Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Ο Carpenter Brut είναι το project του Γάλλου Franck Hueso, που ανακατεύει synthwave, metal και αισθητική ταινιών τρόμου της δεκαετίας του ‘80. Το άρθρο παίρνει επτά υπαρκτές ταινίες, από horror και giallo μέχρι post-apocalyptic δράση, και αντιστοιχίζει στην καθεμία ένα δικό του κομμάτι.
- Τα ζευγάρια του άρθρου περιλαμβάνουν “The Thing”, “Escape From New York”, “Maniac Cop”, “Friday The 13th”, “Tenebrae”, “Year Of The Dragon” και “Mad Max 2”.
- Το ψευδώνυμο Carpenter Brut συνδυάζει το επώνυμο του John Carpenter με τη μάρκα σαμπάνιας Charpentier Brut.
- Η μοναδική κανονική δουλειά του για το σινεμά είναι το OST του “Blood Machines” (2020), σε σκηνοθεσία Seth Ickerman.
Ο Carpenter Brut γράφει μουσική για ταινίες από την πρώτη μέρα, ακόμα κι όταν οι ταινίες δεν υπάρχουν. Το όνομα το λέει μόνο του, αφού πρόκειται για λογοπαίγνιο ανάμεσα στον John Carpenter και τη σαμπάνια Charpentier Brut. Ο Franck Hueso ξεκίνησε το project για πλάκα και κατέληξε να γεμίζει σκηνές σε metal φεστιβάλ με synths, παραμόρφωση και εικόνες βγαλμένες από βιντεοκασέτα. Κάθε του κομμάτι ακούγεται σαν σκηνή που κάποιος ξέχασε να γυρίσει.
Στην πράξη, soundtrack έχει ήδη υπογράψει. Το “Blood Machines” του Seth Ickerman, ένα sci-fi 50 λεπτών, έχει δική του μουσική και το OST βγήκε το 2020. Η τριλογία του ξεκινά με το “Leather Teeth”, που στήθηκε πάνω σε ένα φανταστικό slasher των 80s, περνά από το “Leather Terror” και κλείνει με το “Leather Temple” σε ένα δυστοπικό 2077. Μένει λοιπόν ένα παιχνίδι: να πάρουμε ταινίες που ήδη αγαπάμε και να τους φορέσουμε τα κομμάτια του.
Ποιες ταινίες του John Carpenter θα του ταίριαζαν;
Η πρώτη στάση είναι αυτονόητη. Μιλώντας στο VICE για τα αγαπημένα του horror, ο Hueso είπε: «Αν πρέπει να διαλέξω μία ταινία του John Carpenter, είναι το “The Thing”». Εκεί κολλάει το “Escape From Midwich Valley”, ένα κομμάτι που χτίζεται αργά, σαν κάτι να πλησιάζει μέσα στο χιόνι, και μετά σκάει. Ο τίτλος του κλείνει ήδη το μάτι στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, ανάμεσα στο “Escape From New York” και στο χωριό Midwich του “Village Of The Damned”. Στην Ανταρκτική του 1982, με τον Kurt Russell να μην εμπιστεύεται κανέναν, αυτό το χτίσιμο θα έκανε την παράνοια ακόμα πιο βαριά.

Δεύτερη επιλογή, το “Escape From New York”. Ο Snake Plissken έχει λίγες ώρες για να βγάλει τον πρόεδρο των ΗΠΑ από ένα Μανχάταν που έχει γίνει φυλακή. Το “Wake Up The President” μοιάζει γραμμένο για αυτή τη δουλειά: κοφτό, νευρικό, με μπάσο που τρέχει πιο γρήγορα από το ρολόι στον καρπό του Snake. Βάλε το στη σκηνή της προσγείωσης στο World Trade Center και η ταινία αποκτά δεύτερη ταχύτητα. Το original θέμα του Carpenter μένει στη θέση του για τους τίτλους τέλους, από σεβασμό.
