Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Οι Ultha είναι μια black metal μπάντα από την Κολωνία της Γερμανίας, με πέντε δίσκους από το 2015 ως το 2026 και μέλη που έρχονται από το hardcore, το grindcore και το sludge. Ο ήχος τους ξεκίνησε από αργό, ασήκωτο atmospheric black metal και σιγά σιγά άνοιξε προς τα synths, το gothic και το post-punk.
- Η Vendetta Records είναι το σταθερό τους σπίτι, με μοναδική παρένθεση τη Century Media, που κυκλοφόρησε το “The Inextricable Wandering” το 2018.
- Για μια πρώτη γνωριμία, το “Converging Sins” του 2016 και το “A Light So Dim” του 2026 δείχνουν τις δύο άκρες του ήχου τους, από το βαρύ doom στο σχεδόν gothic.
- Οι στίχοι τους μιλάνε για φόβο, αμφιβολία και απογοήτευση αντί για σατανισμό και μυθολογία.
Τον Απρίλιο του 2026 οι Ultha έκαναν κάτι που σπάνια βλέπεις από μπάντα με δέκα χρόνια πορείας. Χωρίς ανακοίνωση, χωρίς singles και χωρίς καμπάνια, ανέβασαν στις 2 του μήνα έναν καινούργιο δίσκο 74 λεπτών και άφησαν τον κόσμο να τον ανακαλύψει μόνος του. Το “A Light So Dim” εμφανίστηκε από το πουθενά και μέσα σε λίγες εβδομάδες βρέθηκε σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς. Μια τέτοια κίνηση ταιριάζει σε μια μπάντα που ποτέ δεν έπαιξε με τους κανόνες του marketing και πάντα άφηνε τη μουσική να μιλήσει για χάρη της.
Πίσω από αυτή τη σιωπηλή κυκλοφορία βρίσκεται ένα συγκρότημα από την Κολωνία που ξεκίνησε το 2014 με ανθρώπους από τη σκηνή του hardcore, του grindcore και του sludge. Οι Ultha δεν είναι ονόματα για την κορυφή των μεγάλων φεστιβάλ, έχουν όμως φτιάξει πέντε δίσκους που ο καθένας πατάει σε διαφορετικό έδαφος. Ξεκίνησαν από το atmospheric black metal με βαριά doom riffs και σήμερα έχουν φτάσει σε gothic, post-punk και ηλεκτρονικούς ήχους. Αυτή η διαδρομή έχει πολύ ενδιαφέρον όταν την ακολουθείς δίσκο προς δίσκο.
Πώς ακούγονταν οι Ultha στους πρώτους τους δίσκους;
Βαριά, πένθιμα και με πολύ hardcore στο αίμα τους. Το ντεμπούτο “Pain Cleanses Every Doubt” βγήκε το 2015 και είχε μόλις τέσσερα κομμάτια, το καθένα με δικό του χαρακτήρα. Το “Perpetual Resurrection” ανοίγει με καθαρές κιθάρες πριν το σκεπάσει μια τεράστια παραμόρφωση, και το “Death Created Time To Grow The Things It Kills” σέρνεται αργά, σχεδόν σαν doom. Στο “You Exist For Nothing” δύο φωνές, ένα black metal ουρλιαχτό και ένα death growl, τσακώνονται πάνω από ένα μπαράζ κιθάρων. Ο δίσκος άρεσε τόσο πολύ στο underground που κυκλοφόρησε τελικά από πέντε διαφορετικές εταιρείες.
Ένα χρόνο μετά, το “Converging Sins” ανέβασε τον πήχη. Οι Ultha είχαν γίνει πια πενταμελείς και ο νέος δίσκος κρατούσε 63 λεπτά, με τα μισά του κομμάτια να φτάνουν το τέταρτο της ώρας. Ο ήχος των κιθάρων είναι βαρύς, σε μια εποχή που πολλές black metal μπάντες τον έκαναν όλο και πιο λεπτό και από πάνω μπαίνουν synths που δίνουν βάθος και χρώμα. Εδώ φάνηκε για πρώτη φορά ότι οι Ultha ήξεραν να χτίζουν μελαγχολία χωρίς φτηνά μελό κόλπα.

