Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Μια πόλη που δεν υποσχόταν τίποτα, ένα στούντιο χωρίς μέσα, ένας νέος κιθαρίστας με ιδέες. Από εκεί βγήκε το “Schizophrenia”, ο δίσκος που έκανε τον κόσμο να γυρίσει το κεφάλι προς τη Βραζιλία και να ακούσει thrash με άλλη προφορά.
- Πρώτο βραζιλιάνικο άλμπουμ που άνοιξε δρόμο στη διεθνή metal σκηνή της δεκαετίας του ‘80.
- Είναι ο δίσκος όπου οι Sepultura πέρασαν από το death metal στο thrash με καθαρή ταυτότητα.
- Ο Andreas Kisser έφερε το μελωδικό παίξιμο και ο Monte Conner την υπογραφή με τη Roadrunner Records.
Η κυκλοφορία του “Schizophrenia” το 1987 ήταν το σημείο όπου οι Sepultura άφησαν πίσω τους τα κακόφημα στενά του Belo Horizonte και μπήκαν στη συζήτηση του παγκόσμιου metal. Εκείνη την εποχή η βραζιλιάνικη σκηνή είχε ορμή και ελάχιστα μέσα, με σχήματα που ακούγονταν «ατελή» μέσα στην ενέργειά τους. Το πρώτο τους άλμπουμ έδειχνε δυνατότητες και ταυτόχρονα σημάδια μιας μπάντας που έψαχνε ακόμα τον δρόμο της. Το “Schizophrenia” ήταν ο δίσκος όπου το death metal άρχισε να παραχωρεί τη θέση του στο thrash. Από εκεί ξεκινάει όλη η υπόλοιπη ιστορία.
Tι άλλαξε ο Andreas Kisser στον ήχο των Sepultura;
Μέχρι εκείνη τη χρονιά οι Sepultura είχαν ήδη κυκλοφορήσει το “Morbid Visions”, έναν δίσκο που φανέρωνε ψήγματα όσων θα έρχονταν. Η προσθήκη του Andreas Kisser στις κιθάρες ήταν η σπίθα που άναψε όλη τη μουσική τους. Η χημεία του με τον Max Cavalera έφερε φρεσκάδα στον ήχο, με τον Kisser να εισάγει ένα παίξιμο μελωδικό και επιθετικό μαζί, που έγινε θεμέλιο της μπάντας. Μαζί του ήρθαν και επιρροές από ευρωπαϊκά thrash σχήματα όπως οι Kreator και οι Destruction, δεμένες με τις βραζιλιάνικες ρίζες των Sepultura.
Στα τραγούδια του “Schizophrenia” ακούγεται καθαρά αυτή η διπλή καταγωγή. Τα riffs είναι πιο καθαρά, οι ταχύτητες ανεβαίνουν και οι συνθέσεις αποκτούν σκελετό αντί για σκέτο θόρυβο. Η μπάντα σταμάτησε να παίζει μόνο με το ένστικτο και άρχισε να γράφει με σχέδιο. Αυτή η αλλαγή είναι που κάνει τον δίσκο να ακούγεται μπροστά από την εποχή του.
Πώς βγήκε ένας τέτοιος δίσκος μέσα στη Βραζιλία;
Η διαδικασία δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Οι πόροι ήταν λιγοστοί και ο εξοπλισμός φτωχός σε σύγκριση με τα στούντιο των Ηνωμένων Πολιτειών ή της Ευρώπης. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες βγήκε ένα άλμπουμ ωμό και ταυτόχρονα εκπληκτικά εξελιγμένο. Με κομμάτια όπως το “From The Past Comes The Storms” και το “Escape To The Void”, οι Sepultura εξαπέλυσαν έναν ήχο επιθετικό και πολυεπίπεδο, με σφιχτά riffs και τύμπανα που σε τραβούσαν σε μια φρενήρη δίνη.

Εκείνες τις μέρες οι βραζιλιάνικες metal μπάντες σπάνια έφταναν σε διεθνές κοινό. Το ταξίδι ζητούσε κάτι παραπάνω από ταλέντο, ζητούσε αντοχή και τύχη. Για τη μπάντα η τύχη ήρθε μέσα από την ανταλλαγή κασετών με κόσμο στη Νέα Υόρκη, εκεί όπου οπαδοί και δημοσιογράφοι μοιράζονταν demo από κάθε γωνιά του πλανήτη. Οι πρώτες κασέτες των Sepultura έφτασαν στον Monte Conner της Roadrunner Records χάρη στους Don Kaye και Borivoj Krgin, δύο φανατικούς της underground σκηνής. Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήγαν γρήγορα.
