Είναι κάποιες μπάντες οι οποίες μπορεί να μην έχουν κάνει πολύ μεγάλο μπαμ, αλλά στα 20+ χρόνια μουσικής τους πορείας όλες οι κυκλοφορίες τους είναι πολύ καλές. Μιλάω για τους Sylosis, ίσως από τις πιο υποτιμημένες μπάντες του μοντέρνου metal, και το 7ο κατά σειρά μουσικό τους πόνημα “The New Flesh”.
Τρία χρόνια μετά το εξαιρετικό “A Sign Of The Things To Come”, το οποίο αποτέλεσε αναγέννηση για το συγκρότημα, έχουμε μια βουτιά στις ρίζες των Sylosis με πιο άμεσα και μεστά κομμάτια, τιμώντας τις thrash/metalcore/melodeath καταβολές τους.
Οι progressive τάσεις των προηγούμενων κυκλοφοριών και τα τρομερά περίπλοκα κιθαριστικά σόλο μπήκαν σε μια παύση. Δεν μπορώ να κρύψω όμως ότι μου έλειψαν κάπως στο “The New Flesh”, καθώς όσοι αγαπάμε τον λίγο πιο τεχνικό ήχο, μας είχαν κακομάθει τα περασμένα χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, η αμεσότητα και το groove των κομματιών σε κερδίζει με κάθε ακρόαση του δίσκου.
Ήδη από το πρώτο κομμάτι “Beneath The Surface” και τα πρώτα δευτερόλεπτα, τα thrash riffs και τα screams του Josh σε πιάνουν από τον γιακά και σε πετάνε σε ένα βίαιο pit, φωνάζοντάς σου: «Tread carefully/this world could swallow you/Spit you out at the mouth of Hell/Under noone/under no illusion/You have turned us antihuman» και πραγματικά δεν σε νοιάζει το ξύλο που θα φας, καθώς εκφράζει όλη σου την οργή για την ασχήμια του κόσμου που σε κατατρώει.
Ο δίσκος συνεχίζει σε παρόμοιο μουσικό μοτίβο, με grooveάτα και live anthems όπως το “Erased” και το “All Glory, No Valour”. Και κάπως έτσι έρχεται η ώρα του “Lacerations”, το οποίο μπλέκει μαεστρικά τόσα πολλά είδη, από thrash και metalcore μέχρι death. Πραγματικά πρόκειται για ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου, και εκεί καταλαβαίνεις πόσο πολύ έχει ωριμάσει ο Josh ως τραγουδιστής, ειδικά στα καθαρά του, τραγουδώντας σου «Are you alive?/Or is it just a chemical feeling?».
Το “Spared From The Guillotine” δε, είναι το πιο Slipknot κομμάτι που έχουμε ακούσει την τελευταία δεκαετία, και είμαι σίγουρη ότι θα το ζήλευαν και οι ίδιοι. Παρ’ όλη τη βία όμως των υπόλοιπων κομματιών, λίγο πριν την εκπνοή του δίσκου, έχουμε και το μπαλαντοειδές “Everywhere At Once”, όπου εκεί πραγματικά φαίνεται η φωνητική ικανότητα του Middleton, με το συναίσθημα να βαράει κόκκινο.
Το κλείσιμο του δίσκου με το “Seeds In The River” έρχεται λίγο πιο μελωδικά από το εναρκτήριο κομμάτι, αλλά εξίσου δυναμικά, και πρόκειται για ένα από τα καλύτερα που έχουμε συναντήσει στο είδος τα τελευταία χρόνια, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά.
Στιχουργικά το “The New Flesh” κινείται σε γνώριμα μονοπάτια για τους Sylosis, με τα ανθρώπινα συναισθήματα και τις δυσκολίες στο επίκεντρο, παλεύοντας για επιβίωση σε μια κοινωνία που μας βλέπει αναλώσιμους και μας θέλει αποχαυνωμένους χωρίς κριτική σκέψη και συνείδηση.
Η παραγωγή του δίσκου έγινε για ακόμη μια φορά από τον frontman και κιθαρίστα Josh Middleton, γυαλισμένη, καθαρή, καλοζυγισμένη και ιδανική για αυτό που θέλει να επικοινωνήσει το συγκρότημα στο κοινό: κιθάρες βαριές, drums πολυβόλα και τα φωνητικά όσο μπροστά χρειάζεται χωρίς να υπερκαλύπτουν τους υπόλοιπους. Το αποτέλεσμα ικανοποιεί ακόμα και τους πιο απαιτητικούς ακροατές από τεχνικής άποψης.
Το “The New Flesh” είναι ακόμα μία στιβαρή κυκλοφορία στο ρεπερτόριο των Sylosis και αποδεικνύουν πως αν αγαπάς και έχεις μεράκι για αυτό που κάνεις, ανεξαρτήτως της αλλαγής του ύφους, τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Sylosis
Album: The New Flesh
Release Date: 20/02/2026
Label: Nuclear Blast
Genre: Thrash metal, Metalcore, Groove metal
1. Beneath the Surface
2. Erased
3. All Glory, No Valour
4. Lacerations
5. Mirror Mirror
6. Spared from the Guillotine
7. Adorn My Throne
8. The New Flesh
9. Everywhere at Once
10. Circle of Swords
11. Seeds in the River
Producer: Josh Middleton
Sylosis: Josh Middleton (Φωνή, κιθάρα), Ali Richardson (Τύμπανα), Conor Marshall (Κιθάρα), Ben Thomas (Mπάσο)
Sylosis: The New Flesh
Το “The New Flesh” επιβεβαιώνει την ηγετική θέση των Sylosis στο σύγχρονο metal, συνδυάζοντας την ωμή επιθετικότητα με την εκτελεστική δεινότητα. Παρά την απλοποίηση των δομών, η στροφή στην αμεσότητα αναδεικνύει τη συνθετική τους ωριμότητα και το τρομερό groove.