Τι θα έκανε με το Slasher;
Όταν τον ρωτούν για μουσικές τρόμου που του έχουν μείνει, ξεχωρίζει θέματα από “Creepshow”, “Maniac Cop” και “Friday The 13th”. Το “Maniac Cop” του William Lustig είναι το πιο ταιριαστό απ’ όλα. Ένας δολοφόνος με στολή αστυνομικού τριγυρνά στη νυχτερινή Νέα Υόρκη και η πόλη φοβάται όποιον φοράει σήμα. Το “Hang’em All” έχει αυτό το βαρύ, αργό βήμα που ακούς πίσω σου σε άδειο δρόμο. Ο τίτλος μιλάει για δικαιοσύνη με σκοινί, και ο Matt Cordell κάτι τέτοιο έχει στο μυαλό του.
Για το “Friday The 13th”, η απάντηση βρίσκεται στο “Leather Teeth”. Το “Sexkiller On The Loose” παίζει σαν disco που την κυνηγάει κάποιος με ματσέτα. Γρήγορο, γυαλιστερό και λίγο βρώμικο, θα έδινε στο Crystal Lake έναν ρυθμό που το 1980 δεν είχε φανταστεί κανείς. Οι κατασκηνωτές θα χόρευαν μέχρι τη στιγμή που θα έσβηναν τα φώτα. Κάπου εδώ φαίνεται και η μεγάλη του διαφορά από άλλους του synthwave: ο τρόμος στα χέρια του έχει πάντα πλάκα.
Πώς Θα ακουγόταν σε ένα Ιταλικό Giallo;
Στις επιρροές του φιγουράρει σταθερά ο Dario Argento, δίπλα σε Slayer και Justice. Το “Tenebrae” του 1982 δένει όλο το πακέτο, αφού το κεντρικό του θέμα το σάμπλαραν χρόνια μετά οι ίδιοι οι Justice. Εδώ μπαίνει το “Disco Zombi Italia”, που από τον τίτλο κιόλας δηλώνει πού ανήκει. Κόκκινα τακούνια, ξυράφι, λευκοί τοίχοι και ένα synth που γελάει την ώρα του φόνου. Οι πρώην Goblin έκαναν σπουδαία δουλειά στο original, και το κομμάτι του Γάλλου θα έμπαινε δίπλα της σαν χαμένο b-side.

Λιγότερο προφανές, το “Year Of The Dragon” του Michael Cimino. Ο Mickey Rourke παίζει έναν αστυνομικό που τα βάζει με τις τριάδες της Chinatown και μπλέκει με τη δημοσιογράφο Tracy Tzu. Το “Looking For Tracy Tzu” πήρε το όνομά του από εκείνη και είναι από τα πιο μελαγχολικά του “Trilogy”. Δείχνει ότι ο Carpenter Brut ξέρει να γράφει και για τη βροχή πάνω στα νέον, όχι μόνο για το κυνηγητό. Σε μια ταινία γεμάτη βία, θα κρατούσε τις ήσυχες στιγμές.
Και αν τον αφήναμε στην άσφαλτο;
Το “Mad Max 2” χρειάζεται ένα μόνο κομμάτι και όλοι ξέρουν ποιο. Το “Turbo Killer” είναι το πιο γνωστό του, και το βίντεο που του γύρισε ο Seth Ickerman ήταν ήδη ένα κυνηγητό με αμάξια σε έναν κόσμο που έχει τελειώσει. Το τελευταίο εικοσάλεπτο με το βυτίο, με αυτό το riff από κάτω, θα ήταν δύσκολο να το δεις καθιστός. Ο George Miller γύρισε την ταινία το 1981, τριάντα και βάλε χρόνια πριν γραφτεί το κομμάτι, και οι δύο τους μοιάζουν να μιλούν την ίδια γλώσσα.
Όλες αυτές οι ταινίες έχουν ήδη μουσική που αγαπήθηκε, από τον Ennio Morricone μέχρι τον Brian May. Κανείς δεν ζητάει να αλλάξει κάτι. Το παιχνίδι δείχνει κάτι πιο απλό: ο Carpenter Brut έμαθε να γράφει βλέποντας αυτές τις εικόνες, και τα κομμάτια του σε γυρνούν σ’ αυτές. Όσο το Hollywood ψάχνει ποιος θα ντύσει το επόμενο remake, η απάντηση παίζει ήδη δυνατά σε κάποιο φεστιβάλ.



