Θεωρώ πως όλοι μας θυμόμαστε εκείνον τον πρώτο δίσκο που ακούσαμε και, λίγο πολύ, καθόρισε τη μουσική μας ταυτότητα. Πριν σχεδόν 20 χρόνια, λοιπόν, ο αδερφός μου με κάλεσε στο δωμάτιο του (μεγάλη τιμή) και πάτησε play σε ένα τεράστιο κασετόφωνο/cd player. Γρήγορα ρυθμικά παλαμάκια, χτύπημα που πιάνει ένα αγωνιώδες συναίσθημα. Ένα ωστικό κύμα από ουρλιαχτά, σκοτεινές κιθάρες και οργή. Το “Given Up” ήταν το πρώτο κομμάτι που άκουσα από Linkin Park στα οκτώ μου, και το Minutes to Midnight ο δίσκος που θα αποτελούσε το δικό μου βάπτισμα στον σκληρό ήχο. Κάποιοι λένε ότι τα συγκροτήματα που μας συντρόφευσαν προς στην εφηβεία και την ενηλικίωση θα έχουν πάντα μια ξεχωριστή θέση στη συνείδησή μας, όσο και να τα “ξεπερνούν” άλλοι δίσκοι και καλλιτέχνες. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.
Η σωματική και πνευματική κόπωση ήταν εμφανής στους Linkin Park. Τα μέλη βρέθηκαν εντελώς άδεια από τις ασταμάτητες συναυλίες σε ολόκληρο τον κόσμο. Η επιστροφή στο στούντιο φάνταζε μακρινό σενάριο εκείνη την εποχή. Η δισκογραφική τους εταιρεία, η Warner Bros, ετοίμαζε δημόσια εγγραφή στο χρηματιστήριο χωρίς να υπολογίζει κανένα μερίδιο για τους δημιουργούς της. Η απάντηση του σχήματος ήρθε άμεσα και ήταν ξεκάθαρη. Η μπάντα διέκοψε κάθε διαδικασία ηχογράφησης απαιτώντας μια νέα, πιο δίκαιη συμφωνία από την εταιρεία. Το γκρουπ ζήτησε ένα τεράστιο ποσό ως προκαταβολή, φτάνοντας τελικά σε συμβιβασμό στα τέλη του 2005.
Μπαίνοντας ξανά στο στούντιο, η διάθεση για ριζική αλλαγή κυριάρχησε σε όλα τα μέλη. Το κεφάλαιο του nu metal έπρεπε να κλείσει οριστικά για να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα. Η επιλογή του τεράστιου Rick Rubin για τη θέση του παραγωγού έδωσε ακριβώς αυτή την ώθηση που χρειάζονταν. Ο Chester Bennington θυμόταν χαρακτηριστικά τα λόγια του παραγωγού στο ξεκίνημα της συνεργασίας τους. «Οτιδήποτε νομίζετε ότι θέλουν να ακούσουν οι οπαδοί σας, απλά ξεχάστε το και πετάξτε το από το παράθυρο».
Τα μέλη ήταν ξεκάθαρα. Δεν ήθελαν ένα ακόμα Hybrid Theory, ούτε ένα Meteora. Ήθελαν να αναγγενηθούν, να ανέβουν επίπεδο. Αυτή η προσέγγιση απελευθέρωσε το συγκρότημα από τους περιορισμούς του παρελθόντος, οδηγώντας σε έναν τεράστιο όγκο νέων ιδεών. Δημιούργησαν πάνω από εκατό διαφορετικά προσχέδια μέσα σε δεκατέσσερις μήνες ηχογραφήσεων. Sample πάνω στο sample, ο καθένας είχε την απόλυτη ελευθερία να συνθέσει και να ηχογραφήσει όσο και όπως επιθυμούσε, φέρνοντας στο τραπέζι φρέσκο αέρα και δημιουργικότητα.
