Τα κόμικς της δεκαετίας του ‘90 υπήρξαν καταφύγιο για πολλά διάσημα και άκρως πειραματικά παντρέματα στην ποπ κουλτούρα. “Alien vs Predator”, “Marvel vs DC” και “Robocop vs Terminator”. Η συνάντηση των δύο ατσάλινων χαρακτήρων παραμένει εμβληματική για το είδος, γι’ αυτό θα ξεκινήσουμε από το τελευταίο φτάνοντας μέχρι τα έγκατα του Skynet και της OCP.
Ο Frank Miller και η αναμέτρηση με τον Robocop
Δύο από τις χαρακτηριστικότερες φιγούρες της επιστημονικής φαντασίας τη δεκαετία του ‘80. Συνταίριαξαν το 1992 σε ένα κλασικό πια κόμικ με τη σφραγίδα δύο μεγάλων του χώρου, Frank Miller και Walter Simonson. Ο Miller δεν καταπιάνεται πρώτη φορά με τον “Robocop”, μετά την περιπετειώδη απόπειρά του να γράψει το σενάριο για το “Robocop 2”. Εκεί εμφανίζεται μάλιστα σε έναν μικρό ρόλο, ενώ είχε άμεση εμπλοκή και με το τρίτο μέρος. Πιθανότατα δε θα θέλει να το θυμάται κρίνοντας το τελικό αποτέλεσμα.
Η βιτριολική σάτιρα και το χαμένο σενάριο
Η χρονιά είναι 1990. Ο Miller χαίρει μεγάλης εκτίμησης τότε, έχοντας αναζωογονήσει τόσο τον Batman όσο και τον Daredevil. Το στυλ του που θαυμάσαμε στο “Dark Knight Returns” του 1986 φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα με εκείνο του πρώτου “Robocop” του Paul Verhoeven. Βιτριολική κοινωνική κριτική, μεσσιανισμός, θέαση της σκοτεινής πλευράς του αμερικανικού ονείρου και της εταιρικής ασυδοσίας. Με λίγα λόγια μια εξαιρετική ακροβασία ανάμεσα στην υπερβολή της σάτιρας και τη σκληρή πραγματικότητα. Συνεπώς η πρόσληψή του ως σεναριογράφου για το σίκουελ του εξαίρετου ρομπομπάτσου φάνταζε ιδανική εξέλιξη.
Δυστυχώς όμως το σενάριό του θεωρήθηκε πρακτικά αδύνατο να κινηματογραφηθεί. Έτσι νερώνοντας συνεχώς τα διάφορα drafts που έγραφε, καταλήξαμε σε αυτό που είδαμε στη μεγάλη οθόνη. Ο Miller απογοητεύτηκε από το αποτέλεσμα, αλλά δεν εγκατέλειψε το πρότζεκτ. Ήθελε να κατανοήσει καλύτερα τον μηχανισμό του Χόλιγουντ. Ωστόσο, παρόλο που το δεύτερο μέρος έχει τις στιγμές του, κουβαλά ταυτόχρονα τη ρετσινιά του τι θα μπορούσε να είχε γίνει.
Και όλα μετά οδηγήθηκαν σε απότομη κατρακύλα με το τρίτο μέρος το 1993. Παρόλα αυτά το 2003 η Avatar Press βρήκε το χαμένο αρχικό draft του Miller. Το μετέφερε σε κόμικ υπό τη σφραγίδα των Steven Grant και Juan Jose Ryp σε εννέα τεύχη. Το “Frank Miller’s Robocop” αποτελεί μια σαφώς πιο έντονη και απόλυτα χαρακτηριστική απεικόνιση της ματιάς του διάσημου δημιουργού.
The Terminator: Ο τρόμος της ασταμάτητης μηχανής
Στην απέναντι γωνία, ο Terminator. Η ταινία που εκτόξευσε την καριέρα του James Cameron και καθιέρωσε τον Arnold Schwarzenegger ως κορυφαίο action hero. Προσγειώθηκε στις οθόνες των ανυποψίαστων θεατών στις 26 Οκτωβρίου 1984. Ένα φιλμ που πήρε από το χέρι την επιστημονική φαντασία και μπόλιασε τη θεματολογία της με την αισθητική των B-Movies και των ταινιών τρόμου που άκμαζαν τότε.
Κάτι αντίστοιχο με αυτό που πέτυχε ο Ridley Scott λίγα χρόνια πριν με το “Alien”. Ο τρόμος της ασταμάτητης μηχανής και ο φόβος για το αυτοκαταστροφικό μέλλον του ανθρώπου. Η ραγδαία τεχνολογική επανάσταση απέναντι στην ανθρωπιά και τη σωτηρία του αγέννητου ηγέτη. Όλα συγκρούονται στο ρινγκ του ταξιδιού στο χρόνο, μιας πάντοτε δύσκολης αλλά απαραίτητης κινηματογραφικής σύμβασης.
