Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ο Tomas Pettersson διαμορφώνει τον προκλητικό και φιλοσοφικό κόσμο των Ordo Rosarius Equilibrio, ενός πρότζεκτ που ισορροπεί ανάμεσα στο τελετουργικό, τον αισθησιασμό και την υπαρξιακή αναζήτηση. Με αφορμή την επιστροφή του σχήματος στην Αθηνα και έναν νέο κύκλο κυκλοφοριών με τίτλο “TRANS4M8”, μιλήσαμε μαζί του για τον χρόνο, την ταυτότητα, τον πόλεμο, την τέχνη, την αίσθηση του ανήκειν και τη σταδιακή μεταμόρφωση τόσο του ίδιου όσο και του κοινού.
Tomas, είναι χαρά μας να σε φιλοξενούμε. Καλώς ήρθες στο DEPART. Παρακολουθώ τη δουλειά σου από το 2008 και είναι τιμή μου που επιτέλους έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε. Πού σε βρίσκουμε αυτή την περίοδο, δημιουργικά, προσωπικά ή γεωγραφικά;
Tomas Pettersson (Ordo Rosarius Equilibrio): Γεια σου και ‘σένα. Γεωγραφικά, από το 2015 βρίσκομαι στο Μπόντεν (SE), μια μικρή, αφιλόξενη πόλη περίπου 1000 χλμ. βόρεια της Στοκχόλμης, μόλις μία ώρα νότια του πολικού κύκλου.
Δημιουργικά, βρίσκομαι στη διαδικασία ολοκλήρωσης των επόμενων κυκλοφοριών μας. Αρχικά σχεδίαζα να κυκλοφορήσω ένα EP ως «ορεκτικό», όπως πάντα, και λίγες εβδομάδες αργότερα να ακολουθήσει ένα άλμπουμ. Ωστόσο, τα πράγματα έχουν αλλάξει και η προσοχή του κοινού ακολουθεί τις ίδιες φθίνουσες τάσεις με τη ροή περιεχομένου στο Facebook ή σε οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα, με τους ανθρώπους να δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν για πάνω από τρία λεπτά. Τα άλμπουμ έχουν πλέον γίνει παρωχημένα και ουσιαστικά μία σπατάλη πόρων. Έτσι, εδώ και περίπου έξι χρόνια εγκατέλειψα την ιδέα ενός ακόμη άλμπουμ και τα νέα τραγούδια θα χωριστούν σε τέσσερα EP, με έξι κομμάτια το καθένα, με τίτλο “TRANS4M8”, ώστε να συμβολίζει αυτήν την εξέλιξη.
Προσωπικά, θα μπορούσα να είμαι καλύτερα. Μόλις μου έβαλαν έναν απινιδωτή στο στήθος, οπότε τι να πω…
Έχουν περάσει 15 χρόνια από την τελευταία σας επίσκεψη στην Αθήνα. Κοιτάζοντας πίσω στη διαδρομή από το “Songs 4 Hate And Devotion” στο “Nihilist Notes”, πώς αισθάνεσαι ότι έχεις αλλάξει; Θα έλεγες ότι έχεις γίνει πιο αισιόδοξος, πιο ήρεμος ή απλώς πιο συνειδητοποιημένος;
Πόσο έχω αλλάξει τα τελευταία 15 χρόνια; Δεν είναι αυτή η ερώτηση που όλοι κάνουμε στον εαυτό μας καθώς μεγαλώνουμε και αναζητούμε κάποιο νόημα; Η λεγόμενη ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Δεν είμαι ο ίδιος μαλάκας που ήμουν παλιά. Είμαι τουλάχιστον ένας διαφορετικός μαλάκας. Μεγαλύτερος. Πιο σοφός. Κουρασμένος. Πεινασμένος. Περίεργος. Αποφασιστικός. Είμαι εντάξει, θα έλεγα, αλλά η ζωή είναι αυτό πουείναι, υπάρχουν όρια σε αυτά που μπορείς να ελέγξεις.