Γιατί η Roadrunner Records υπέγραψε τους Sepultura χωρίς να τους δει ποτέ ζωντανά;
Ο Conner γοητεύτηκε από αυτό που άκουγε στην κασέτα. Υπέγραψε τη μπάντα χωρίς να την έχει δει ποτέ σε σκηνή, πεισμένος μόνο από το “Schizophrenia”. Για ένα σχήμα που μέχρι τότε έπαιζε σε τοπικά στέκια, αυτή η υπογραφή έμοιζε σαν πόρτα που άνοιξε με μία κλοτσιά. Η μεγάλη ευκαιρία είχε έρθει από έναν άνθρωπο που εμπιστεύτηκε τον ήχο και μόνο.
Ο τίτλος του δίσκου αντικατόπτριζε την ψυχική κατάσταση της μπάντας, ένα χαοτικό μείγμα επιθετικότητας και αυτοαναστοχασμού. Συμβόλιζε τη διπλή τους ταυτότητα ως τοπικοί ήρωες στη Βραζιλία και ανερχόμενοι παίκτες του παγκόσμιου thrash metal. Το εξώφυλλο, ένα παραμορφωμένο πρόσωπο παγιδευμένο στη δίνη της τρέλας, έδειχνε ακριβώς πού πήγαινε ο ήχος τους. Το “Schizophrenia” ταλαντεύεται ανάμεσα σε ζοφερή ατμόσφαιρα και ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Η μετάβαση φάνηκε και στους στίχους. Μέχρι τότε η μπάντα μιλούσε κυρίως για αποκρυφιστικά θέματα, ενώ στο “Schizophrenia” καταπιάστηκε με πιο υπαρξιακά ζητήματα. Κομμάτια όπως το “To The Wall” και το “Escape To The Void” μιλούν για εξέγερση και επιβίωση. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς τι ζούσαν οι Sepultura σε μια χώρα γεμάτη πολιτικές και οικονομικές εντάσεις.
Τι ξεχωρίζει το “Schizophrenia” από τα thrash άλμπουμ της εποχής;
Αυτό που ξεχώρισε πραγματικά τον δίσκο ήταν το φιλόδοξο εύρος του. Το ορχηστρικό “Inquisition Symphony” λειτουργεί ως προοίμιο του μουσικού τους οράματος, με τους Sepultura να τολμούν κλασικές επιρροές σε μια εποχή που οι thrash μπάντες έμεναν στα ίδια μονοπάτια. Η σύνθεση δείχνει μια μπάντα να πειραματίζεται με τη δομή και τη μελωδία, υπονοώντας την κατεύθυνση που θα αγκάλιαζε πλήρως σε “Beneath The Remains” και “Arise”. Παρένθεση, αξίζει να ακούσετε και τη διασκευή των Apocalyptica.

Όταν η Roadrunner διένειμε διεθνώς το “Schizophrenia”, σύστησε τη μπάντα σε κοινό που δεν την είχε ακούσει ποτέ. Ο ήχος τους ξεχώριζε, διαμορφωμένος από τη σκληρή καθημερινότητα του περιβάλλοντός τους και ποτισμένος με μια έντονη αίσθηση επιτακτικότητας. Η επικοινωνία ήταν εφιάλτης, καθώς μόνο ο Max μιλούσε στοιχειώδη αγγλικά και τα συμβόλαια έπρεπε να μεταφραστούν στα πορτογαλικά. Η αφοσίωση των Sepultura δεν κλονίστηκε και μετά την υπογραφή ήταν έτοιμοι για σκηνές πέρα από τη Βραζιλία.
Γιατί θεωρείται σταθμός για το βραζιλιάνικο metal;
Η σημασία του δίσκου δεν σταμάτησε στη μουσική καινοτομία, πέρασε και στον πολιτισμικό αντίκτυπο. Για μια βραζιλιάνικη μπάντα, η είσοδος στην παγκόσμια metal σκηνή τη δεκαετία του ‘80 ήταν σχεδόν ανήκουστη. Το “Schizophrenia” κατέρριψε αυτό το εμπόδιο και απέδειξε ότι η σπουδαία μουσική περνάει σύνορα. Για τους Βραζιλιάνους η άνοδος των Sepultura έγινε λόγος υπερηφάνειας και απόδειξη ότι η σκηνή της χώρας τους είχε κάτι να πει.
Τελικά, το “Schizophrenia” στέκει ως ο χάρτης της διαδρομής των Sepultura από την αφάνεια στην παγκόσμια φήμη. Αποτυπώνει μια μπάντα στο κατώφλι του μεγαλείου, με όλη τη φιλοδοξία που θα την έσπρωχνε μπροστά τα επόμενα χρόνια. Σήμερα το άλμπουμ ακούγεται σαν μνημείο του thrash metal, ένας άγριος και ανυποχώρητος ήχος που σφυρηλατήθηκε στις φωτιές του Belo Horizonte και προοριζόταν για όλο τον πλανήτη.


