Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add DEPART on Google ↗Με μία ματιά...
Ένας μοναχός τυλιγμένος στις φλόγες στο εξώφυλλο και δέκα κομμάτια που ακούγονται σαν ξεσηκωμός. Το 1992 οι Rage Against the Machine ένωσαν rap, metal και punk σε έναν δίσκο γεμάτο οργή. Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, καίει ακόμα.
- Ένας δίσκος του 1992 χωρίς αδύναμη στιγμή, που έστησε το πρότυπο του rap metal για τις επόμενες γενιές.
- Το ντεμπούτο των Rage Against the Machine απέδειξε ότι ένας πολιτικός δίσκος μπορεί να πουλήσει εκατομμύρια στο αμερικανικό mainstream.
- Ο Zack de la Rocha έφερε την οργή, ο Tom Morello τον ήχο, οι Commerford και Wilk το groove.
Η αλήθεια είναι πως μέχρι τα δεκαεπτά μου δεν είχα ακούσει φανατικά Rage Against the Machine. Εξαιρώ φυσικά το “Killing In The Name”, αυτό το υπεργαλαξιακό hit που έπαιζε ακόμα και στο τοπικό καφέ/bar/club/λουλουδάδικο. Το άκουγες λίγο πριν ξεκινήσει το λαϊκό πρόγραμμα, που άνοιγε με Βέρτη και έκλεινε με Κάλια Βενέτη.
Το μακρινό 2005, που λέτε, μπήκα στην πρώτη μου μπάντα ως drummer. Στην πρώτη πρόβα με πιάνει ο μπασίστας (ο Χρηστάρας με το όνομα) και μου λέει «Πιτσιρικά, την επόμενη φορά θα παίξουμε το “Bullet In The Head” των Rage Against the Machine, το έχεις;». Το απορημένο μου βλέμμα πρόδωσε αμέσως στην υπόλοιπη μπάντα ότι δεν είχα ιδέα για τι μιλούσε. Ο Χρηστάρας δεν το συζήτησε πολύ: «Ρε μικρέ, κάνε τη χάρη στον εαυτό σου και άκου το ντεμπούτο των RATM τουλάχιστον 20 φορές». Η απογοήτευση στη φωνή του ήταν φανερή.
Δύο μέρες μετά βρισκόμουν σε ένα δισκάδικο στον Πειραιά και αγόραζα το CD (κάναμε και τέτοια παλιότερα). Μία εβδομάδα αργότερα, στην πρόβα, φιλούσα το χέρι του Χρηστάρα. Περιττό να πω ότι πλέον ήξερα όλο το “Bullet In The Head” απ’ έξω και ανακατωτά, νότα προς νότα. Το αν το έπαιξα καλά, θα το πούμε σε άλλο άρθρο.
Ο δίσκος “Rage Against The Machine” ήταν, είναι και μάλλον θα είναι από τα καλύτερα albums που κυκλοφόρησαν ποτέ. Διαφωνείτε; Τότε ας συμφωνήσουμε όλοι μαζί σε μία δήλωση. Το ντεμπούτο των Rage Against the Machine είναι αδιαμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα (αν όχι το καλύτερο) ντεμπούτα όλων των εποχών. Μέχρι εδώ, νομίζω, είμαστε όλοι καλά.
Ο μοναχός που καίγεται στο εξώφυλλο των Rage Against the Machine
Thích Quảng Đức λέγεται ο μοναχός του εξωφύλλου και η φωτογραφία είναι αληθινή. Έπιανες το album στα χέρια σου και εκεί που έλεγες «τι ωραίο artwork», ερχόταν η πραγματικότητα να σε προσγειώσει. Ο Βουδιστής μοναχός αυτοπυρπολήθηκε στη Σαϊγκόν τον Ιούνιο του 1963, διαμαρτυρόμενος για τη μεταχείριση των Βουδιστών από την κυβέρνηση του Νοτίου Βιετνάμ. Οι RATM σού έδειχναν, πριν καν τους ακούσεις, πως ήταν από τις πιο πολιτικοποιημένες μπάντες της γενιάς τους. Σε λίγο θα πατούσες το play και τίποτα δεν θα ήταν ίδιο.