Θυμάμαι ότι είχα διάβασει σε μία παλιότερη συνέντευξη σου ότι πήγες με το ποδήλατό σου σε ένα δισκοπωλείο για να αγοράσεις το “Krst Pod Triglavom” των Laibach. Σήμερα, η μουσική και η τέχνη είναι άμεσα προσβάσιμες. Θωερείς ότι αυτές οι εμπειρίες ήταν ένας βαθύτερος τρόπος να απορροφούμε την τέχνη ή θεωρείς ότι οι τεχνολογικές εξελίξεις έχουν βοηθήσει;
Νομίζω ότι οι άνθρωποι της «γενιάς μου» (συγχωρέστε μου την έκφραση και συγχωρέστε με για το πόσο κλισέ ακούγεται) και οι προηγούμενες γενιές έχουν μια διαφορετική αντίληψη για τη μουσική και το νόημα που είχε. Η μουσική δεν ήταν απλώς μουσική, ήταν τέχνη. Ήταν μουσική που παρουσιάζονταν μαζί έως ένα πλήρες έργο τέχνης, το βιβλιαράκι, η ιδέα, ακόμη και ένα ολόκληρο concept που ο καλλιτέχνης σε παρότρυνε να απορροφήσεις και, αν ήταν δυνατόν, να κατανοήσεις. Σήμερα, η μουσική είναι απλώς ήχοι. Διαθέσιμη πάντα και σχεδόν παντού. Σαν τον αυνανισμό ή το McDonald’s.
Δεν εξυπηρετεί κανένα βαθύτερο σκοπό και μπορείς πάντα να αποφασίσεις να μην την ακούσεις. Ο μόνος σκοπός της είναι να γεμίσει με νόημα τα επόμενα 30 δευτερόλεπτα και μετά αλλάζεις κατεύθυνση. Χορταίνεις και μετά ξαναρχίζεις από την αρχή. Μπορείς να υποστηρίξεις ότι αυτός είναι απλώς ένας άλλος τρόπος να απορροφήσεις την τέχνη, αλλά κοιτάζοντας τα δικά μου παιδιά, είναι προφανές ότι δεν έχουν μουσική ταυτότητα. Δεν αποδίδουν την ταυτότητά τους σε ένα συγκεκριμένο είδος που με τη σειρά του αντανακλά το ποιοι είναι. Η μουσική είναι απλά μουσική. Ήχοι σύμφωνα με το ρυθμό. Τρως και ξερνάς μόνο για να φας περισσότερο. Προτιμούν να ταυτίζονται με κάποιον influencer που βρίσκουν στο YouTube ή στο TikTok ή σε κάποια άλλο κοινωνικό μέσο.
Αν νιώθω ευγνώμων για αυτό; Δεν ξέρω. Δεν το επέλεξα αυτό, είναι απλώς συνέπεια του γεγονότος ότι το σπέρμα μου ήταν το καλύτερο και το γρηγορότερο. Αλλά τελικά αυτό έθεσε τα θεμέλια για αυτό που έχω γίνει. Υπήρχε τότε μια αίσθηση του ανήκειν που δεν πιστεύω ότι σήμερα τη νιώθουν οι νέοι. Μια αίσθηση του ανήκειν που με ώθησε να προβάλω τον εαυτό μου στη δική μου αντανάκλαση της μουσικής και της τέχνης, η οποία τελικά έγινε οι Ordo Rosarius Equilibrio.
Τα τελευταία χρόνια, οι άνθρωποι μπορούν να είναι πιο ανοιχτοί σχετικά με τη σεξουαλικότητα με τρόπους που στο παρελθόν θεωρούνταν ταμπού. Η μουσική των Ordo Rosarius Equilibrio ήταν πάντα μία φωνή για το πάθος. Πιστεύεις ότι υπάρχει μια προφανής αλλαγή προς ένα καλύτερο αύριο σε αυτό το θέμα; Και φοβάσαι ότι θα καταστήσει την επίθεση των Ordo ενάντια στον ηθικό συντηρητισμό παρωχημένη, αν δεν υπάρχει ανάγκη να προκαλέσετε όσους αισθάνονται άβολα με την απλή αναφορά της συνουσίας;
Η ιδέα σου είναι ενδιαφέρουσα, για να μην πω διασκεδαστική. Και μου αρέσει πολύ η αντίληψη ότι πιστεύεις ότι η μουσική μας προσελκύει νέους ακροατές. Ελπίζω να έχεις δίκιο. Όλοι μας είμαστε μέρος μιας σκηνής που πεθαίνει. Γέροι που κάνουν μουσική για γέρους. Είναι μια κουλτούρα που βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη. Ίσως η αποδοχή αυτού του γεγονότος είναι ο λόγος για τον οποίο πριν από δύο εβδομάδες μου έβαλαν και τον απινιδωτή.
