοπός, είναι ο φυσικός τρόπος που ακούει ο Serre.
Από το “Nostril” στο “Amen”
Μετά τα πρώτα self-released demos του 2006 και του 2008, ήρθε το “Nostril” το 2010 από την Ad Noiseam και μαζί του μια ξεχωριστή θέση στον χώρο της experimental μουσικής. Ακολούθησε το “Hallelujah” το 2012, ενώ το 2017 το “Savage Sinusoid” ήταν το πρώτο album στη Metal Blade Records και το πρώτο που στηρίχτηκε σε ζωντανούς μουσικούς αντί για samples. Το “Spirituality And Distortion” του 2020 επιβεβαίωσε την άρνηση του Serre να επαναλάβει μια φόρμουλα που είχε ήδη δουλέψει.
Και ύστερα ήρθε το “Amen”. Extreme metal riffs, ηλεκτρονική παραγωγή, breakcore, baroque αναφορές, έγχορδα, χορωδιακά και οπερατικά φωνητικά, ακουστικές κιθάρες και ανατολίτικες υφές μοιράζονται τα δώδεκα κομμάτια του. Στο “Blastbeat Falafel” συμμετέχει ο Trey Spruance των Secret Chiefs 3, φτιάχνοντας έναν ευθύ σύνδεσμο ανάμεσα στα δύο projects που ανεβαίνουν μαζί στη σκηνή το 2027.
Στο ίδιο album ακούγονται ακόμη ο Scott Ian των Anthrax, μια 15μελής χορωδία, η mezzo-soprano Marthe Alexandre και ο JB Le Bail στα harsh vocals. Μαζί τους ένα αμόνι, ένας εκσκαφέας που παίζει πιάνο και ένα τεράστιο θιβετιανό dungchen. Το παράδοξο δεν χρειάζεται εξήγηση, αρκεί να ακουστεί.
Secret Chiefs 3: Tο εργαστήριο του Trey Spruance
Από εντελώς διαφορετική διαδρομή φτάνουν στο ίδιο σταυροδρόμι οι Secret Chiefs 3. Ο Trey Spruance, ιδρυτικό μέλος των Mr. Bungle και πρώην μέλος των Faith No More, είναι μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της αμερικανικής avant-garde σκηνής. Έστησε το σχήμα στα μέσα των ’90s ως ένα project που αλλάζει συνεχώς μορφή και αρνείται να κλειδωθεί σε μία αισθητική.
Μέσα στη μουσική τους συνυπάρχουν surf rock, jazz, metal, ηλεκτρονικά, κινηματογραφικά soundtracks και παραδοσιακές φόρμες από την Ανατολή. Η σύνθεση μοιάζει περισσότερο με εξερεύνηση παρά με αναπαραγωγή ενός genre. Δεν λειτουργούν απλώς ως μπάντα, είναι ένα εργαστήριο ιδεών που αντιμετωπίζει τη μουσική παράδοση σαν ανοιχτό αρχείο.
Το 2007 έγινε γνωστό ότι οι Secret Chiefs 3 είναι η ομπρέλα επτά διαφορετικών σχημάτων: Electromagnetic Azoth, UR, Ishraqiyun, Traditionalists, Holy Vehm, FORMS και NT Fan. Από το “First Grand Constitution And Bylaws” του 1996 μέχρι το “Malkhut” του 2018, η δισκογραφία τους διαβάζεται σαν χάρτης ενός αχαρτογράφητου τόπου παρά σαν συμβατική πορεία συγκροτήματος.
Fange: Bάρος, θόρυβος και μηχανές
Από τη Βρετάνη της Γαλλίας, όπου σχηματίστηκαν το 2013, οι Fange κλείνουν πάνω από μια δεκαετία στα όρια του sludge, του death metal, του noise και του industrial. Στα “Purge” (2016) και “Punir” (2019) έχτισαν έναν ωμό ήχο, ενώ αργότερα οι κιθάρες υποχώρησαν μπροστά στις drum machines. Τα “Pudeur”, “Poigne” και “Pantocrator” ήταν σταθμοί της ίδιας αναζήτησης, πριν τα “Privation” (2023) και “Perdition” (2024) τραβήξουν τον ήχο σε πιο πυκνές και σκοτεινές περιοχές.
Με το “Purulences” επιστρέφουν στις κιθάρες και στο death metal songwriting, κρατώντας όσα κέρδισαν στον δρόμο. Death metal riffs, sludge breakdowns, industrial beats, παγωμένες μελωδίες και απόκοσμα soundscapes στήνουν μια μουσική που ψάχνει την ισορροπία ανάμεσα στην αγριότητα και την ατμόσφαιρα. Έχουν ήδη μοιραστεί τη σκηνή με Ulcerate, Imperial Triumphant και KEN Mode και έχουν περάσει από φεστιβάλ όπως τα Arctangent, Motocultor και Mystic Festival.
Τρεις κόσμοι, μία κοινή αναζήτηση
Οι τρεις μπάντες δεν έχουν τον ίδιο ήχο, και εκεί ακριβώς κρύβεται το ενδιαφέρον. Οι Igorrr μετατρέπουν το ακραίο σε ανοιχτό πεδίο όπου το death metal συναντά το baroque. Οι Secret Chiefs 3 μετακινούνται ανάμεσα σε παραδόσεις, γεωγραφίες και εποχές, αντιμετωπίζοντας τη σύνθεση σαν ανοιχτό εργαστήριο. Οι Fange χτίζουν από sludge, death metal, noise και industrial έναν ήχο βαρύ, ψυχρό και σωματικό.
Τρεις διαδρομές που κοιτάζουν προς την ίδια ιδέα, ότι η μουσική δεν χρειάζεται άδεια για να πειραματιστεί και να αλλάξει μορφή. Στις 20 Μαρτίου 2027 το Gagarin 205 γίνεται το σημείο όπου το extreme metal, η avant-garde, η ηλεκτρονική, η παράδοση και ο πειραματισμός παύουν να είναι ξεχωριστές κατηγορίες.