Στα μέσα των ’70s, οι νεαροί τότε Judas Priest κάνουν τα δικά τους όνειρα, όπως κάθε νέο συγκρότημα και κάθε παρέα νέων ανθρώπων. Η παρθενική προσπάθεια, για να δείξουν στον κόσμο τι μπορούν να πετύχουν, δεν συνοδεύεται από επιτυχία. Από το πρώτο κιόλας βήμα, η μελλοντική τους πορεία άρχισε να τυλίγεται από τις θλιμμένες φτερούγες της Μοίρας.
Σαράντα πέντε χρόνια πριν, δε θα πω με το Ευαγγέλιο στο χέρι πως οι Judas Priest ήταν υπό διάλυση. Χωρίς αμφισβήτηση, βρίσκονταν σε ένα σημείο καμπής. Μια λάθος επιλογή ίσως να στερούσε ένα μεγάλο κομμάτι από αυτό που ονομάζουμε όλοι εμείς heavy metal τα τελευταία 40 και κάτι χρόνια.
Η κρίσιμη καμπή της μεταλλικής μοίρας
Πώς αντέδρασαν τα αγγλάκια σε αυτό το κρίσιμο σημείο της μηδαμινής μέχρι στιγμής καριέρας τους; Φέρνοντας στον κόσμο τον πιο λυρικό τους δίσκο. Ένα δίσκο που συγκαταλέγεται στους πιο επιδραστικούς για το NWOBHM. Το “Sad Wings of Destiny” (περί αυτού ο λόγος) είναι ένας οδηγός για το ιδίωμα που θα σάρωνε έπειτα από λίγα χρόνια τα ραδιόφωνα και τα μαγαζιά της Αγγλίας, τα οποία αναζητούσαν την επόμενη ηχητική εξαλλοσύνη μετά το punk.
Φαντάζομαι, το Μάρτιο του ’76 που κυκλοφόρησε, όλα τα παιδιά μπροστά από τα πικάπ τους να κρατάνε ευλαβικά σημειώσεις όσο η βελόνα γλιστρούσε στο βινύλιο. Είναι όλοι αυτοί οι νεαροί που το πολύ τρία με τέσσερα χρόνια μετά, ιδρύουν χωρίς δεύτερη σκέψη NWOBHM σχήματα και να μου νερώσει η μπύρα αν πέφτω έξω.
Από την αποτυχία στην καλλιτεχνική αναγέννηση
Τι συνέβη, όμως, και οι Judas Priest από την απογοητευτική διαδικασία του “Rock Rolla” έφθασαν στον καλλιτεχνικό κυρίως θρίαμβο και το πρώτο ορόσημο της εκκωφαντικής πορείας τους;
Το πολυεπίπεδο όνειρο του “Sad Wings…” ξεκινάει από τον “εφιάλτη” του “Rocka rolla”, δυο χρόνια πριν. «Τα τραγούδια είναι ωραία και κάποια άντεξαν στο χρόνο. Η παραγωγή όμως δεν είναι καλή», έχει δηλώσει εμφανώς απογοητευμένος στο παρελθόν ο Glen Tipton για τη δουλειά που έγινε από τον παραγωγό τους, Rodger Bain. Αυτό θα είναι και το πρώτο όνομα που θα διαγραφεί από τη λίστα των μελλοντικών συνεργατών για το νέο δίσκο που θα προέκυπτε, και μάλιστα άμεσα. Βλέπεις, από το “Rocka rolla” έμειναν τραγούδια εκτός επιλογής με παρέμβαση του παραγωγού.
Οι ύμνοι που περίμεναν στο σκοτάδι
Σημαντικά κομμάτια απορρίφθηκαν, όπως το “The Ripper” με κεντρικό θέμα τον Jack τον Αντεροβγάλτη. Ανατριχιαστική ατμόσφαιρα και μια δραματική αφηγηματικότητα του Halford σε τοποθετούν σε ένα σύντομο θρίλερ σχεδόν τριών λεπτών.