Μπορείς να αδειάσεις ένα βουνό ταμπέλες για να εξηγήσεις τη μουσική των Rage Against the Machine. Rock, punk, alternative metal, rap metal, ακόμα και nu metal, και δεν θα έχεις περιγράψει ούτε το 1/3 από αυτό που ακούς. Η μουσική τους είναι πολύ απλά RAGE AGAINST THE MACHINE. Όλα τα άλλα είναι γελοίες ταμπέλες που σας έχω πει δύο χιλιάδες φορές να μην βάζετε, και εσείς συνεχίζετε να μην με ακούτε.
Οι Tim Commerford και Brad Wilk στήνουν ένα από τα καλύτερα rhythm sections που άκουσε ποτέ η rock/metal σκηνή. Φτιάχνουν την ιδανική βάση για να έρθει να πατήσει ο Tom Morello με τον ήχο που αναγνωρίζεις από το πρώτο δευτερόλεπτο. Riffάρες που σου παίρνουν το μυαλό και solos που σε κάνουν επαγγελματία air guitarist.
Και τέλος αυτός, ο μεγάλος Zack de la Rocha. Αν η εφηβική αντίδραση είχε πρόσωπο, θα ήταν σίγουρα το δικό του. Μία οργισμένη rap επίθεση στο μικρόφωνο. Το κομμάτι που έλειπε από ένα παζλ χιλιάδων κομματιών, που όταν ενωνόταν έβγαζε κάτι πανέμορφα άγριο.
Οι στίχοι του “Bombtrack” και του “Killing In The Name” που τάραξαν την Αμερική
Φωτιά στη σημαία και ένστολοι με κουκούλες της ΚΚΚ, αυτά βγάζουν οι στίχοι των δύο πρώτων κομματιών. Πρώτο κομμάτι το “Bombtrack”, με θέμα την καταπίεση που ασκούν οι «Δημοκρατικές Αρχές». Ας σκεφτούμε για ένα λεπτό ότι ένας δίσκος που στο πρώτο του κομμάτι μιλάει για χέρια που ζεσταίνονται στις φλόγες της σημαίας έγινε τριπλά πλατινένιος στην Αμερική. Φανταστείτε το effect σε κάποιον που το άκουσε το 1992. Σκεφτείτε και το μυαλό (ΑΧΑΧΑΧΑΧΑ) του έφηβου Χρηστάκη τι έπαθε.
Τίποτα δεν έμοιαζε με αυτό. Δεν μπορούσα να το βάλω σε κάποιο κουτάκι, δεν είχα ξανακούσει ποτέ κάτι παρόμοιο. Ήταν πολύ απλά οι RATM και είχαν ξεκάθαρο σκοπό να μας διαλύσουν από το πρώτο κομμάτι. Και το κατάφεραν.
“Killing In The Name”. Δεν υπάρχει “of” στο τέλος του τίτλου, απλά μας αρέσει να το λέμε. Fun fact: για να παίξει στο αμερικάνικο ραδιόφωνο κόπηκαν 17 “F@ck you” και περίπου ένα λεπτό διάρκειας. Οι στίχοι υπονοούν ότι κάποιοι από αυτούς που φοράνε στολή είναι ταυτόχρονα και μέλη της ΚΚΚ. Δεν μπορώ να δω τα πρόσωπά σας, είμαι σίγουρος πως ένα μικρό σοκ το έχετε. Δεν έχω να πω περισσότερα για ένα κομμάτι που το έχουμε ουρλιάξει όλοι μας αναρίθμητες φορές.
Το ντεμπούτο των Rage Against the Machine και ο δίσκος του 1992 που ξέχασε να βάλει filler
Filler δεν θα βρεις πουθενά στον δίσκο. Συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο και μάλλον κανείς δεν τους έμαθε τι σημαίνει filler ή δεν τους είπε «Μην βάζετε ρε τα καλύτερά σας σε έναν δίσκο, πώς θα βγάλετε λεφτά; Καλά, μ@λ@κες είστε;». Τρίτο κομμάτι λοιπόν το “Take The Power Back”, με μπασοτύμπανο για αυχενικά, riffάρα και αθεράπευτο ξύλο. Ο Zack το προλόγιζε στα live λέγοντας ότι η σχολική τάξη είναι το τελευταίο μέρος όπου θα βρεις την αλήθεια. Ένα τραγούδι που επιτίθεται με όλη του τη δύναμη στο American Dream και σε όσους το κυνηγάνε.