Το καλλιτεχνικό concept των Ordo Rosarius Equilibrio εκτείνεται πέρα από το πλαίσιο της σεξουαλικότητας και της λαγνείας. Αυτό που ενσαρκώνουμε είναι πολύ περισσότερο. Θέτουμε ερωτήματα. Αμφισβητούμε έννοιες. Αμφισβητούμε το νόημα της ζωής και της πίστης. Της λαγνείας και της αδιαφορίας. Μερικές φορές πονάει, μερικές φορές προκαλεί ανατριχίλα. Ωστόσο, έχεις δίκιο, η λαγνεία και το πάθος υπήρχαν πάντα και θα υπάρχουν πάντα, όπως και η μουσική μας. Η λαγνεία, το φετίχ, η σεξουαλικότητα και η διαστροφή θα είναι πάντα μέρος της κοινωνίας, ανεξάρτητα από τη δεκτικότητα της γενιάς που κρατά τη φλόγα και οδηγεί το δρόμο μέσα στο σκοτάδι.
Επομένως, δεν φοβάμαι ότι θα καταστώ παρωχημένος ως αποτέλεσμα του ότι οι νέοι είναι πιο ανοιχτοί σεξουαλικά. Ειδικά αφού οι στατιστικές δείχνουν ότι οι νέοι σήμερα ασχολούνται όλο και λιγότερο με τη σεξουαλική δραστηριότητα και δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στις πλατωνικές φιλίες. Νομίζω ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος σχετίζεται με το ότι η ίδια η σκηνή θα καταστεί παρωχημένη, αφού δεν υπάρχει κανείς που να βγαίνει από τη σκιά για να γεμίσει όλες τις κενές θέσεις.
Κάποτε τραγουδούσες για τη “Germany And The End of The World”. Σήμερα, με τις συζητήσεις για έναν επικείμενο πόλεμο να γίνονται όλο και πιο συχνές, τι απασχολεί τις σκέψεις σου; Έχει αλλάξει η οπτική σου ή απλώς ο κόσμος έχει φτάσει στο σημείο να μοιράζεται αυτές τις ανησυχίες;
Ο πόλεμος ήταν πάντα ένα εργαλείο του ανθρώπου και θα είναι πάντα. Τα βασίλεια αναδύονται και καταρρέουν. Οι κοινωνίες ανθίζουν και μαραίνονται. Αυτοί είναι οι κύκλοι των πάντων. Δεν μου αρέσει η ιδέα του πολέμου, αλλά η έννοια της ένοπλης σύγκρουσης είναι συναρπαστική για ιστορικούς, κοινωνικοπολιτικούς, πολιτιστικούς και γεωγραφικούς λόγους. Συνήθως έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν και συνδέονται με βαθιά ριζωμένα προβλήματα που δεν είναι απαραίτητα ορατά στα μάτια πολλών. Έχω φίλους και στις δύο πλευρές του πολέμου στην Ουκρανία, τον οποίο ο Πούτιν αποφάσισε να κηρύξει κατά της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, και η κατάστασή τους είναι διαφορετική, αλλά παρόλα αυτά παρόμοια.
Ένας φίλος μου είναι μισός Ουκρανός. Ο πατέρας του είναι Ουκρανός, η μητέρα του Ρωσίδα, σύμφωνα με τα σύνορα που είχαν καθοριστεί εκείνη την εποχή. Οι αδελφές του ζουν στην Ουκρανία, ενώ ο ίδιος ζει στη Ρωσία. Μισεί τον πόλεμο, μισεί τις συνέπειες που έχει επιφέρει, μισεί τη νοοτροπία των υποτιθέμενων συγγενών του και δεν θέλει να έχει καμία σχέση με αυτόν. Ωστόσο, θεωρείται Ρώσος και, κατά συνέπεια, αποφεύγεται και αγνοείται από τους πρώην Ευρωπαίους φίλους του, οι οποίοι θεωρούν απαραίτητο να τον μισούν για το διαβατήριό του και αρνούνται να ακούσουν την ψυχή του.
