Με μία ματιά...
Παγκόσμια ημέρα μπύρας & πίτσας, κάθε 9 Οκτωβρίου, καθιερωμένη από το 2016.
- Σε κάθε franchise αντιστοιχεί μπύρα και πίτσα που ταιριάζουν στο ύφος του.
- 10 movie franchises για μαραθώνιο με κλειδωμένη πόρτα και παραγγελία στο τηλέφωνο.
- Sci-fi, δράση, comic book και ‘80s νοσταλγία, τίποτα που να ζητάει συγκέντρωση.
Κάθε 9 Οκτωβρίου το ημερολόγιο δίνει άλλοθι σε κάτι που ούτως ή άλλως κάνουμε. Μπύρα και πίτσα στο ίδιο τραπέζι, χωρίς δικαιολογίες και χωρίς παρέα που θα ρωτήσει γιατί στην οθόνη τρέχει κάτι με εκρήξεις και εξωγήινους. Η Παγκόσμια Ημέρα Μπύρας και Πίτσας θέλει χαρτοπετσέτες, παγωμένα μπουκάλια και ένταση στο τέρμα (προτείνεται η χρήση sound bar). Η προετοιμασία είναι απλή. Κλειδώνεις την πόρτα, παραγγέλνεις πριν πεινάσεις πραγματικά, βάζεις τα μπουκάλια στο ψυγείο μία ώρα νωρίτερα και αφήνεις το τηλέφωνο με την οθόνη προς τα κάτω.
Το μόνο που μένει είναι η επιλογή. Ένα ολόκληρο franchise σε παίρνει από το χέρι για τρεις, τέσσερις, καμιά φορά εννιά ταινίες και σου λύνει το πρόβλημα του τι θα δεις μετά. Διαλέξαμε δέκα, όλα με μηχανές, γροθιές, ατσάλι ή εξωγήινα δόντια, και σε κάθε ένα κολλήσαμε μπύρα και πίτσα που ταιριάζουν στο ύφος του. Κανένα δεν χρειάζεται συγκέντρωση, όλα χρειάζονται όρεξη. Η σειρά παραμένει δική σου υπόθεση, το delivery επίσης.
Ξενιστές, κυνηγοί και κλειστοί χώροι
Ξεκινάμε από το “Alien”, που έδωσε την πιο καθαρή γραμμή έντασης στο διαστημικό σινεμά. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ γύρισε το 1979 ένα στοιχειωμένο σπίτι με μέταλλο αντί για ξύλο, ο Τζέιμς Κάμερον το μετέτρεψε επτά χρόνια αργότερα σε πολεμική ταινία με πεζοναύτες και φορτωτές. Ο σχεδιασμός του Γκίγκερ παραμένει το πιο ανησυχητικό πράγμα που μπήκε ποτέ σε mainstream παραγωγή. Ακολούθησαν prequel, το “Romulus” και μια τηλεοπτική επέκταση που δίχασε, ωστόσο τα δύο πρώτα γεμίζουν μόνα τους ολόκληρη νύχτα.
Μπύρα και πίτσα: IPA με πικράδα και λευκή με μανιτάρια
Από τη ζούγκλα της Κεντρικής Αμερικής έρχεται το αντίστροφο κυνήγι. Το “Predator” του 1987 ξεκινάει σαν ταινία δράσης με υπερβολικά μπράτσα και καταλήγει σε μονομαχία ενός ανθρώπου με έναν αόρατο συλλέκτη τροπαίων. Ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ με λάσπη στο πρόσωπο είναι εικόνα που άντεξε τέσσερις δεκαετίες. Το δεύτερο μέρος μεταφέρει το κυνήγι σε πόλη, το “Prey” του 2022 το πήγε πίσω στον 18ο αιώνα και ξαναζωντάνεψε τη σειρά.
Μπύρα και πίτσα: παγωμένη lager και πίτσα με πολύ κρέας
Βενζίνη, ατσάλι και μηχανική δικαιοσύνη
Λίγα franchises έχουν τόσο ξεκάθαρο ηχητικό αποτύπωμα όσο το “Mad Max”. Από την αυστραλιανή έρημο του 1979 μέχρι το “Fury Road”, ο Τζορτζ Μίλερ έφτιαξε έναν κόσμο όπου η βενζίνη είναι νόμισμα και ο Doof Warrior παίζει κιθάρα με φλόγες πάνω σε φορτηγό. Καμία μπάντα δεν έχει καταφέρει να στήσει καλύτερο stage show από εκείνο το φορτηγό. Το “Furiosa” συμπλήρωσε την εικόνα με περισσότερη σκόνη και λιγότερο κυνήγι.
Μπύρα και πίτσα: lager κατευθείαν από το ψυγείο και μπάρμπεκιου με κρεμμύδι
Σατιρικό και αιματηρό ταυτόχρονα, το “RoboCop” του Πολ Βερχόβεν έβαλε έναν νεκρό αστυνομικό μέσα σε ατσάλι και κορόιδεψε τη δεκαετία του ’80 μπροστά στα μούτρα της. Οι ψεύτικες διαφημίσεις μέσα στην ταινία χτυπάνε πιο σκληρά από τους πυροβολισμούς, η βία γίνεται τόσο υπερβολική που μετατρέπεται σε σχόλιο. Το Ντιτρόιτ της ταινίας είναι το ίδιο Ντιτρόιτ που γέννησε το techno, και φαίνεται. Το δεύτερο κρατάει τον κυνισμό, το τρίτο μοιάζει με παιδικό ατύχημα.