Τα falsetto του σε αρχή και τέλος (εκεί που ουρλιάζει «shoooock») αφήνουν με ανοιχτό το στόμα τον ακροατή που συναντάει ένα από τα τραγούδια – επιρροές για το τι θα πράξουν αργότερα οι μπάντες του New Wave of British Heavy Metal. Ένα ακόμα κομμάτι που αφήνει έντονα σημάδια μεταλλικότητας και για το οποίο άκουσαν επίσης το «όχι» οι Judas Priest, είναι το “Tyrant”.
Το “Rocka Rolla” θα μπορούσε να έχει και το προφητικό “Genocide” στο οπλοστάσιό του. Γιατί προφητικό; Διότι περιέχει τον στίχο «sin after sin» και δημιουργεί έναν άτυπο συσχετισμό με το διάδοχο του “Sad Wings of Destiny”, το “Sin After Sin” του 1977. Το μουσικό του ύφος είναι προπομπός για το μέλλον της βρετανικής μπάντας. Είναι από τα αγαπημένα του Halford, και την εποχή της solo καριέρας του το περιλαμβάνει σχεδόν πάντα στις live εμφανίσεις του.
Το χρονικό μιας ιστορικής συνεργασίας
Σαν μια ιδιαίτερη περίπτωση στέκεται το “Victim of Changes”, που κατά κάποιο τρόπο μένει επίσης έξω από το ντεμπούτο των Judas Priest. Οι περισσότεροι γνωρίζουν πως πρόκειται για το συνδυασμό δυο αυτόνομων συνθέσεων.
To πρώτο είναι το “Whiskey Woman”, που γράφεται με τον αρχικό τραγουδιστή (Al Atkins), και το δεύτερο το “Red Light Lady”, που το φέρνει στις αποσκευές του ο Rob Halford από τους Hiroshima (η πρώην μπάντα του). Ο ίδιος ο Metal God έχει δηλώσει σε πρόσφατη συνέντευξη πως θυμάται τα πράγματα λίγο διαφορετικά και το “Victim of Changes” είναι η μοναδική από τις στιγμές που προέρχεται από τα χρόνια του “Rocka rolla”, και όχι τα τρία προαναφερθέντα.
Το εύλογο ερώτημα που γεννάται, είναι πως αν όντως το “Rocka Rolla” είχε κυκλοφορήσει με διαφορετική επιλογή κομματιών, τι αντίκτυπο θα δημιουργούσε στον κόσμο; Ποια θα ήταν η μοίρα του, όπως και της μπάντας; Διότι οι Judas Priest εκείνες τις ημέρες κυριολεκτικά πεινάνε. Το budget από την – ανθυγιεινή για το μέλλον των Judas Priest – Gull Records ήταν και παρέμενε υπερβολικά χαμηλό μέχρι και τις ημέρες του “Sad Wings of Destiny”.
Η φτώχεια και το κυνήγι του ονείρου
Τα μέλη των Judas Priest ηχογραφούν κατά τις πιο φθηνές νυχτερινές ώρες και την ημέρα ασκούν τις πρωινές τους δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. «Ηχογραφούσαμε σε δυο από τα καλύτερα studio, τα Rockfield και Morgan και δε μπορούσαμε να το χαρούμε γιατί ζούσαμε στα όρια της φτώχιας», παραπονιέται δικαιολογημένα ο Downing.
Φαντάζεστε τον Tipton να κάνει τον κηπουρό ή τον μπασίστα τους, τον Ian Hill, να εργάζεται σαν delivery της εποχής; Αμέ, γιατί όχι. Εξάλλου, οι Judas Priest απείχαν από την εποχή που ήταν μεταμορφωμένοι σε μεταλλικούς θεούς με τη δερμάτινη εξάρτησή τους και τις μοτοσυκλέτες επί σκηνής.
Το ημι-χίπικο στυλ των Judas Priest της πρώτης περιόδου δεν το θυμούνται (ίσως προσπαθούν και να το ξεχάσουν) ακόμα και οι πιο φανατικοί οπαδοί τους. Ντυμένοι ή ακόμα και ολότελα γυμνοί, οι Judas Priest ήθελαν να εξελιχθούν σαν σχήμα.