Αν φοβάμαι την ιδέα ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου; Φυσικά και φοβάμαι. Νομίζω ότι όλοι τη φοβόμαστε, καθώς όλοι μπορούμε να φανταστούμε, λίγο πολύ, τις συνέπειες που θα είχε. Αλλά νομίζω ότι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη συμβεί. Νομίζω ότι περιμένουμε τον τέταρτο. Αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε είναι ότι ο πόλεμος του 2000+ δεν μοιάζει με την παγιωμένη ιδέα που έχουμε για το τι είναι πόλεμος.
Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι ο πόλεμος είναι ένα γεγονός που διαδραματίζεται στο πεδίο της μάχης μεταξύ στρατιωτών που σκοτώνουν ο ένας τον άλλον με όπλα. Και φυσικά, αυτό εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά ο πόλεμος σήμερα διεξάγεται με παραπληροφόρηση, νοθευμένες εκλογές, εγκαθιδρυμένους πρόεδρους-μαριονέτες, κακόβουλο λογισμικό, εργοστάσια τρολ, παραβιάσεις πληροφοριών, στρατηγικές μυστικές εισβολές. Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος συνεχίζεται εδώ και χρόνια, και όταν έρθει ο τέταρτος παγκόσμιος πόλεμος, θα είναι απλώς το αποκορύφωμα και το οριστικό τέλος της ζωής όπως την ξέραμε μέχρι τώρα.
Έχεις δηλώσει ότι «δεν υπάρχει τίποτα για να μισούμε, σας μισούμε όλους», αυτό ακούγεται σκόπιμα ασαφές. Είναι αυτό το μίσος μεταφυσικό, κατευθυνόμενο προς τους θεούς και τις δομές, ή είναι κάτι βαθιά ανθρώπινο, ακόμη και αυτοαναφορικό;
Είναι το μίσος υπέροχο; Ό,τι γράφω είναι προσεκτικά μελετημένο και πολύ σκόπιμο. Είναι πιθανό να υποθέσεις ότι ξέρω τι εννοώ, αλλά τελικά εσείς αποφασίζετε τι νομίζετε ότι εννοώ. Αυτό που αποφασίζετε να πιστέψετε είναι πολύ πιο ενδιαφέρον.
Ποιες μορφές τέχνης σε απασχολούν αυτή την περίοδο; Σε μουσική, κινηματογράφο, λογοτεχνία ή εικαστικά, τι έχει επηρεάσει περισσότερο τον εσωτερικό σου κόσμο τον τελευταίο καιρό;
Με συναρπάζουν βαθιά το cosplay και τα hentai. Ακούω κυρίως dark electro, όπως Buzz Kull, Dancing Plague, Boy Deluxe, Patriarchy, SDH, Nights in Athens και πάει λέγοντας. Από σειρές βλέπω “The Boys”, “Fallout”, “Supernatural” και “The Magicians”, για να αναφέρω μερικές. Λογοτεχνία… Δεν μπορώ να διαβάσω.
Η μουσική σου μου φέρνει συχνά στο μυαλό εικόνες από το “The Night Porter”. Υπάρχουν άλλες ταινίες που νιώθεις ότι συντονίζονται ή συνοψίζουν την ουσία της μουσικής σας και το συναισθηματικό της τοπίο;
Ω, ευχαριστώ. Τι ωραία, τρυφερή αναφορά. Ποιες άλλες ταινίες μπορώ να αναφέρω; “Salon Kitty”, “Paprika”, “Singapore Sling”, “Martyrs”…
Κοιτώντας προς το άμεσο μέλλον, τι να περιμένουμε; Υπάρχουν νέες ηχογραφήσεις ή έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη;
Όπως ανέφερα νωρίτερα, θα κυκλοφορήσουμε 4 EP με συνολικά 24 νέα τραγούδια. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει το σχεδόν μυθικό και πολυαναμενόμενο EP “4 Life 4 Love 4 Lust & Roses” μετά από σχεδόν 25 χρόνια καθυστέρησης. Έχουμε επίσης το δεύτερο άλμπουμ “TriORE” που θα κυκλοφορήσει εγκαίρως για τη συναυλία μας στο Mithras Garden στο Zwickau το 2026. Και μετά από αυτό θα πρέπει απλά να περιμένουμε και να δούμε. Ο χρόνος θα δείξει, όπως πάντα.
Τόμας, ήταν πραγματική χαρά να μιλήσω μαζί σου. Σ' ευχαριστώ για το χρόνο σου. Αφήνω σε σένα τα τελευταία λόγια.
Porn is the new Black.