Η αλήθεια είναι πως η ηλικία παίζει τεράστιο ρόλο στο πώς δένεσαι με τη μουσική. Όσο πιο μικρός ανακαλύπτεις έναν δίσκο, τόσο πιο βαθιά χαράζεται μέσα σου. Προσωπικά, η πρώτη μου επαφή με τους Sepultura έγινε μέσα από τα “Arise” και το “Chaos A.D.“, με αποτέλεσμα το “Beneath the Remains” να έρθει στα αυτιά μου αρκετά αργότερα. Ίσως γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο να μην είναι και ο αγαπημένος μου δίσκος τους, καθώς οι μετέπειτα κυκλοφορίες τους είχαν ήδη καταλάβει τον χώρο που υπήρχε μέσα μου.
Βγάζοντας όμως το συναίσθημα και τη νοσταλγία από την εξίσωση, συνειδητοποιώ πως το “Beneath the Remains” διεκδικεί άνετα τον τίτλο του κορυφαίου δημιουργήματος της καριέρας τους. Η ιστορία πίσω από τη δημιουργία του διεκδικεί με τη σειρά της βραβείο μούρλας, καθώς περιλαμβάνει διεφθαρμένους τελωνειακούς, κλεμμένα έργα τέχνης, ασφυκτικά οικονομικά περιθώρια και ηχογραφήσεις στη μέση της νύχτας.
Ένα κοστούμι και μια πτήση για τη Νέα Υόρκη
Η μετάβαση από την τοπική ανεξάρτητη σκηνή της Βραζιλίας στα γραφεία των διεθνών δισκογραφικών απαιτούσε τεράστιες θυσίες και ρίσκο. Οι Sepultura είχαν ήδη κάνει αίσθηση με τα πρώτα τους δισκογραφικά βήματα στη Νότια Αμερική, προσελκύοντας το ενδιαφέρον δημοσιογράφων της underground σκηνής. Ένας από αυτούς διατηρούσε μια δημοφιλή στήλη αφιερωμένη σε συγκροτήματα που άξιζαν προσοχή, φέρνοντας το όνομα της μπάντας στα γραφεία της Roadrunner.
Εκείνη την περίοδο η εταιρεία έχτιζε σταδιακά το όνομά της, έχοντας ως μεγαλύτερο χαρτί στο ρόστερ της τους King Diamond. Ο υπεύθυνος της εταιρείας αναγνώρισε αμέσως τη σπίθα των Βραζιλιάνων, ωστόσο η πρακτική επικοινωνία αποτελούσε τεράστιο εμπόδιο. Ο τραγουδιστής και κιθαρίστας της μπάντας, ο Mx Cavalera, ήταν ο μόνος που μπορούσε να συνεννοηθεί στοιχειωδώς στα αγγλικά και οι συζητήσεις γίνονταν αποκλειστικά μέσω ενός κοινού φίλου τους που εκτελούσε χρέη άτυπου μεταφραστή.
Όταν έφτασε η κρίσιμη στιγμή των τελικών υπογραφών, η κατάσταση απαιτούσε φυσική παρουσία στην Αμερική. Ο Max εξασφάλισε ένα δωρεάν αεροπορικό εισιτήριο από έναν γνωστό του και ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη φορώντας το καλύτερό του κοστούμι, θέλοντας να αποφύγει τα περίεργα βλέμματα στο αεροδρόμιο και να δείξει απόλυτο επαγγελματισμό στα στελέχη της εταιρείας. «Ξέραμε μέσα μας ότι αυτή ήταν η ευκαιρία μας, ένας δίσκος που θα μας έφτιαχνε ή θα μας κατέστρεφε», θυμάται ο Cavalera για εκείνη την καθοριστική συνάντηση.
Η συμφωνία έκλεισε και η εταιρεία διέθεσε ένα αρχικό ποσό οκτώ χιλιάδων δολαρίων για την παραγωγή. Σύντομα όλοι αντιλήφθηκαν πως το μπάτζετ ήταν ελάχιστο, αναγκάζοντας την εταιρεία να το αυξήσει στις δεκατρείς χιλιάδες. Λίγο πριν την ολοκλήρωση, η μπάντα ζήτησε άλλα χίλια δολάρια για να προσθέσει το “Primitive Future“, ολοκληρώνοντας τον δίσκο με τον πιο σαρωτικό τρόπο. Βέβαια, τα περισσότερα τραγούδια είχαν ήδη δουλευτεί στο δωμάτιο των γονιών του Paulo Jr..
