Υπάρχουν εκείνοι οι πρώτοι δίσκοι που σκάνε σαν κεραυνός και σε αναγκάζουν να δεις τη μουσική με άλλο μάτι. Σε αυτή τη λίστα αφήνουμε στην άκρη τις αντικειμενικές αναλύσεις και τις βαθμολογίες των κριτικών. Εδώ μιλάμε για τα άλμπουμ που λιώσαμε στα πικάπ και στα cd players γιατί μας μίλησαν στην καρδιά από την πρώτη νότα. Είναι οι δουλειές που μας έμαθαν να αγαπάμε τον θόρυβο και την ένταση και μας έκαναν να νιώσουμε μέρος μιας μεγαλύτερης παρέας.
Black Sabbath: Black Sabbath
Ακόμα και σήμερα όταν ακούς εκείνη τη βροχή στην αρχή του δίσκου νιώθεις έναν κόμπο στο στομάχι. Είναι ο ήχος που σε κάνει να αγαπήσεις το σκοτάδι στη μουσική πριν καν καταλάβεις τι σημαίνει heavy metal. Κάθεσαι σε ένα δωμάτιο με κλειστά τα φώτα και ακούς το ομώνυμο κομμάτι και νιώθεις ότι κάτι κακό θα συμβεί.
Η κιθάρα του Iommi έχει αυτή την απειλητική χροιά που δεν θα βρεις ποτέ ξανά σε κανέναν άλλο πρώτο δίσκο. Άλλωστε, αυτό το άλμπουμ είναι η βάση των πάντων και κάθε φορά που θα το ακούς, θα θυμάσαι γιατί άρχισες να ακούς αυτή τη μουσική. Οι Black Sabbath έφτιαξαν έναν ολόκληρο κόσμο μέσα από τις λάσπες του Μπέρμιγχαμ και εσύ θα είσαι πάντα κάτοικος αυτού του κόσμου.
Ramones: Ramones
Δεν χρειάζεσαι περισσότερα από τρία ακόρντα για να αλλάξεις τον κόσμο και αυτός ο δίσκος είναι η απόλυτη απόδειξη. Θυμήσου την πρώτη φορά που άκουσες το “Blitzkrieg Bop” και την απίστευτη ελευθερία που ένιωσες να πλημμυρίζει το σώμα σου. Όλα γίνονται γρήγορα και απλά χωρίς περιττές φιοριτούρες και ανούσια σόλο.
Είναι η μουσική που σε κάνεις να πιστέψεις ότι μπορώ και εσύ να πιάσεις μια κιθάρα και να εκφραστείς. Κάθε φορά που βάζεις το “Ramones” στο πικάπ, ο χώρος γεμίζει ενέργεια και η διάθεσή σου αλλάζει αμέσως. Είναι ο δίσκος που θα σου μάθει ότι το punk είναι κυρίως συναίσθημα και ταχύτητα. Τον αγαπάς γιατί είναι ειλικρινής και δεν προσπαθεί να φανεί έξυπνος ή περίπλοκος. Είναι η καθαρή χαρά του rock n roll στην πιο άγρια μορφή του.
Metallica: Kill ’em All
Ποτέ δεν θα ξεχάσεις την πρώτη φορά που οι ταχύτητες του “Hit the Lights” χτύπησαν τα αυτιά σου, καθώς ένιωσες σαν να σε χτύπησε ρεύμα και ξαφνικά όλα τα υπόλοιπα metal συγκροτήματα της εποχής σου φαίνονταν υπερβολικά αργά.
Το “Kill ‘Em All” έχει μια νεανική ορμή που δεν μπορείς να την αντιγράψεις και κάθε φορά που ακούς τα riffs του “The Four Horsemen” τα σιγοτραγουδάς ακόμα και στον δρόμο. Είναι ο δίσκος που σε έβαλε στον κόσμο του thrash, σε έκανε να ψάχνεις όλο και πιο ακραία ακούσματα και για σένα παραμένει το πιο διασκεδαστικό άλμπουμ της καριέρας τους.
Guns N’ Roses: Appetite for Destruction
Υπάρχει κάτι πολύ βρώμικο και επικίνδυνο σε αυτό το ντεμπούτο που σε τραβάει σαν μαγνήτης από την πρώτη στιγμή, καθώς οι Guns N‘ Roses ακούγονται σαν να βγήκαν μόλις από έναν καβγά σε κάποιο στενό του Los Angeles. Το “Welcome to the Jungle” είναι η απόλυτη εισαγωγή σε έναν κόσμο γεμάτο καταχρήσεις και ωμό rock n roll και αγαπάς αυτόν τον δίσκο γιατί έχει μια αλητεία που λείπει από τα περισσότερα σύγχρονα albums.
Οι μελωδίες του Slash και η φωνή του Axl δένουν με έναν τρόπο που σε κάνει να θέλεις να ανέβεις στα κάγκελα, αφού είναι η μουσική που σε συνόδευε σε κάθε έξοδο στην εφηβεία σου και ακόμα και τώρα σου προκαλεί την ίδια έξαψη. Είναι ένας δίσκος που ζει και αναπνέει μέσα στη σκόνη του δρόμου.
Iron Maiden: Iron Maiden
Αν και οι περισσότεροι ορκίζονται στα επόμενα άλμπουμ τους, η καρδιά σου ανήκει πάντα στην πρώτη τους κυκλοφορία με τον Paul Di‘Anno. Υπάρχει μια punk αισθητική κρυμμένη πίσω από τη δισολία του “Phantom of the Opera” που σε συναρπάζει, καθώς ο ήχος είναι πιο άγριος και το μπάσο του Steve Harris ακούγεται σαν πολυβόλο.