Παρότι τους επιβάλλεται να δουλέψουν με δύο παραγωγούς, που σαν μουσικό ύφος ήταν η μέρα με τη νύχτα, γίνεται σωστή δουλειά. Σαφώς, οι Max West και Jeffrey Cavert έχουν το νου τους και στην υπόλοιπη μπάντα, που δεν επιθυμεί να επαναλάβει τα σφάλματα του πρόσφατου παρελθόντος της.
Η γέννηση του ήχου που άλλαξε τα πάντα
Οι Judas Priest βρίσκουν άξιο σύμμαχο έναν ανερχόμενο μηχανικό ήχου, που ουσιαστικά διαμορφώνει την ηχητική ταυτότητα του “Sad wings…”. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Chris Tsangarides. Φήμες θέλουν το ερέθισμά του, για να ασχοληθεί πιο ενεργά, να είναι το σόλο του K.K. Downing στο “Victim of Changes”. Tι κομμάτι και αυτό. Διαθέτει όλα τα στοιχεία των Judas Priest εκείνη την πρώτη περίοδο.
Το πρώτο μπάσιμο του “Victim of Changes” θα το ακούσετε στην αρχή του ακυκλοφόρητου “Mother Sun”. Τελικά, κυριαρχεί η ιδέα με το κιθαριστικό δίδυμο να παίζει τη συγκεκριμένη αρμονία. Για την ιστορία, να πούμε πως το “Victim of Changes” είναι και το κομμάτι με το οποίο πέρασε από audition ο Tim “Ripper” Owens το 1996. Τον έβαλαν να τραγουδήσει πάνω από μια live εκτέλεση, χωρίς φυσικά τα φωνητικά του Halford. Στην πρώτη κιόλας στροφή, ο Tipton ευχαρίστησε τον Owens και του ανακοίνωσε ότι πήρε τη δουλειά!
Επιβεβλημένη θεωρείται η μεταφορά μας μέσω κβαντικής τηλεμεταφοράς στο Μάρτιο του ’76. Τότε που οι Judas Priest ήταν μια hard rock μπάντα με progressive πινελιές. Ένα εξαίσιο δίδυμο κιθαριστών και έναν άνθρωπο να κρατάει το μικρόφωνο διαθέτοντας μια φωνή που δεν μοιάζει με καμία άλλη.
Όπως με το ντύσιμο που προανέφερα, το ίδιο ισχύει και για τη μουσικότητα που εξέπεμπαν εκείνες τις αλησμόνητες εποχές οι Judas Priest. Είναι τέτοιες οι επιρροές της μπάντας του “Sad Wings of Destiny”, που οπαδοί της ’80s περιόδου τους ίσως φτάνουν στο σημείο της μη-αναγνώρισής της.
Επιπρόσθετα, αν ακούσεις τι έγραψε στα ’80s το παρεάκι του Halford, του Tipton, του Downing και του Hill, τότε θα εκτιμήσεις -ακόμα και αν ταλαιπωρείσαι από ωτίτιδα- τη μελαγχολική ποιητικότητα και τον λυρισμό του “Sad Wings of Destiny”.
Το “Dreamer Deceiver”, άξιο παράδειγμα, με τον Halford να κάνει μια επίδειξη της πολυσχιδούς φωνής και της εκφραστικότητάς του. Το “Epitaph” ακολουθεί τα βήματα του προηγούμενου και οι Judas Priest επικοινωνούν νοερά με τους Queen, επίσης της πρώτης περιόδου τους. «Όσο περνάει ο καιρός, το “Sad Wings of Destiny” γίνεται όλο και πιο κλασικό στα μάτια του metal κόσμου», έχει συμπεράνει ο ίδιος ο τραγουδιστής και επί του πρακτέου έχει δίκιο.