Η παραγωγή μεταφέρθηκε σε μια ιστορική έπαυλη στο Laurel Canyon με μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Η συγκεκριμένη κατοικία, γνωστή και ως Houdini House, είχε τη φήμη ενός μέρους με βαριά, σχεδόν στοιχειωμένη ενέργεια. Κάποια μέλη απέφευγαν να κοιμηθούν στα μικρά πάνω δωμάτια εξαιτίας αυτής της περίεργης αίσθησης. Εντός αυτού του αλλόκοτου χώρου, το συγκρότημα δοκίμασε για πρώτη φορά να γράψει μουσική με τα μέλη να παίζουν όλα μαζί ζωντανά σε ένα δωμάτιο. Μέχρι τότε, η δημιουργία ενός κομματιού γινόταν με τον καθένα να γράφει ξεχωριστά τα μέρη του.
Η Αποδόμηση Του Ήχου Και Οι Νέοι Ρόλοι
Σε αυτόν τον δίσκο, οι ρόλοι μέσα στην μπάντα μοιράστηκαν με τελείως διαφορετικό τρόπο. Ο Mike Shinoda άφησε στην άκρη τα γνώριμα ραπ φωνητικά του σε μεγάλο ποσοστό. Ανέλαβε τον ρόλο του βασικού τραγουδιστή σε κομμάτια όπως το “In Between”, δείχνοντας μια άγνωστη μέχρι τότε πλευρά του. Επιπλέον, τα κιθαριστικά σόλο του Brad Delson έκαναν την πρώτη τους επίσημη εμφάνιση στη δισκογραφία του σχήματος. Τραγούδια σαν το “In Pieces” και το “The Little Things Give You Away” απέκτησαν μια κλασική ροκ δομή που δεν υπήρχε ποτέ στο ρεπερτόριό τους. Η προσθήκη εγχόρδων σε αρκετές συνθέσεις έδωσε μια σχεδόν κινηματογραφική υφή σε όλο το εγχείρημα.
Το περιεχόμενο των στίχων απομακρύνθηκε από τα προσωπικά βιώματα, αγκαλιάζοντας παγκόσμια κοινωνικά ζητήματα. Ο τίτλος της κυκλοφορίας προέρχεται απευθείας από το Ρολόι της Αποκάλυψης των επιστημόνων. Το σύμβολο αυτό μετράει τον χρόνο που απομένει μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή της ανθρωπότητας. Ο Chester είχε δηλώσει σχετικά με αυτή την επιλογή για το όνομα. «Ο τίτλος αποτύπωνε ακριβώς πώς νιώθαμε και πού πηγαίναμε, αφού η ανθρωπότητα βρίσκεται συνεχώς μόλις λίγα λεπτά πριν τα μεσάνυχτα». Η στροφή σε πολιτικά θέματα ήταν ξεκάθαρα συνειδητή, φέρνοντας το συγκρότημα αντιμέτωπο με ζητήματα όπως ο εκφοβισμός, ο πόλεμος και οι φυσικές καταστροφές. Η χρήση σκληρής γλώσσας έφερε την πρώτη ετικέτα Parental Advisory σε δίσκο του γκρουπ.
Μέσα από τις ηχογραφήσεις προέκυψαν μικρές ιστορίες που καθόρισαν τον τελικό ήχο συγκεκριμένων κομματιών. Στο “Given Up”, καταγράφηκε η μεγαλύτερη σε διάρκεια κραυγή του Chester, φτάνοντας τα δεκαεπτά ολόκληρα δευτερόλεπτα. Και ναι, σας ζηλεύω αιώνια όσους είχατε την ευκαιρία να τον ακούσετε ζωντάνα. Στο ίδιο κομμάτι ακούγονται τα κλειδιά του κιθαρίστα να κουδουνίζουν, προσθέτοντας έναν τυχαίο φυσικό ήχο στον ρυθμό. Το “What I’ve Done” γράφτηκε τελευταίο, αποκλειστικά επειδή η μπάντα έψαχνε ένα δυνατό πρώτο single για την προώθηση. Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες και οι αυθόρμητες ιδέες της τελευταίας στιγμής συμπλήρωσαν το παζλ ενός δίσκου που χτιζόταν με τεράστια υπομονή.