Διεφθαρμένοι τελωνειακοί και ηχογραφήσεις τα μεσάνυχτα
Για την παραγωγή του δίσκου επιλέχθηκε ένας νεαρός και σχετικά άπειρος (τότε) Αμερικανός παραγωγός, ο Scott Burns, ο οποίος δέχτηκε να ταξιδέψει στη Βραζιλία μέσα στην περίοδο των γιορτών των Χριστουγέννων με πολύ χαμηλή αμοιβή. Έχοντας ακούσει για τις μεγάλες ελλείψεις σε ποιοτικό εξοπλισμό στη χώρα, αποφάσισε να γεμίσει τις βαλίτσες του με ολοκαίνουργιους ενισχυτές, δέρματα για τύμπανα και διάφορα άλλα απαραίτητα εξαρτήματα.
Κατά την άφιξή του στο αεροδρόμιο του Ρίο ντε Τζανέιρο, ήρθε απότομα αντιμέτωπος με την ωμή πραγματικότητα της περιοχής. Η εταιρεία τού είχε δώσει μόλις πεντακόσια δολάρια για τα έξοδα διαβίωσης και το φαγητό του. Οι τελωνειακοί, καταλαβαίνοντας αμέσως την αξία του εξοπλισμού, προσπάθησαν να του αποσπάσουν δύο χιλιάδες δολάρια εκβιάζοντάς τον για να επιτρέψουν την είσοδο των πραγμάτων στη χώρα. Έπειτα από ώρες διαπραγματεύσεων και έντονων διαφωνιών, o Burns αναγκάστηκε να δωροδοκήσει τους υπαλλήλους με τριακόσια δολάρια, μένοντας πρακτικά απένταρος για το υπόλοιπο της διαμονής.
Το στούντιο ηχογράφησης βρισκόταν σε μια πανέμορφη αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικά επικίνδυνη γειτονιά του Ρίο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο χώρος ήταν μονίμως κλεισμένος από παραδοσιακά συγκροτήματα της σάμπα, αναγκάζοντας τους Sepultura να δουλεύουν αποκλειστικά κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αυτό το νυχτερινό πρόγραμμα τους έδινε την ευκαιρία να περνούν τις μέρες τους στις παραλίες πίνοντας φθηνά ποτά, δημιουργώντας ένα σουρεαλιστικό σκηνικό ανάμεσα στη χαλάρωση της θάλασσας και την ακραία επιθετικότητα των μεταμεσονύχτιων ηχογραφήσεων.
Ένα βράδυ μάλιστα, το δωμάτιο του παραγωγού έπεσε θύμα διάρρηξης, υπενθυμίζοντας σε όλους τους εμπλεκόμενους ότι ο κίνδυνος παραμόνευε σε κάθε σκοτεινή γωνία της πόλης. Παρά τις συνεχείς αντιξοότητες, το τελικό αποτέλεσμα της νυχτερινής εργασίας απέδωσε τεράστιους καρπούς, καταγράφοντας στο μαγνητόφωνο την αστείρευτη ενέργεια μιας μπάντας που έπαιζε λες και εξαρτιόταν η ίδια της η ζωή από αυτό.
Ένα κλεμμένο έργο τέχνης και το κόκκινο κρανίο
Η οπτική ταυτότητα του άλμπουμ έκρυβε μια περίπλοκη ιστορία γεμάτη ανατροπές και αρχική απογοήτευση για τα μέλη του γκρουπ. Ο Max Cavalera ανακάλυψε εντελώς τυχαία το έργο ενός σπουδαίου Αμερικανού καλλιτέχνη φαντασίας, Michael Whelan, διαβάζοντας κάποια παλιά βιβλία του Λάβκραφτ που κυκλοφορούσαν στη Βραζιλία.
Εντυπωσιασμένος από την απίστευτη λεπτομέρεια και τη σκοτεινή αισθητική των εικόνων, ζήτησε από την εταιρεία να επικοινωνήσει μαζί του για να αναλάβει το εξώφυλλο του νέου τους δίσκου. Η αρχική επιλογή της μπάντας ήταν ένας συγκεκριμένος πίνακας γεμάτος μακάβριες λεπτομέρειες και τερατώδεις μορφές, με τον Igor Cavalera μάλιστα να ενθουσιάζεται τόσο πολύ που χτύπησε ένα μέρος αυτού του σχεδίου ως τατουάζ στο χέρι του.