Όταν οι φτερούγες έγιναν ατσάλινες
Ο δεύτερος δίσκος των Judas Priest σε πρώτη φάση πουλάει τίμια, φτάνοντας σταδιακά στο #48 των chart, μια υπολογίσιμη επιτυχία. Στην Αμερική ούτε λόγος να γίνεται. Όμως, έχουμε να κάνουμε με μια από τις συναρπαστικότερες ζωντανές μπάντες. Τα live τους «εκτοξεύουν» ακόμα και πιο «μέτρια» κομμάτια του δίσκου και παρασύρουν τη νέα κυκλοφορία.
Στις ΗΠΑ πλέον έχει πουλήσει πάνω από τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα. Μόλις το 1989 γίνεται χρυσό. Ουδόλως μας αφορά, βέβαια, διότι σε κάθε περίπτωση στις καρδιές μας παραμένει ένα μνημείο.
Η προκλητική αδιαφορία της εταιρείας (Gull Records), που τους καθηλώνει και σε επίπεδο συναυλιών, τους οδηγεί με τα δυο πόδια στην πόρτα της εξόδου. Υπογράφουν στην CBS (μετέπειτα Columbia). Ως συνέπεια, παραιτούνται από τα δικαιώματα για τα δυο πρώτα άλμπουμ τους.
Η Columbia, όσο και αν προσπάθησε, δεν κατάφερε ποτέ να εξαγοράσει τα δικαιώματα του “Rock Rolla” και του “Sad Wings of Destiny”. Ούτε από οποιαδήποτε παραλειπόμενη ηχογράφηση εκείνης της περιόδου. Έτσι, ακόμα και σε best of συλλογές των Judas Priest συναντάς μηδενική παρουσία κομματιών από τα συγκεκριμένα άλμπουμ και, όταν αυτό συμβαίνει, αυτά βρίσκονται σε ζωντανές εκτελέσεις.
Η κυκλοφορία του “Sad Wings of Destiny” δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο εσωτερικούς εχθρούς. Συμπίπτει και με το ξεκίνημα της λαίλαπας που ονομάζεται punk. Η ιστορία, όπως όλοι γνωρίζουμε, έδειξε πως η μπάντα ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένας απλός επιζήσας.
ΥΓ. Αληθινό κειμήλιο το εξώφυλλο του συγχωρεμένου πλέον Patrick Woodroffe. Ονομάζεται “Fallen angel” και η ονομασία του δε θα μπορούσε να είναι πιο εύστοχη.
ΥΓ1. Ξεκάθαρα προτιμώ το pressing της Gull, που έχει σαν πρώτη πλευρά αυτή που ξεκινάει με το “Prelude”. Όλες οι υπόλοιπες εκδόσεις ξεκινούν με τη μεριά που έχει σαν αρχικό κομμάτι το “Victim of Changes”.
ΥΓ2. Το growl του Halford λίγο πριν το κλείσιμο του “Victim of Changes” είναι, έστω και ως ψήγμα, η πρώτη επιρροή των death metal τραγουδιστών ή ιδέα μου είναι;
Artist: Morrissey
Album: I Am Not a Dog on a Chain
Label: BMG
Release Date: 20/03/2020
Genre: Indie Rock
Artist: Judas Priest
Album: Sad Wings of Destiny
Label: Gull
Release Date: 23/03/1976
Genre: Heavy Metal, NWOBHM
1. Victim of Changes
2. The Ripper
3. Dreamer Deceiver
4. Deceiver
5. Prelude
6. Tyrant
7. Genocide
8. Epitaph
9. Island of Domination
Producer: Jeffery Calvert, Max West
Iron Maiden: Glenn Tipton (Κιθάρα, φωνή, πιάνο), K.K. Downing (Κιθάρα), Ian Hill (Μπάσο), Alan Moore (Τύμπανα), Robert Halford (Φωνή)
Judas Priest (OW) | Bandcamp | Deezer | Facebook | Instagram | ReverbNation | Songkick | SoundCloud | Spotify | Tidal | TikTok | Twitter | VEVO | YouTube