Το υλικό δουλεύτηκε ξανά και ξανά μέχρι να φτάσει στο τελικό του επιθυμητό στάδιο. Και εδώ φάνηκε ο πραγματικός ηγέτης Shinoda. Τα μέλη του έδωσαν την ευκαιρία να μπει στην παραγωγή του δίσκου για πρώτη φορά, κάτι που ίδιος αναγνωρίζει. Η εμμονή με τη λεπτομέρεια, η περιπλοκότητα των ηχογραφήσεων, η απόρριψη ωρών υλικού, όλα αυτά συνέθεσαν έναν δίσκο με σαφώς ανώτερο ήχο από τους προηγούμενους. Όλη η διαδικασία ήταν ένα ταξίδι ωριμότητας, από τους θυμωμένους τύπους που σπάνε τη σκηνή στο Hybrid Theory, σε ένα πιο καθαρό, επαγγελματικό σύνολο που είχε πλέον κερδίσει τη θέση στην μουσική.
Η Εμπορική Έκρηξη Και Το Ακυκλοφόρητο Υλικό
Φτάνοντας στον Μάιο του 2007, η ανυπομονησία του κοινού χτύπησε ιστορικά υψηλά νούμερα. Η κυκλοφορία κατέκτησε την πρώτη θέση στα charts σε περισσότερες από δεκαπέντε χώρες σε όλο τον πλανήτη. Το”Bleed It Out” εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο ξεσηκωτικούς ύμνους των ζωντανών τους εμφανίσεων. Ο κόσμος αγκάλιασε με τεράστιο ενθουσιασμό τη νέα καλλιτεχνική κατεύθυνση, αποδεικνύοντας ότι το ρίσκο της αλλαγής ήχου απέδωσε στο ακέραιο. Ένα χρόνο μετά, τον Ιούνιο του 2008, οι Linkin Park θα έρχονταν για πρώτη φορά στην Μαλακάσα και, δυστυχώς, ο αδερφός μου δεν μου έκανε την τιμή να με πάρει μαζί του.
Κατά την περίοδο της δημιουργίας γράφτηκε τεράστιος όγκος μουσικής που δεν χώρεσε στην τελική επιλογή των δώδεκα κομματιών. Η απόρριψη έτοιμου υλικού ήταν μια σκληρή διαδικασία για όλα τα μέλη του συγκροτήματος. Στην πορεία των χρόνων, αρκετά από αυτά τα κρυμμένα τραγούδια βρήκαν τον δρόμο προς το κοινό. Κομμάτια όπως το “No Roads Left” και το “Across The Line” εμφανίστηκαν σε ειδικές εκδόσεις και συλλογές. Αυτός ο δημιουργικός πλούτος επιβεβαιώνει τον απίστευτο οργασμό ιδεών που επικρατούσε κατά την πολύμηνη παραμονή τους στην ιστορική έπαυλη. Η μπάντα λειτουργούσε σαν μια ασταμάτητη μηχανή παραγωγής νέων ήχων και πειραματισμών.
Σήμερα η συγκεκριμένη δουλειά αποδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο ένα τεράστιο όνομα μπορεί να γκρεμίσει το ίδιο του το οικοδόμημα για να επιβιώσει δημιουργικά. Πολλά συγκροτήματα είδαν αυτό το βήμα ως έναν χάρτη για τη δική τους καλλιτεχνική απελευθέρωση από τα στενά όρια ενός είδους. Η συνεργασία τους με τον Rick Rubin άνοιξε νέους ορίζοντες στην παραγωγή και την ενορχήστρωση κομματιών. Η τόλμη να αποδομήσουν τη μέχρι τότε ταυτότητά τους παραμένει το μεγαλύτερο μάθημα που άφησε αυτή η ηχογράφηση στη βιομηχανία. Και αυτό είναι κάτι που θα καθόριζε τους Linkin Park για πάντα, ακόμα και τώρα που προχωρούν σε άγνωστα νερά. Κάθε δίσκος είναι ένα πείραμα, μια θαραλλέα ελεύθερη πτώση.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Linkin Park
Album: Minutes to Midnight
Label: Warner Bros.
Release Date: 14/05/2007
Genre: Nu Metal
1. Wake
2. Given Up
3. Leave Out All The Rest
4. Bleed It Out
5. Shadow Of The Day
6. What I’ve Done
7. Hands Held High
8. No More Sorrow
9. Valentine’s Day
10. In Between
11. In Pieces
12. The Little Things Give You Away