Το τεράστιο αυτό χιτ της ταινίας θα ακολουθούσε το ακόμα πιο μεγαλεπήβολο σίκουελ του 1991, το περίφημο “Terminator 2: Judgement Day”, πάλι με τον Cameron στη σκηνοθεσία. Μια ταινία που επένδυσε περισσότερο στη δράση παρά στον τρόμο. Για να φτάσουμε στις πιο πρόσφατες περιπέτειες, για αρκετές από τις οποίες θα θέλαμε να είχαμε εμείς μια χρονομηχανή ώστε να αποφύγουμε τη θέασή τους. Terminator will be back, αλλά αυτή τη φορά δεν ξέρουμε αν το επιθυμούμε.
Η συνάντηση των δύο κόσμων στο 2029
Βλέποντας τη φθορά και των δύο franchise από το συνεχές άρμεγμα, πρότζεκτ σαν το “Robocop vs Terminator” αποτελούν συχνά όαση για μια ιστορία που κατορθώνει να βυθιστεί στον πυρήνα και των δύο χαρακτήρων. Με σωστά δάνεια και καλλιτεχνικές ελευθερίες εκεί που πρέπει. Στοιχεία που πλέον τείνουν να εκλείψουν από τις μεγάλες παραγωγές του Χόλιγουντ.
Στο όχι και τόσο μακρινό πια μέλλον του 2029, οι μηχανές κυριαρχούν εις βάρος των ανθρώπων. Το Skynet στέλνει πίσω στον χρόνο τρεις Εξολοθρευτές για να προστατέψουν τον “Robocop” από έναν στρατιώτη της αντίστασης που θέλει να τον εξοντώσει. Ο λόγος; Επειδή ο “Robocop”, αν και προστάτης της ανθρωπότητας, άθελά του συνδέθηκε με το Skynet, προσφέροντας στον μηχανικό αυτόν εφιάλτη την αρχή του τέλους για το ανθρώπινο γένος.
Παίζοντας με τις συμβάσεις του μέσου αλλά και των ταινιών, ο Miller φτιάχνει ένα χαοτικό και άκρως πιστό στο lore μίνι έπος σε τέσσερα μόλις τεύχη. Τα σκίτσα του Walter Simonson αποτυπώνουν τον τρόμο των Εξολοθρευτών, τη ρομποτική συνείδηση του Skynet και του Alex Murphy με έναν τρόπο πρωτόγνωρο. Μια σημαντική διαφορά αποτελεί το κίνητρο του Skynet για την Ημέρα της Κρίσης, το σημείο μηδέν για την καταστροφή των ανθρώπων.
Ενώ στις ταινίες και σε άλλα μέσα το Skynet συνήθως χτυπάει απροειδοποίητα από φόβο για ένα οριστικό κλείσιμο του συστήματος, εδώ ενεργεί επειδή θεωρεί το ανθρώπινο γένος αποβράσματα. Έτσι αποφασίζει την ολοκληρωτική εξαφάνισή τους. Η προσέγγιση αυτή είναι πολύ πιο κοντά στο ύφος του Miller και του Verhoeven παρά του Cameron.
Robocop vs Terminator: Η κληρονομιά ενός μίνι έπους
Το πολύ επιτυχημένο κόμικ θα ακολουθούσε σχεδόν αμέσως η videogame μεταφορά του σε NES, SNES και Mega Drive. Ωστόσο η προσπάθεια αυτή δεν ήταν απόλυτα πιστή στο πρωτότυπο υλικό και είχε αρκετά πιο μέτρια εκτέλεση. Κάνοντας fast forward αρκετά χρόνια μετά, το κοινό είχε την ευκαιρία να τους ξαναπολαύσει στο απόλυτο ξύλο που προσφέρει το “Mortal Kombat 11”.
Το “Robocop vs Terminator” παραμένει μια από τις σπάνιες στιγμές που ένα crossover δικαιώνει απόλυτα τη φήμη του. Κατορθώνει να ενώσει δύο διαφορετικούς κόσμους διατηρώντας την ταυτότητά τους και προσφέρει μια σκοτεινή ματιά στο μέλλον. Παρά την εμπορική φθορά των δύο χαρακτήρων στο Χόλιγουντ, τέτοιες ιστορίες υπενθυμίζουν τους λόγους που τους αγαπήσαμε εξαρχής.