Το ομώνυμο κομμάτι “Iron Maiden” είναι ο ύμνος που σε έκανε να νιώσεις μέλος μιας μεγάλης οικογένειας και αγαπάς αυτόν τον δίσκο γιατί δείχνει μια μπάντα που είναι έτοιμη να κατακτήσει τον κόσμο αλλά κρατάει ακόμα την επαφή της με τον δρόμο. Είναι το πιο αυθεντικό δείγμα του βρετανικού μετάλου που έχεις ακούσει ποτέ.
Bathory: Bathory
Το “Necromansy” έχει αυτό το πρωτόγονο groove που σε κάνει να θέλεις να σπάσεις τα πάντα γύρω σου και ακούγοντας αυτόν τον δίσκο νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε κάποιο παγωμένο υπόγειο στη Σουηδία το 1984. Είναι μια μοναχική και σκοτεινή εμπειρία που σε ακολουθεί χρόνια τώρα και τον επιλέγεις πάντα όταν θέλεις να απομονωθείς από τον κόσμο και να χαθείς μέσα στην απόλυτη ηχητική δυσωδία.
The Clash: The Clash
Αυτός ο δίσκος είναι μια γροθιά στο στομάχι της κοινωνίας και ταυτόχρονα μια μεγάλη γιορτή, καθώς οι Clash κατάφεραν να βάλουν πολιτικό στίχο μέσα σε εκρηκτικά τραγούδια που δεν μπορείς να σταματήσεις να χορεύεις. Το “White Riot” σου θυμίζει πάντα ότι η μουσική μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από απλή διασκέδαση και αγαπάς την ορμή και την ειλικρίνεια που βγάζουν οι Joe Strummer και Mick Jones σε κάθε στίχο.
Είναι ένας δίσκος που σε έμαθε να αμφισβητείς τα πάντα και να διεκδικείς τον χώρο σου στον κόσμο, ενώ ο ήχος τους είναι αυθόρμητος σαν να γράφτηκε πάνω σε ένα πακέτο τσιγάρα κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης. Παραμένει το αγαπημένο σου soundtrack για τις ημέρες που νιώθεις την ανάγκη για αλλαγή.
Van Halen: Van Halen
Θυμάσαι να ακούς το “Eruption” για πρώτη φορά και να μην πιστεύεις ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει αυτά τα πράγματα με μια κιθάρα, καθώς ο Eddie Van Halen έφερε ένα χαμόγελο στο σκληρό rock που το είχες πολύ ανάγκη. Ο πρώτος δίσκος των Van Halen είναι γεμάτος από τραγούδια που σε κάνουν να θέλεις να κάνεις πάρτι μέχρι το πρωί και η ενέργεια του David Lee Roth είναι τόσο μεταδοτική που οι μελωδίες σου κολλάνε στο μυαλό για μέρες.
Είναι ένας δίσκος που εκπέμπει φως και καλοκαιρινή αύρα ακόμα και μέσα στον χειμώνα και τον αγαπάς γιατί σου θυμίζει τη φωτεινή πλευρά της ζωής και τη δύναμη της δεξιοτεχνίας όταν συνοδεύεται από καλή διάθεση. Είναι το απόλυτο ντεμπούτο για σένα που θέλεις να νιώσεις ελεύθερος.
Entombed: Left Hand Path
Ο ήχος της κιθάρας σε αυτόν τον δίσκο είναι σαν να κόβεις λαμαρίνα με ένα σκουριασμένο πριόνι και αυτό είναι το καλύτερο πράγμα στον κόσμο. Οι Entombed όρισαν το σουηδικό death metal με έναν τρόπο που κανένας άλλος δεν μπόρεσε να πλησιάσει πραγματικά και το ομώνυμο κομμάτι “Left Hand Path” με εκείνο το ανατριχιαστικό τέλος είναι για σένα μια από τις πιο δυνατές στιγμές στην ιστορία της ακραίας μουσικής.
Αγαπάς τη “σαπίλα” που αναδύεται από κάθε riff αυτού του άλμπουμ, καθώς είναι ένας δίσκος που σε κάνει να νιώθεις την ένταση του θανάτου και της φθοράς με έναν παράξενα ελκυστικό τρόπο. Παραμένει η κορυφαία στιγμή του death metal και ο λόγος που ακόμα ψάχνεις για το τέλειο “buzzsaw” guitar tone.
Celtic Frost: Morbid Tales
Υπάρχει μια πρωτόγονη καλλιτεχνική φλέβα στον Tom G. Warrior που κάνει αυτόν τον δίσκο να ξεχωρίζει από οτιδήποτε άλλο κυκλοφόρησε τότε. Το “Morbid Tales” είναι μια κατάδυση στην άβυσσο όπου οι κραυγές «ugh» του Tom έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητάς σου και ο ήχος της κιθάρας είναι τόσο βαρύς που μοιάζει να λυγίζει τον χώρο.
Είναι ο δίσκος που σου έμαθε ότι το metal μπορεί να είναι ταυτόχρονα βάρβαρο και πειραματικό. Αγαπάς την ατμόσφαιρα του “Into the Crypts of Rays” και την αίσθηση ότι ακούς κάτι που απαγορεύεται. Είναι ένας δίσκος που σε συντροφεύει στις πιο σκοτεινές σου στιγμές και σου δίνει μια παράξενη παρηγοριά. Οι Ελβετοί έφτιαξαν ένα αριστούργημα από λάσπη και τέφρα.