Μπύρα και πίτσα: pilsner και μπέικον
Κόμικ στο σκοτάδι και στον υπόνομο
Μισός βρικόλακας και ολόκληρο σπαθί, ο “Blade” έφερε το clubbing μέσα στα comics και τα comics μέσα στα clubs. Η πρώτη σκηνή με το αίμα στα sprinkler και το house να σκάει στα ηχεία έθεσε τον κανόνα, το “Blade II” του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο τον ανέβασε με soundtrack γεμάτο drum and bass. Ο Γουέσλι Σνάιπς έπαιξε τον πιο cool υπερήρωα πριν καν υπάρξει η έννοια του cinematic universe. Το τρίτο μέρος καλύτερα να το προσπεράσεις.
Μπύρα και πίτσα: σκούρο stout και καυτερό σαλάμι με σκόρδο.
Τέσσερις χελώνες σε υπόνομο, ένας αρουραίος δάσκαλος και μια παραγγελία που δεν σταματάει ποτέ. Το “Teenage Mutant Ninja Turtles” του 1990 κράτησε τον σκοτεινό τόνο των κόμικ, με κούκλες του εργαστηρίου του Τζιμ Χένσον που ακόμα δείχνουν καλύτερες από οποιοδήποτε CGI. Καμία άλλη ταινία δεν έκανε τόση δουλειά στη διαφήμιση της πίτσας χωρίς να πληρωθεί γι’ αυτό. Το “Secret Of The Ooze” έβαλε τον Vanilla Ice, το τρίτο με τη φεουδαρχική Ιαπωνία θυσιάστηκε.
Μπύρα και πίτσα: ελαφριά lager και pepperoni.
Γαλαξίες, μηχανές και χρονικές γραμμές
Κανένα franchise δεν επηρέασε τόσο βαθιά το πώς φαντάζεται ο κόσμος το διάστημα. Η αρχική τριλογία του “Star Wars” κουβαλάει βρόμικα διαστημόπλοια, φθαρμένες ρόμπες και μια παρτιτούρα του Τζον Γουίλιαμς που ακούγεται ακόμα σε κάθε γήπεδο του πλανήτη. Το “The Empire Strikes Back” παραμένει το μέτρο σύγκρισης για κάθε σκοτεινό δεύτερο μέρος. Τα prequel χάθηκαν στην πολιτική, τα sequel σε επιτροπές, το αρχικό υλικό πάντως κρατάει τη νύχτα όρθια.
Μπύρα και πίτσα: κλασική pilsner και μαργαρίτα, χωρίς σκέψη.
Πιο σκοτεινά και πολύ πιο ατσάλινα κινείται το “The Terminator”. Ο Τζέιμς Κάμερον γύρισε το 1984 μια μικρή ταινία καταδίωξης με ελάχιστα χρήματα και επτά χρόνια αργότερα την ξανάφτιαξε σε blockbuster που ακόμα δεν έχει ξεπεραστεί. Το “Terminator 2” είναι το σημείο όπου τα εφέ σταμάτησαν να είναι κόλπο και έγιναν αφήγηση. Όσα ακολούθησαν κινούνται από αδιάφορα έως ενοχλητικά, οπότε μείνε στα δύο πρώτα.
Μπύρα και πίτσα: δυνατή ale και πίτσα με λουκάνικο.
Ζευγάρια, δάσκαλοι και γροθιές
Δύο αστυνομικοί που δεν αντέχουν ο ένας τον άλλο, τέσσερις ταινίες και μια ολόκληρη σχολή buddy cop. Το “Lethal Weapon” του 1987 έδωσε στον Μελ Γκίμπσον έναν ήρωα στα όρια και στον Ντάνι Γκλόβερ τη φράση που επανέλαβε σε κάθε συνέχεια. Η μουσική των Μάικλ Κέιμεν, Έρικ Κλάπτον και Ντέιβιντ Σάνμπορν έδωσε σε αστυνομική ταινία ύφος από τζαζ μπαρ. Τα δύο πρώτα κρατάνε σοβαρότητα, τα επόμενα γλιστράνε στην κωμωδία.
Μπύρα και πίτσα: αμερικανική pale ale και πίτσα με μπέικον.
Από ένα γυμναστήριο της Καλιφόρνια βγήκε η πιο ανθεκτική ιστορία μαθητείας των ‘80s. Το “The Karate Kid” λειτουργεί σαν ταινία για το bullying, τη μετακόμιση και έναν μάστορα που διδάσκει πολεμικές τέχνες μέσα από δουλειές του σπιτιού. Ο Πατ Μορίτα έφτιαξε με ελάχιστα λόγια τον πιο αγαπημένο δάσκαλο που έβγαλε ποτέ το Χόλιγουντ. Το δεύτερο μέρος στην Οκινάουα στέκεται, το τρίτο όχι, και η σειρά “Cobra Kai” έδωσε στο σύμπαν δεύτερη ζωή.
Μπύρα και πίτσα: ιαπωνική lager και πίτσα με λαχανικά.
Η παραγγελία και το ξημέρωμα
Δέκα franchises σημαίνουν αρκετές νύχτες, όχι μία. Βάλε δύο ταινίες ανά βράδυ και όχι περισσότερες, γιατί η τρίτη παίζει πάντα σε άδειο σαλόνι με κοιμισμένο θεατή. Παράγγειλε πριν ξεκινήσεις, κράτα μια μπύρα για τα credits και μην απαντήσεις στο κουδούνι μετά τη δεύτερη προβολή. Η καλύτερη βραδιά σινεμά είναι αυτή που δεν χρειάζεται να εξηγήσεις σε κανέναν. Μπύρα και πίτσα, κλειδωμένη πόρτα, και τα πιάτα μένουν για το πρωί.
