Υπάρχουν μπάντες που τις θυμάσαι από έναν δίσκο, ένα κομμάτι, μια περίοδο. Και υπάρχουν και άλλες, όπως οι Behemoth, που τις κουβαλάς μέσα από τις συναυλίες τους. Από τη στιγμή που τις βλέπεις ζωντανά, κάτι κλειδώνει διαφορετικά. Έτσι, οι τρεις αφηγήσεις που ακολουθούν είναι τρεις συναντήσεις σε διαφορετικές χώρες, σε διαφορετικά φεστιβάλ, απλωμένες μέσα σε μία δεκαετία. Τρεις άνθρωποι, τρεις χρονικές στιγμές, αλλά το ίδιο σταθερό συμπέρασμα: οι Behemoth είναι κάθε φορά λίγο διαφορετικοί, λίγο καλύτεροι, και κάθε φορά πιο απόλυτοι στον τρόπο που στήνουν, ελέγχουν και παρουσιάζουν την τέχνη τους. Και την Κυριακή επιστρέφουν στην Αθήνα. Όχι για να αποδείξουν κάτι καινούργιο, αλλά για να επιβεβαιώσουν, για ακόμη μία φορά, γιατί κάθε ζωντανή τους εμφάνιση γίνεται σημείο αναφοράς.
Behemoth @Heavy By The Sea, 23/06/2014, Πλατεία Νερού
Ανήμερα των 24ων γενεθλίων μου το πρόγραμμα είχε Deftones με Ghost στο Heavy By The Sea. Αλλά πριν από αυτούς ήρθαν και κούμπωσαν και οι Behemoth, ένα λυκειακό μου απωθημένο το οποίο έκλεισε ένα ομολογουμένως πολυσυλλεκτικό και ενδιαφέρον πακέτο. Το “Demigod” ακόμα και σήμερα το λατρεύω, οπότε τη συναυλία τους την περίμενα με μεγάλο ενδιαφέρον.
Αφού το λιοπύρι είχε σιγά-σιγά υποχωρήσει και οι πρώτες μπύρες είχαν κατέβει, τα μαύρα κι άραχνα σκηνικά του Nergal και της κουστωδίας του άρχισαν να διακοσμούν τη σκηνή. Και με τον απόλυτα παράδοξο τρόπο, ξεκίνησαν ένα σετ με το “Blow Your Trumpets Gabriel”. Ενώ σε μια extreme metal συναυλία θα περίμενες να ξεκινήσουν με κάτι πιο «πάρτα» αυτοί επέλεξαν την οδό της Πληγής του Φαραώ. Δεν πειράζει όμως, τα φύλαγαν για τη συνέχεια.
Ναι μεν έπαιξαν υλικό από την (μέχρι τότε) μεταβατική τους τριλογία αλλά δεν ξέχασαν τους δίσκους που τους ανέδειξαν και τους έκαναν αγαπητούς στους απανταχού κάφρους. Το μεσοποταμιακό σκοτάδι του “Conquer All” μάς άλωσε για τα καλά όπως και η κρεατομηχανή του “Slaves Shall Serve”. Ο δεδομένος χαμός στα “Chant For Eschaton 2000” και “Decade Ov Therion” ήταν κάτι παραπάνω από δεδομένος και ευπρόσδεκτος. Το ίδιο και η έκπληξη του “As Above So Below” και του εμπρησμού του “Christians To The Lions”. Και όλα αυτά δοσμένα όχι με τον ιδανικό ήχο αλλά με πλήρη επαγγελματισμό και τελετουργική σκηνική παρουσία. Και ακόμα κι εγώ που δεν «έπιασα» ποτέ το “Satanist” ως δίσκο και με είχαν χάσει από το “Apostasy” κι έπειτα κατέληξα να δηλώνω πλήρως ικανοποιημένος από αυτό που είδα. Και χρόνια αργότερα, όσο προσπαθώ να σκαλίσω τις μνήμες του τότε, τόσο πιο εντυπωσιακή μου καταλήγει ως συναυλιακή ανάμνηση.
Φοίβος
Behemoth @Hellfest, 15/06/2023, Clisson, Γαλλία
Το Hellfest από μόνο του είναι μία μοναδική εμπειρία. Οι μπάντες που θα ακούσεις απλώνονται σε ένα πολύ ευρύ φάσμα, καλύπτοντας όλα τα γούστα. Αυτό έχει ένα προφανές καλό που δεν χρειάζεται καν να εξηγηθεί, υπάρχει όμως και ένα, ας πούμε, αρνητικό. Μπάντες πέφτουν η μία πάνω στην άλλη και καμιά φορά ξεχνάς ποιες έχεις δει. Όχι όμως τους Behemoth.