“Settle For Nothing”. Ναι, πάλι θα πιάσω τους στίχους. Ο ήρωας του κομματιού φτάνει να λέει ότι το κελί της φυλακής τον γλιτώνει από τον πόνο που ζει μέσα στο σπίτι του. Το τραγούδι, με την ένταση που ανεβαίνει διαρκώς, περιγράφει τη μάχη για επιβίωση στις φτωχογειτονιές. Οργή, καθαρή ηχογραφημένη οργή. Τι άλλο να πούμε;
Και ήρθε η ώρα σου ρε Χρηστάρα (όχι εμένα, στον bandmate αναφέρομαι). Επιτέλους θα γράψω δύο γραμμές για το αγαπημένο μου τραγούδι των Rage Against the Machine, το “Bullet In The Head”. Σε ευχαριστώ που υπάρχεις! Για να μην λέτε ότι σας ζάλισα με τους στίχους, ξεκινάω από το solo, ένα από τα καλύτερα που έγραψε ποτέ ο Tom Morello. Και αυτό το λέω εγώ, που η γνώμη μου μετράει.
Το καλύτερο solo του Tom Morello κρύβεται στο ντεμπούτο των Rage Against the Machine
Το καλύτερο solo του δίσκου βγαίνει στο “Bullet In The Head” και μόνο το “Know Your Enemy” το παλεύει στα ίσα. Πάμε και στο groove που παίζει ο Brad Wilk, που είναι αδιανόητο. Ένα τραγούδι σκέτη επίθεση, με δεύτερο μέρος και κλείσιμο από άλλο πλανήτη. Μας χάρισε και μία από τις καλύτερες ζωντανές εκτελέσεις ever. Χέστε τους στίχους, καταλαβαίνετε όλοι τι λένε!
Maynard αδερφέ μου! Έλα λίγο πιο κοντά να τζαμάρουμε το “Know Your Enemy” και να παλέψουμε το σύστημα παρεούλα. Θα παίξεις και για τους Tool μωρέ, μην φοβάσαι. Πέρνα πρώτα μία βόλτα από εδώ να τα ρημάξεις όλα (ΑΛΛΟ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ) στο bridge. Βάλε κι εσύ ένα λιθαράκι, εδώ γράφουμε έπος, μην κολλάς.
Α, και πού ’σαι Tom. Συγγνώμη που βιάστηκα πριν, γιατί εδώ το solo σου είναι ατόφιο αριστούργημα. Με έχεις κουράσει, δεν ξέρω τι να διαλέξω, ό,τι παίζεις είναι υπέροχο. Συγχώρα μου τον ενικό, νιώθω πως σε ξέρω από πάντα.
“Wake Up”. Ναι, ο Tom Morello αγαπάει τον Jimmy Page και ναι, το ρυθμικό της κιθάρας στην αρχή είναι σκέτο “Kashmir”. Και καλά κάνει, δεν υπάρχει παρθενογένεση. Από εκεί και πέρα άλλος ένας μύθος, άλλη μια riffάρα, άλλο ένα κομμάτι που δεν υπάρχει, με κλείσιμο που σου κάνει τον εγκέφαλο σούπα. Τι, δεν με ρωτήσατε ποιο είναι το δεύτερο αγαπημένο μου κομμάτι των Rage Against the Machine; Η απάντηση στην ερώτηση που δεν έγινε ποτέ βρίσκεται ακριβώς από κάτω.
Τα υποτιμημένα τραγούδια των Rage Against the Machine που το ραδιόφωνο προσπέρασε
“Fistful Of Steel” και “Township Rebellion”, αυτά είναι τα δύο κομμάτια που το ραδιόφωνο προσπέρασε. Ξεκινάμε από το πρώτο, παιδιά μου όμορφα. Αυτό το riff που μας χαρίζει ο Morello στην αρχή το έγραψε όταν τον απήγαγαν εξωγήινοι από τον Άλφα του Κενταύρου (υπάρχει και άλλος Άλφα, χρειαζόταν διευκρίνιση) και του έδωσαν να φάει χαλασμένα διαστημικά μανιτάρια. Δύο κομμάτια πριν το τέλος, ο μεγάλος και σαραντάρης παρά κάτι πλέον Χρηστάκης, που είπε να γράψει ένα ρημάδι αφιέρωμα και το κατάντησε αποδομημένο review, κοντεύει να πάθει αυχενικό.