Η Roadrunner ωστόσο είχε εντελώς διαφορετικά σχέδια στο μυαλό της. Ο υπεύθυνος του τμήματος θεώρησε ότι ένας άλλος πίνακας του ίδιου καλλιτέχνη, ο οποίος απεικόνιζε ένα απόκοσμο κόκκινο κρανίο να αναδύεται μέσα από το απόλυτο σκοτάδι, ταίριαζε αρμονικότερα στην ατμόσφαιρα του άλμπουμ. Το αρχικό σχέδιο που ήθελε απεγνωσμένα η μπάντα δόθηκε τελικά στους Obituary για το δικό τους επερχόμενο άλμπουμ, το “Cause of Death” (επίσης σπουδαίο άλμπουμ). Η συγκεκριμένη απόφαση προκάλεσε τεράστιο εκνευρισμό στα μέλη των Sepultura, οι οποίοι ένιωσαν ξεκάθαρα ότι τους έκλεψαν το προσωπικό τους όραμα.
Ο καλλιτέχνης είχε δημιουργήσει το περίφημο κόκκινο κρανίο σε μια εξαιρετικά σκοτεινή και δύσκολη περίοδο της ζωής του. Είχε μόλις χάσει τη μητέρα του από καρκίνο, δύο στενοί οικογενειακοί φίλοι είχαν σκοτωθεί ακαριαία σε τροχαίο δυστύχημα, ενώ ολόκληρος ο πλανήτης βρισκόταν σε κατάσταση σοκ από τη δολοφονία του Τζον Λένον. Κλείνοντας τα μάτια του, έβλεπε διαρκώς ένα αιωρούμενο κόκκινο σχήμα πάνω σε μια θάλασσα από μαύρο φόντο.
Ξεκινώντας να ζωγραφίζει αυθόρμητα σε μαύρο χαρτί με κόκκινα παστέλ και έντονα ακρυλικά χρώματα, αποτύπωσε όλη την απόγνωση και τον βαθύ θρήνο του σε αυτό το επιβλητικό έργο τέχνης. Η διαδικασία λειτούργησε λυτρωτικά για τον ίδιο, μετατρέποντας τον έντονο πόνο του σε μια εικόνα που έμελλε να στοιχειώσει ευχάριστα τον κόσμο της μουσικής. Όσο κι αν η μπάντα διαφώνησε έντονα στα αρχικά στάδια, το κόκκινο εξώφυλλο έγινε γρήγορα το απόλυτο σήμα κατατεθέν της νέας τους παγκόσμιας εποχής.
Η απρόσμενη επιρροή των U2
Μουσικά και στιχουργικά, ο δίσκος σηματοδότησε την απόλυτη καλλιτεχνική ωρίμανση του συγκροτήματος. Έχοντας αφήσει οριστικά πίσω τη θεματολογία των πρώτων χρόνων που εστίαζε κυρίως σε δαίμονες και απόκρυφες ιστορίες, οι Sepultura άρχισαν να κοιτάζουν τη σκληρή πραγματικότητα γύρω τους. Η ζωή στους δρόμους της Βραζιλίας, η ανεξέλεγκτη αστυνομική βία και η οικονομική καταπίεση έγιναν η κύρια πηγή έμπνευσης για τα νέα τους τραγούδια. «Ήμουν περισσότερο τρομαγμένος από την αστυνομία παρά από τον διάβολο», παραδέχτηκε ο Max Cavalera, εξηγώντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια την απότομη στροφή προς τα κοινωνικά ζητήματα.
Η μεγαλύτερη έκπληξη ήρθε από τις μουσικές επιρροές που καθόδηγησαν αυτή τη νέα στιχουργική κατεύθυνση. Οι λέξεις και τα νοήματα προήλθαν σε μεγάλο βαθμό από το ιστοικό άλμπουμ “War” των U2. Η ευθύτητα των στίχων του ιρλανδικού συγκροτήματος και η έντονη πολιτική τους χροιά επηρέασαν βαθιά τον τρόπο γραφής στο “Beneath the Remains”. «Πολλές από τις λέξεις στο “Beneath the Remains” ήταν εμπνευσμένες από το “War” των U2», δήλωσε ο Max σε ανύποπτο χρόνο, επιβεβαιώνοντας πως η καλλιτεχνική οργή μπορεί να πάρει πολλές απρόσμενες μορφές.