Και για να μη νομίσει κανείς ότι πρόκειται για υπερβολή, οι Πολωνοί headliners του Temple, παρότι έπαιζαν παράλληλα με τους Kiss, κατάφεραν να γεμίσουν ασφυκτικά το stage. Παρά την προχωρημένη ώρα, οι οπαδοί είχαν ήδη κατακλύσει τον χώρο πριν καν ξεκινήσει η εισαγωγή, ενώ κάποιες χιλιάδες κόσμου έμεναν απ’ έξω για να τους παρακολουθήσουν από τις οθόνες. Όσοι σταθήκαμε τυχεροί και καταφέραμε να μπούμε, καταλάβαμε αμέσως γιατί ο Nergal και η παρέα του θεωρούνται ένα επίπεδο μόνοι τους όσον αφορά τον ακραίο ήχο.
Με το που έσβησαν τα φώτα, έγινε σαφές ότι οι Behemoth έχουν κάνει άλματα από την τελευταία φορά που τους είχα δει. Οι σκιές, ο προσεκτικά χρονομετρημένος φωτισμός και οι φωτιές έθεσαν τον τόνο για ένα τελετουργικό θέαμα που ισορροπούσε τη θεατρική υπερβολή με την απόλυτη πειθαρχία. Όταν μπήκε το “Ora Pro Nobis Lucifer”, το Temple γονάτισε αμέσως κάτω από έναν τεράστιο, συντριπτικό ήχο που δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολίας: οι Behemoth είναι όνομα και πράγμα. Η οπτική ταυτότητα, από τη διακόσμηση της σκηνής μέχρι τα κοστούμια, ενίσχυσε την αίσθηση της μεγαλοπρέπειας του black metal χωρίς σε κανένα να γλιστρήσει στην παρωδία.
Σημαντικό μέρος του σετ επικεντρώθηκε σε υλικό από το “Opvs Contra Natvram”, με κομμάτια όπως το “Once Upon A Pale Horse” να αποδεικνύονται εξαιρετικά αποτελεσματικά σε live περιβάλλον. Ταυτόχρονα, η συμπερίληψη παλαιότερων τραγουδιών όπως τα “Conquer All” και “Daimonos” πρόσφερε μια αίσθηση συνέχειας στη διαδρομή της μπάντας, ενώ άλλα, όπως το “Blow Your Trumpets Gabriel”, εξασφάλισαν τη συμμετοχή όλου του κοινού. Η επιλογή του “Bartzabel” για το κλείσιμο προσέφερε ένα απροσδόκητα ατμοσφαιρικό φινάλε, υπογραμμίζοντας την αυτοπεποίθηση της μπάντας σε κάθε κίνησή της.
Γιώργος
Behemoth @Release Athens, 28/07/2024, Πλατεία Νερού
Τι θυμάμαι από τη δική μου τελευταία φορά που είδα τους Behemoth live. Όπως οι περισσότερες ημέρες του Release, έτσι και εκείνη ήταν αρκετά ζεστή. Αυτό, όμως, δεν μας πτόησε από το να βρεθούμε από νωρίς στην Πλατεία Νερού και να δούμε από κοντά τους Pestilence, Testament και, φυσικά, τους Behemoth.
Υπάρχουν μπάντες που απλώς παίζουν μουσική και υπάρχουν συγκροτήματα, όπως οι Behemoth, που απογειώνονται επί σκηνής. Θυμάμαι τη στιγμή που έσβησαν τα φώτα και ξεκίνησε η μελωδία του “Post-God Nirvana”. Με το “Once Upon a Pale Horse”, όμως, η ατμόσφαιρα άλλαξε οριστικά. Ο Nergal, μπροστά μας, με το γνώριμο corpse paint και την επιβλητική παρουσία του, καθήλωνε το βλέμμα από το πρώτο λεπτό. Με απόλυτη ακρίβεια στον ήχο τους, στο “Ora Pro Nobis Lucifer” το μπάσο σε χτυπούσε στο στήθος, ενώ στο “Conquer All” το headbanging γύρω μου ήταν παντού. Αν υπήρχε ένα απόλυτο highlight, αυτό μάλλον ήταν το “Bartzabel”, όπου όλος ο χώρος τραγουδούσε, την ώρα που φλόγες εκτοξεύονταν από τη σκηνή.
Όσο περνούσε η ώρα και ακούγαμε κομμάτια όπως το “Chant for Eschaton 2000”, δεν ήθελα το live να τελειώσει. Το “O Father O Satan O Sun!” έκλεισε τελικά τη βραδιά έπειτα από μόλις μία ώρα και δέκα λεπτά. Υπήρξε μια μικρή αίσθηση απογοήτευσης, όχι για την εμφάνισή τους, που ήταν αψεγάδιαστη, αλλά για τη διάρκειά της. Φεύγοντας, οι συζητήσεις περιστρέφονταν γύρω από την επόμενη ευκαιρία να τους ξαναδούμε. Ραντεβού την Κυριακή!