Μέσα στα μεγάλα κομμάτια χωράνε και αρκετές εκπλήξεις. Μια γυναικεία φωνή, καλεσμένη στο “Mirrors In A Black Room”, δίνει μια ήσυχη, σχεδόν ονειρική στιγμή, και στο “You Will Learn About Loss” ακούγονται καθαρά ανδρικά φωνητικά. Το κλείσιμο, το “Fear Lights The Path (Close To Our Hearts)”, χτίζεται γύρω από ένα θέμα που επαναλαμβάνεται και σε στοιχειώνει για ώρες. Τα τύμπανα αλλάζουν συνεχώς, από blast beats μέχρι αργά, πολεμικά μοτίβα. Για πολλούς ακροατές παραμένει ο δίσκος που τους σύστησε τη μπάντα.
Τι άλλαξε στον ήχο των Ultha μετά το 2018;
Άλλαξαν εταιρεία, μεγάλωσε η μπάντα και η ματιά τους στράφηκε προς τα μέσα. Το 2018 ήρθε ο κιθαρίστας Lars Ennsen και οι Ultha πέρασαν στη Century Media, μια μεγαλύτερη εταιρεία που δεν ταίριαζε ιδιαίτερα στο προφίλ τους. Εκεί κυκλοφόρησε το “The Inextricable Wandering”, ένα concept άλμπουμ 66 λεπτών για τον φόβο, που ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Ralph Schmidt περιέγραψε σαν προσωπικό ημερολόγιο. Για τους Ultha η κόλαση είναι κάτι που κουβαλάς μαζί σου, και οι στίχοι μιλάνε για αμφιβολία, αποτυχία και απογοήτευση, μακριά από σατανικά παραμύθια.
Μουσικά, ο τρίτος δίσκος είναι ο πιο σκοτεινός και ο πιο άνισος της δισκογραφίας τους. Ηχογραφήθηκε στο δικό τους στούντιο και ο ήχος βγήκε μπουκωμένος, με τα φωνητικά χαμένα χαμηλά στη μίξη. Τα δύο πρώτα κομμάτια τραβάνε σε μάκρος, και ο δίσκος ανοίγει πραγματικά από το ορχηστρικό “There Is No Love, High Up In The Gallows”, με synths βγαλμένα από ταινία τρόμου. Το “We Only Speak In Darkness”, με όργανο, βαθιά φωνή και απαγγελία, είναι το πρώτο καθαρό βήμα τους προς τον gothic ήχο.

Τέσσερα χρόνια μετά, το 2022, οι Ultha γύρισαν στη Vendetta Records με το “All That Has Never Been True”, και εδώ τα synths πέρασαν μπροστά. Ο δίσκος μοιάζει με ιστορία τρόμου όπου πρωταγωνιστής είσαι εσύ. Ένα σαξόφωνο τσιρίζει στο “Der Alte Feind (Jeder Tag Reißt Wunden)” και το “Haloes In Reverse” ξεκινάει σχεδόν χορευτικά, πριν βουτήξει στο black metal και καταλήξει σε μια μοναχική γραμμή μπάσου. Παρά τις παραξενιές του, είναι γεμάτος riffs που κολλάνε στο μυαλό για εβδομάδες, όπως αυτά του “Dispel”.
Γιατί το “A Light So Dim” θεωρείται ο πιο ώριμος δίσκος των Ultha;
Επειδή πηγαίνει τον ήχο τους πιο μακριά από ποτέ χωρίς να χάνει τον χαρακτήρα του. Η μπάντα είχε δείξει τα σημάδια νωρίτερα, όταν πήρε τον Timm Maximilian στα synths και διασκεύασε σε splits κομμάτια των Samhain και των Ministry. Ο πέμπτος δίσκος τους μπαίνει χωρίς ντροπή στη δική του εκδοχή του gothic των ‘80s. Το “The Unseen World” ανοίγει με synth pads και καμπανάκια του αέρα, σαν βικτωριανή ιστορία φαντασμάτων, και το “Love As We’re Falling Down” ξεσπάει αμέσως μετά σε ένα γρήγορο, επικό black metal κομμάτι.
Μέσα στα 74 λεπτά και τα δέκα κομμάτια χωράνε πολλά. Το “Hex Upon Our Heads” ξεκινά με death metal αγριάδα και ανεβαίνει σιγά σιγά σε post-rock τοπία, και το “To Part The Abelia Springs” κλείνει τον δίσκο με ολόκληρη χορωδία. Υπάρχουν και καλεσμένοι, όπως η Pardis Latifi των Daevar στο “What’s Yours Is Yours To Carry”, αν και τα κομμάτια με καλεσμένους δεν έχουν όλα την ίδια δύναμη. Η παραγωγή είναι η πιο καθαρή που είχαν ποτέ, και κάθε λεπτομέρεια στον τοίχο του ήχου τους ξεχωρίζει επιτέλους.

Αξίζουν λοιπόν την προσοχή σου οι Ultha; Αν σε ενδιαφέρει black metal που δεν μένει κολλημένο στα ‘90s, η απάντηση είναι ναι. Σε δέκα χρόνια πέρασαν από τα ασήκωτα doom riffs στα synths, το σαξόφωνο και τις gothic μελωδίες, κρατώντας πάντα το βάρος που τους χαρακτηρίζει. Σε κάθε δίσκο άλλαζαν δέρμα και κάθε φορά ακούγονταν ξεκάθαρα σαν Ultha. Όσοι βρίσκονται στην Αθήνα μπορούν να το διαπιστώσουν από κοντά στο An Club στις 28 και 29 Νοεμβρίου, μαζί με τους Yellow Eyes και τους Sun Worship, με διαφορετικό set κάθε βράδυ.
Ultha (OW) | Facebook | Instagram | Bandcamp | YouTube | Spotify | Tidal | SoundCloud | Deezer