Φέρτε πίσω τα νιάτα μου και μια μπύρα ρε! Τι αλμπουμάρα ξαναζώ; Ναι ρε, «ξαναζώ» έγραψα στην προηγούμενη πρόταση! Πόσες φορές ακόμα θα σας πω ότι ένας καλός δίσκος είναι εμπειρία ζωής; Πολλές μάλλον, γιατί γράφω πολύ και γιατί δεν μπορείτε να μου απαντήσετε «ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ, ΤΟ ΕΜΠΕΔΩΣΑΜΕ».
Θέλετε να πω ότι ο δίσκος έχει αδύναμο κομμάτι; Δεν έχει! Το “Township Rebellion” έχει ένα ρεφρέν που βιδώνεται μέσα στον εγκέφαλο και θα φύγει παρέα με τα 21 γραμμάρια της ψυχής όταν έρθει η ώρα. Όσοι το έχετε ακούσει έστω μια φορά, καταλαβαίνετε. Οπότε φάτε, στο τέλος όλοι συλφίδες θα δείχνουμε ούτως ή άλλως!
Η τελευταία συναυλία των Rage Against the Machine έχει ήδη παιχτεί
Οι Rage Against the Machine δεν θα ξαναπαίξουν live, αφού το 2024 ο Brad Wilk έκλεισε το θέμα οριστικά. Εκτός από εμάς, τελειώνει και το album με το χιλιοπαιγμένο “Freedom”. Το πιο ταιριαστό κλείσιμο για ένα ντεμπούτο που ακούγεται σαν ατόφιο best of. Άλλο ένα κομμάτι που πατάει ολόκληρες δισκογραφίες, με την οργή να βαφτίζεται δώρο και ξύλο από την αρχή ως το τέλος. Μία αδιανόητη κομματάρα με φινάλε που ξεχειλίζει θυμό.
Το κέρατό μου το τράγιο! Γιατί δεν τους έχω δει ποτέ ζωντανά; Μισό να αλλάξω παράγραφο να σας πω τον πόνο μου. Ναι, με την παράγραφο πληρώνομαι, έχετε κάποιο πρόβλημα;
Φτάσαμε στο 2022 και αποφάσισαν να ξαναπαίξουν. Θα επισκέπτονταν και την Ευρώπη λέει, και ο Χρήστος είπε μέσα του «ΝΑΙ ΡΕ, ΝΑΙ! Θα σπάσω τους κουμπαράδες, θα ζητήσω δανεικά, θα κάνω τα πάντα. ΠΡΕΠΕΙ να δω την καλύτερη μπάντα του γνωστού σύμπαντος ζωντανά!». Ο Zack έσκισε τον αχίλλειο στη δεύτερη συναυλία της αμερικανικής περιοδείας και το ευρωπαϊκό σκέλος ακυρώθηκε. Τελευταία τους εμφάνιση έμεινε το Madison Square Garden τον Αύγουστο του 2022 και δύο χρόνια μετά η μπάντα έκλεισε το κεφάλαιο των συναυλιών για πάντα. Μάλλον δεν ήταν γραφτό μου, δεν πειράζει ρε RATM, σας αγαπάω και έτσι.
Στις 3 Νοεμβρίου του 1992 οι Rage Against the Machine κυκλοφόρησαν τον πρώτο και ομώνυμο δίσκο τους. Έναν δίσκο που θα έπρεπε να διδάσκεται στην τρίτη λυκείου. Ένα πραγματικό αριστούργημα.
Αν μία στο εκατομμύριο δεν τον έχετε ακούσει, κάντε τη χάρη στον εαυτό σας. Οι υπόλοιποι βάλτε τον ξανά στο τέρμα και ευχηθείτε του χρόνια πολλά. Έκλεισε και αυτός τα 34!
Artist: Rage Against the Machine
Album: Rage Against the Machine
Label: Epic
Release Date: 03/11/1992
Genre: Nu Metal
1. Bombtrack
2. Killing in the Name
3. Take the Power Back
4. Settle for Nothing
5. Bullet in the Head
6. Know Your Enemy (featuring Maynard James Keenan)
7. Wake Up
8. Fistful of Steel
9. Township Rebellion
10. Freedom
Producer: GGGarthRage, Against the Machine
Rage Against the Machine: Zack de la Rocha (Φωνή, παραγωγή, καλλιτεχνική διεύθυνση), Tom Morello (Κιθάρα, παραγωγή, καλλιτεχνική διεύθυνση), Tim “Timmy C.” Commerford (Μπάσο, παραγωγή, καλλιτεχνική διεύθυνση), Brad Wilk (Τύμπανα, κρουστά, παραγωγή, καλλιτεχνική διεύθυνση)