Μέσα από κομμάτια όπως το “Inner Self“, η μπάντα αποτύπωσε με τρομακτική ακρίβεια το αίσθημα της αποξένωσης και του αγώνα για επιβίωση σε εχθρικά περιβάλλοντα, μετατρέποντας τις παραμορφωμένες κιθάρες σε βασικά εργαλεία έκφρασης. «Όταν λέω ότι χρησιμοποιώ τη μουσική ως όπλο, δεν είναι μαλακίες, εκτονώνεις τα συναισθήματά σου με αυτόν τον τρόπο», πρόσθεσε με νόημα, δείχνοντας ξεκάθαρα πώς τα περίπλοκα ριφ έγιναν το ιδανικό όχημα για να ακουστεί η φωνή μιας ολόκληρης παραμελημένης γενιάς.
Η παγκόσμια περιοδεία που άλλαξε τα πάντα
Η κυκλοφορία του άλμπουμ προκάλεσε άμεσες αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι Sepultura σταμάτησαν μέσα σε μια νύχτα να είναι το εξωτικό μυστικό της Νότιας Αμερικής και μετατράπηκαν σε μια ανίκητη περιοδεύουσα μηχανή. Υπό την καθοδήγηση της νέας τους μάνατζερ, Gloria Bujnowski (μετέπειτα Gloria Cavalera), η μπάντα άρχισε να χτίζει τον τεράστιο μύθο της πάνω στο σανίδι. Έχοντας ήδη αναλάβει τους Sacred Reich, η Gloria τους είδε να παίζουν ζωντανά στη Νέα Υόρκη και πείστηκε αμέσως να αναλάβει τα ηνία των Βραζιλιάνων, προσφέροντας μάλιστα τον πρώτο χρόνο εργασίας της εντελώς δωρεάν.
Διαβάστε επίσης: Sepultura: Roots | To jogo bonito του metal
Αγνοώντας τους άγραφους κανόνες της βιομηχανίας, επέλεξαν συνειδητά να ταξιδέψουν σε χώρες που κανένα άλλο συγκρότημα του βεληνεκούς τους δεν τολμούσε να επισκεφθεί, αφήνοντας στην άκρη τις προφανείς και ασφαλείς αγορές. Έπαιξαν ζωντανά στην Τσεχοσλοβακία, έδωσαν συναυλίες στο Βελιγράδι με τον βασικό σκοπό τους να παραμένει παρέμενε ξεκάθαρος σε κάθε τους βήμα, ήθελαν να δώσουν θάρρος σε νέα παιδιά που ένιωθαν ακριβώς την ίδια καταπίεση με εκείνους στις γειτονιές τους.
Όταν τελικά η δισκογραφική εταιρεία τούς έστειλε επίσημο τελεσίγραφο, απαιτώντας να διακόψουν αμέσως τις συναυλίες και να μπουν ξανά στο στούντιο, οι Sepultura απλώς γέλασαν και συνέχισαν να προσθέτουν ημερομηνίες στην περιοδεία τους. Έχοντας μεγαλώσει στους δρόμους του Μπέλο Οριζόντε και έχοντας επιβιώσει από πραγματικούς κινδύνους, μάλλον κανένα στέλεχος γραφείου δεν θα τους υπαγόρευε πότε να κατέβουν από τη σκηνή. Το “Beneath the Remains”, ουσιαστικά, ήταν ένας τεράστιος πολιορκητικός κριός που γκρέμισε οριστικά το μουσικό μονοπώλιο της Αμερικής και της Ευρώπης. Οι τέσσερις έφηβοι που ηχογραφούσαν κρυφά μέσα στη νύχτα κάνοντας παρέα με τα φαντάσματα του Ρίο, ανάγκασαν τη βιομηχανία να παίξει αποκλειστικά με τους δικούς τους κανόνες.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Sepultura
Album: Beneath the Remains
Label: Roadrunner
Release Date: 07/04/1989
Genre: Thrash Metal, Death Metal
1. Beneath the Remains
2. Inner Self
3. Stronger than Hate
4. Mass Hypnosis
5. Sarcastic Existence
6. Slaves of Pain
7. Lobotomy
8. Hungry
9. Primitive Future
Producer: Scott Burns
Sepultura: Max Cavalera (Φωνή, κιθάρα, μπάσο), Andreas Kisser (Κιθάρα), Igor Cavalera (Τύμπανα), Paulo Jr. (Μπάσο)
